Δεκαοχτώ χιλιάδες κατάρες!!!

Η τρα­γω­δία των Γλυ­κών Νερών είναι ανα­γνώ­σι­μη σε πολ­λά επίπεδα… 

Δύσκο­λο να ιεραρ­χη­θεί η κλί­μα­κα της οδύ­νης και της θλί­ψης… Φαίνεται
φυσι­κή η προ­τε­ραιό­τη­τα του θύμα­τος αφού μέγι­στο δει­νό είναι η απώ­λεια της ζωής…
Το σκέ­φτε­σαι και αμέ­σως ανα­λο­γί­ζε­σαι πως αυτή η τρυ­φε­ρή ύπαρ­ξη που πρό­θυ­μα “αλλά­ζει”
αγκα­λιές θα στε­ρη­θεί την ανα­ντι­κα­τά­στα­τη μητρι­κή αγκα­λιά ορι­στι­κά. Θα στερηθεί
και την πατρι­κή στή­ρι­ξη και προ­στα­σία ενώ αργό­τε­ρα θα κλη­θεί να αντέ­ξει το
βάρος της αδυ­σώ­πη­της αλή­θειας…  Η μητέ­ρα της
πέθα­νε από τα χέρια του πατέ­ρα της… 

Δύσκο­λο να σκε­φτείς τρα­γι­κό­τε­ρο σενάριο…Προοιωνίζεται
μέγα βάρος, που θα απαι­τή­σει δυσχε­ρέ­στα­τη προ­ε­τοι­μα­σία για την ανά­λη­ψη αυτού
του Ατλά­ντειου άχθους… Στο προ­σκή­νιο και ο πατέ­ρας, που προχώρησε
στο καθο­ρι­στι­κό ανο­σιούρ­γη­μα της τρα­γω­δί­ας… Αρχί­ζει η πορεία του στα τάρταρα
χωρίς ορα­τό καθαρ­τή­ριο πέρας… 

Απέ­να­ντι εμείς, συμ­με­τέ­χου­με εκό­ντες – άκο­ντες, ως χορός… Χορός,
που δυστυ­χώς εκφω­νεί τον λόγο του όχι με πρω­το­γε­νή συνει­δη­σια­κά κρι­τή­ρια αλλά
σύμ­φω­να με το tempo και την έντα­ση, που ορί­ζουν κραυ­γά­ζο­ντες μαέ­στροι πίσω από τις “μαγι­κές”
οθό­νες καθο­δή­γη­σης της κοι­νής γνώμης… 

Μας βομ­βάρ­δι­σαν με μπό­λι­κο και διά­χυ­το ρατσι­σμό, ώστε και εμείς
να βρο­ντο­φω­νά­ξου­με: θάνα­τος στα Αλβα­νι­κά, Γεωρ­για­νά, Πακι­στα­νι­κά τέρα­τα!!!

Μας υπέ­βαλ­λαν σε συστη­μα­τι­κή αγω­γή υιο­θέ­τη­σης και συμπά­θειας του
απε­γνω­σμέ­νου πατέ­ρα, που θρη­νού­σε …αδά­κρυ­στος.

Μας υπέ­δει­ξαν …σωστές τεχνι­κές για γρή­γο­ρη απο­φυ­λά­κι­ση, αν
σχε­διά­ζου­με κάποιο παρό­μοιο έγκλη­μα! Υπό­δει­ξη αδιαμ­φι­σβή­τη­της εγκυ­ρό­τη­τας αφού
προ­έρ­χο­νταν από όργα­νο της τάξης…

Και τώρα ήλθε η ώρα του θύτη… Ανα­λυ­τι­κές περι­γρα­φές όλης της δολοπλόκας
οργά­νω­σης και εκτέ­λε­σης του φόνου σε απί­στευ­τα πολ­λές επα­να­λή­ψεις μας καθιστούν
όλους βαθείς γνώ­στες του αντι­κει­μέ­νου και ενόρ­κους με προ­α­πο­φα­σι­σμέ­νο βούλευμα…
    

Μαθαί­νου­με, πως μέχρι τώρα, που γρά­φε­ται αυτό το κεί­με­νο υπάρχουν
δεκα­ο­χτώ χιλιά­δες κατά­ρες για τον δρά­στη, που έχουν αναρ­τη­θεί στα δικά του μέσα
κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης… Η παρά­κλη­ση του συνη­γό­ρου του για απο­φυ­γή του κανιβαλισμού
δεν φαί­νε­ται να πεί­θει τους αγω­νιού­ντες για ακρο­α­μα­τι­κό­τη­τα και τηλεθέση… 

Η επι­διω­κό­με­νη παθη­τι­κο­ποί­η­ση του κοι­νού δεί­χνει να επικρατεί…
Ταυ­τό­χρο­να, βελ­τιώ­νε­ται αισθη­τά η ανα­γκαία ευπλα­σία του ώστε να προ­σαρ­μό­ζε­ται με
επι­τυ­χία σε χρή­σι­μες δια­κυ­μάν­σεις έντα­σης και ρυθμού… 

Κομ­μά­τι του έργου οι προ­ε­ξάρ­χο­ντες του χορού, δηλα­δή οι
συμ­με­τέ­χο­ντες φίλοι, γνω­στοί, συγ­γε­νείς και συντο­πί­τες, που …φωτί­ζουν -απο­κλει­στι­κά στο κανά­λι μας- άγνω­στες πλευ­ρές του θύμα­τος και του θύτη… Ασχε­τες προς το δράμα
αλλά εξό­χως απο­τε­λε­σμα­τι­κές στην απο­βλά­κω­ση των τηλε­θε­α­τών. Δεν είναι ευκαταφρόνητη
η από­λαυ­ση της θέα­σης ολί­γων δευ­τε­ρο­λέ­πτων με την έντε­χνη “υπό­δει­ξη” του ερωτούντα,
που ως άλλος Τει­ρε­σί­ας κατευ­θύ­νει την “δρά­ση”…

Ο χορός -δηλα­δή εμείς- και οι χει­ρι­σμοί του μπο­ρούν να
συγκρο­τή­σουν αυτό­νο­μο έργο εξαι­ρε­τι­κής διδα­κτι­κής αξίας…

Μάλ­λον απέ­χου­με αρκε­τά από την στιγ­μή, που τέτοιου είδους
δρά­μα­τα θα επι­βάλ­λουν τον σεβα­σμό για τον χαμό των αθώ­ων θυμά­των και τον ανείπωτο
πόνο των δικών τους…