Για μέτωπα-εργαλεία - Φαιακία

σκέψεις

Για μέτωπα-εργαλεία

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015
Μίλτος Βασιλείου
Η ιστο­ρία της αρι­στε­ράς είναι
γεμά­τη από δια­φο­ρε­τι­κές και τις πιο πολ­λές φορές αντι­φα­τι­κές δρά­σεις γύρω από
την ιδέα του μετώ­που των λαϊ­κών δυνά­με­ων… Κραυ­γα­λέα περί­πτω­ση η αιφ­νί­δια στροφή
της Γ’ Διε­θνούς κατά τα τέλη του μεσο­πο­λέ­μου, που όταν συνει­δη­το­ποί­η­σε –ανι­στό­ρη­τα
καθυ­στε­ρη­μέ­να- την ανά­γκη συνερ­γα­σί­ας ευρύ­τε­ρων δυνά­με­ων για την πρό­λη­ψη ή/και αντιμετώπιση
του φασι­στι­κού κιν­δύ­νου εβά­φτι­σε –εν είδη από­φα­σης οικου­με­νι­κής συνό­δου των
πρώ­των μετα­χρι­στια­νι­κών χρό­νων- τους σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες από «σοσιαλ­φα­σί­στες» σε
ενδυ­νά­μει εταί­ρους του αντι­φα­σι­στι­κού αγώ­να. Και βέβαια η επι­τυ­χία και η
εμβέ­λεια τέτοιων προ­σπα­θειών σφρα­γί­στη­κε από το ιστο­ρι­κό της σύγκρου­σης με τους
‘σοσιαλ­φα­σί­στες’. Η οποια­δή­πο­τε εύλο­γη επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία και τεκ­μη­ρί­ω­ση για το
ποιόν των τελευ­ταί­ων δυστυ­χώς δεν ανα­κα­λεί την ανα­γκαιό­τη­τα του μετώ­που… Μάλλον
φωτί­ζει ανε­πάρ­κειες πορεί­ας στα δύσκο­λα και δαι­δα­λώ­δη μονο­πά­τια της ιστορίας… 
Πλή­θος τέτοιων ταλα­ντεύ­σε­ων στην αγωνιστική
ιστο­ρία της αρι­στε­ράς, επι­βε­βαιώ­νει ασφα­λώς τις μεγά­λες δυσκο­λί­ες της καθημερινότητας
αλλά και τις ιδιο­μορ­φί­ες της κάθε περί­πτω­σης ξεχω­ρι­στά… Επι­βε­βαιώ­νει, ταυτόχρονα
όμως και τις δογ­μα­τι­κές αγκυ­λώ­σεις  ηγεσιών,
που, κατώ­τε­ρες των περι­στά­σε­ων, έχα­σαν « το ραντε­βού με την ιστο­ρία» ή το
μετέ­τρε­ψαν σε μία συνη­θι­σμέ­νη και ατε­λέ­σφο­ρη συνά­ντη­ση με την καθημερινότητα… 
Ετσι ή αλλιώς, η ιδέα της σύμπηξης
ενός μετώ­που ευρύ­τε­ρου από τα στε­νά όρια ενός κόμ­μα­τος, δίνει την ευκαι­ρία της ταξινόμησης
των αρι­στε­ρών σε κατη­γο­ρί­ες περί­που τόσες όσες και οι απερ­για­κές συγκεντρώσεις
και πορεί­ες της Πρωτομαγιάς…
Υπάρ­χουν οι ακραιφ­νείς, οι
καθα­ροί… Τυπι­κά ανα­γνω­ρί­ζουν την ανα­γκαιό­τη­τα του μετώ­που… Οι δυσκο­λί­ες της σημερινής
