(Αντι-) Εργατική πολιτική και κρίση στην αγορά εργασίας

Πριν από τρία χρό­νια, η σημε­ρι­νή κυβέρ­νη­ση ανήλ­θε στην
εξου­σία… Στον από­η­χο της συνο­λι­κής απο­τυ­χί­ας της προη­γού­με­νης και σαν προέκταση
της απρο­κά­λυ­πτης φιλο­μνη­μο­νια­κής πολι­τι­κής, που υπη­ρέ­τη­σε μαζί με το φιλικό
‘σοσια­λι­στι­κό’ Πανελ­λή­νιο ΣΟΚ.    

Μία από τις βασι­κές αρνη­τι­κές συνέ­πειες αυτής της
εξέ­λι­ξης ήταν η ‘δικαί­ω­ση’ πολι­τι­κών, που πριν λίγο είχαν κατα­δι­κα­στεί με
θεα­μα­τι­κό τρό­πο στην λαϊ­κή συνεί­δη­ση… Άλλο που δεν ήθε­λαν οι φιλε­λεύ­θε­ροι –original και imitation– για να προ­χω­ρή­σουν ΤΑΧΙΣΤΑ σε μία επιθετική
κατε­δά­φι­ση κοι­νω­νι­κών, οικο­νο­μι­κών και πολι­τι­κών δικαιω­μά­των, που αριθμούσαν
10ετίες κατάχτησης… 

Το κεί­με­νο δεν θα προ­σέ­φε­ρε κάτι και­νού­ριο αν δεν
είχα­με μπρο­στά μας τα νομο­τε­λή απο­τε­λέ­σμα­τα αυτού του άγριου κυνη­γη­τού των
εργα­ζό­με­νων… Φτά­σα­με, λοι­πόν, -εμείς που παρα­μέ­νου­με πρω­το­πό­ροι στην ανεργία-,
σε μεγά­λη έλλει­ψη εργα­τι­κών χεριών… Πώς;;;

Στην υπό­λοι­πη Ευρώ­πη, που δεν είναι …τόσο
αγριο­φι­λε­λέ­δες και ρατσι­στές αντι­λή­φθη­καν, πως παρα­γω­γι­κή δια­δι­κα­σία χωρίς
εργα­τι­κά χέρια είναι κομ­μα­τά­κι …‘δύσκο­λη’. Γι’ αυτό, μετα­ξύ άλλων βελ­τί­ω­σαν και
απλού­στευ­σαν τις δια­δι­κα­σί­ες από­κτη­σης της ιθα­γέ­νειας για πολ­λούς από τους
μετα­νά­στες, που υπο­δέ­χο­νται… Αυτό χαρα­κτη­ρι­στι­κά αφο­ρά χώρες πρώ­της επα­φής, όπως
Ιτα­λία, Ισπα­νία και Πορ­το­γα­λία, όπου ταυ­τό­χρο­να δεν σημειώ­θη­κε ο δικός μας
Αρμα­γε­δώ­νας κατά­λυ­σης των εργα­σια­κών δικαιω­μά­των…   Ετσι οι τόποι αυτοί έγι­ναν πιο  ελκυ­στι­κοί για τις στρα­τιές των ‘κολα­σμέ­νων’
που φτά­νουν καθημερινά…

Πριν λίγο και­ρό μία τέτοια εκδο­χή προ­τί­μη­σης άλλων
χωρών θα έμοια­ζε όνει­ρο και επι­δί­ω­ξη… Θα δια­φη­μί­ζο­νταν ως μέγι­στη επι­τυ­χία της
μετα­να­στευ­τι­κής μας πολι­τι­κής!!! Με σχε­τι­κή απο­φυ­γή ανα­φο­ράς σε ορι­σμέ­νες όχι
και τόσο …πολι­τι­σμέ­νες πρα­κτι­κές επαναπροώθησης… 

Βέβαια, από τις αρχές της δεκα­ε­τί­ας του 90 ο ‘υψη­λό­βαθ­μος’
εθνι­κι­σμός συνο­δεύ­ο­νταν από μαζι­κές παρά­νο­μες προ­σλή­ψεις μετα­να­στών, που
προ­σέ­φε­ραν εξαι­ρε­τι­κά χαμη­λό εργα­τι­κό κόστος… Ουκ ολί­γες φορές το κόστος το
μηδέ­νι­ζε μία καταγ­γε­λία στο αλλο­δα­πών και ταχεία επαναπροώθηση… 

Τώρα, λοι­πόν, που χρεια­ζό­μα­στε εργα­τι­κό δυνα­μι­κό, τι
θα κάνου­με;;; Θα ξεπου­λή­σου­με τις φιλε­λεύ­θε­ρες αρχές μας και θα το ρίξου­με στον
… εργα­τι­σμό;;; Θα ξανα­γί­νου­με Σοβιε­τία;;; Μπά! δεν νομί­ζω… Δεν έχου­με και τις γνώσεις
για κάτι τέτοιο…   

ΥΓ. Από τα πιο κωμι­κο­τρα­γι­κά των τελευ­ταί­ων ημερών
είναι η ομο­λο­γία του ‘πολυ­χρο­νε­μέ­νου’ μας, πως το δημο­γρα­φι­κό πρό­βλη­μα έχει
πιθα­νή λύση τους μετα­νά­στες!!! Σκε­φτεί­τε ανα­τρι­χί­λες ο Μάκης, ο
Σπυ­ρί­δων-Αδω­νις, ο Θάνος και τα άλλα παιδιά…

Η ΦΑΙΑΚΙΑ χαί­ρε­ται για την …πρα­κτι­κό­τη­τα του
πρω­θυ­πουρ­γού… Ανα­γνω­ρί­ζο­ντας, πως το σύν­θη­μα των αναρ­χι­κών: ‘Χρι­στια­νοί
γα@@@@ για­τί χανό­μα­στε’ δεν έχει και μεγά­λη πέρα­ση, ανα­ζη­τά σε αλλότριες
συνευ­ρέ­σεις την αντι­με­τώ­πι­ση της πλη­θυ­σμια­κής μας ρίκνωσης…