πραγ­μα­τι­κό­τη­τας –υπο­κει­με­νι­κές και αντι­κει­με­νι­κές- αλλά και το γεγο­νός ότι, η
αρι­στε­ρά μεγα­λούρ­γη­σε όταν έδρα­σε μετω­πι­κά τους υπο­χρε­ώ­νει τυπι­κά να υπερασπίζονται
την μετω­πι­κή ιδέα. Μπο­ρεί μάλι­στα να συγ­γρά­φουν ή/και να αρθρο­γρα­φούν θεωρητικά
υπέρ του μετώ­που, εξη­γώ­ντας τα ειδι­κά του πλε­ο­νε­κτή­μα­τα τόσο σε αναπτυγμένες
όσο και σε ανα­πτυσ­σό­με­νες καπι­τα­λι­στι­κές χώρες…. Όταν, όμως,  ο κόμπος φτά­σει στο χτέ­νι και χρειάζονται
απο­φά­σεις για το για­τί ταύ­τα και για το δια ταύ­τα, τότε ενεργοποιούνται
αρχέ­γο­να αντα­να­κλα­στι­κά καθα­ρό­τη­τας και απο­στει­ρω­τι­κές ιδε­ο­λη­ψί­ες, που
περιο­ρί­ζουν τον κύκλο του μετώ­που σε 2-3 γνω­στούς και φίλους, και αυτούς ελεγμένους
σχο­λα­στι­κά για τον κίν­δυ­νο να είναι φορείς μικρο­βί­ων ρεφορ­μι­σμού εν λαθροβιώσει…
 Είναι τότε, που οι θεωρητικά
πλη­σιέ­στε­ροι και πιθα­νό­τε­ροι εταί­ροι αντι­με­τω­πί­ζο­νται με ορυ­μα­γδό «ιδε­ο­λο­γι­κών»
πυρο­βο­λι­σμών, που κλι­μα­κώ­νο­νται ανά­λο­γα με την πιθα­νό­τη­τα επι­τυ­χί­ας του συγκεκριμένου
μετω­πι­κού εγχει­ρή­μα­τος… Το «δηλη­τή­ριο» ρέει άφθο­νο για να προει­δο­ποι­ή­σει φίλους
και γνω­στούς για τον κίν­δυ­νο της μόλυν­σής τους… Αν μάλι­στα αυτό επι­φέ­ρει και
την απο­τυ­χία του εγχει­ρή­μα­τος σε κάποια «μάχη», π.χ. εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία, τότε
η χαρά είναι μεγά­λη… Σχε­δόν ηδο­νι­κή… Η
περί­πτω­ση κάποιας δεύ­τε­ρης σκέ­ψης κρι­τι­κό­τε­ρης ή και ολί­γο αυτοκριτικής
απο­κλεί­ε­ται κατη­γο­ρη­μα­τι­κά… Η στα­θε­ρό­τη­τα,  η συνέ­πεια και η προ­σή­λω­ση δοκι­μά­ζο­νται… Η καθαρότητα
θριαμ­βεύ­ει έστω και αν ο πραγ­μα­τι­κός συσχε­τι­σμός δυνά­με­ων επιδεινώνεται
ποσο­τι­κά και ποιο­τι­κά…  Σε περι­βάλ­λον ενός
απί­στευ­της έκτα­σης βολο­ντα­ρι­σμού, η ερμη­νεία των πραγ­μα­τι­κών δεδο­μέ­νων εξυπηρετεί
την δική μας και μόνον άπο­ψη και η καθη­με­ρι­νό­τη­τα απλά επι­βε­βαιώ­νει την
ορθό­τη­τά μας… Αλλιώς, τόσο το χει­ρό­τε­ρο γιαυτήν… 
Υπο­κα­τη­γο­ρία της παρα­πά­νω κατη­γο­ρί­ας είναι
τα δια­κα­τε­χό­με­να από φοβι­κά σύν­δρο­μα αρι­στε­ρά σύνο­λα… Αυτά, που δια­βλέ­πουν σε
κάθε από­πει­ρα ευρύ­τε­ρης συσπεί­ρω­σης τον κίν­δυ­νο της άλω­σης «των ιερών και οσίων»
και προ­τι­μούν το «λίγοι και καλοί»… Αυτή η  ερμη­νεία της ιστο­ρί­ας υπό όρους πανι­κού πολιορκίας,
στην δια­δρο­μή του χρό­νου αρτιώ­νε­ται με την δια­μόρ­φω­ση αντί­στοι­χης ισχυ­ρά απομονωτικής
ιδε­ο­λο­γί­ας… Σύμ­φω­να με αυτή την αντί­λη­ψη, όριο ευρύ­τη­τας του διαφημιζόμενου
μετώ­που είναι κάποιοι κοντι­νοί (όχι όλοι) κομ­μα­τι­κοί οπα­δοί… Σε ένα τέτοιο «ιδε­ο­λο­γι­κό»
πλαί­σιο είναι φυσι­κό να προ­σαρ­μο­στεί και η ερμη­νεία αλλά και η απο­τί­μη­ση της ιστορίας…
Ετσι, π.χ. δεν είναι ξεκάρ­φω­τη ή υπερ­βο­λι­κή, όπως προ­σπα­θούν μερι­κοί αφε­λείς ή «αφε­λείς»
να ισχυ­ρι­στούν η πρό­σφα­τα αναρ­τη­θεί­σα αρνη­τι­κή κρι­τι­κή στα αρχεια­κά πλαί­σια του
ΕΑΜ ή και στην συμ­με­το­χή της Σοβιε­τι­κής Ενω­σης στο παγκό­σμιο αντιφασιστικό
μέτω­πο κατά τον Β΄ παγκό­σμιο πόλε­μο… Αντί­θε­τα, υπάρ­χει εσω­τε­ρι­κή συνά­φεια και
εναρ­μό­νι­ση αυτού του ιστο­ρι­κού με τον ερμη­νευ­τι­κό λόγο…
Και απέ­να­ντι;;; Απέ­να­ντι υπάρχει
το μέγα πλή­θος της ρεφορ­μι­στι­κής  αριστεράς,
που δυσκο­λεύ­ε­ται κανείς να μην χρη­σι­μο­ποι­ή­σει εισα­γω­γι­κά στον χαρα­κτη­ρι­σμό του
αρι­στε­ρού, όταν στην πρά­ξη υπε­ρα­σπί­ζε­ται με πάθος την νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη καταιγίδα
απο­δί­δο­ντας της μάλι­στα τίτλους εκσυγ­χρο­νι­σμού. Στο όνο­μα, μάλι­στα συμ­με­το­χής και
«δια­μόρ­φω­σης» της πολι­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας αυτή η με εισα­γω­γι­κά αριστερά
ανα­λαμ­βά­νει πρω­το­βου­λί­ες και ανα­δει­κνύ­ε­ται μέσα από απί­στευ­τες κωλο­τού­μπες στον
καλύ­τε­ρο υπη­ρέ­τη του συστή­μα­τος… Ταυ­τό­χρο­να απο­τε­λεί και τον καλύτερο
υπε­ρα­σπι­στή της αντί­πε­ρα δογ­μα­τι­κής όχθης, που με περίσ­σιο φαρι­σαϊ­σμό βρωντοφωνάζει:
Τι χρεία έχο­μεν μαρτύρων;;; 
Συνει­δη­τά ή ασυ­νεί­δη­τα από
στρέ­βλω­ση ή από άγνοια και σίγου­ρα από καθη­λω­τι­κό δογ­μα­τι­σμό «το τάγ­μα των
καθα­ρών» βαφτί­ζει ρεφορ­μι­σμό ακό­μη και την αυτο­νό­η­τη κινη­τή­ρια δύνα­μη των καθη­με­ρι­νών φυσιο­λο­γι­κών μεταρ­ρυθ­μι­στι­κών αγώ­νων, που μπο­ρούν και πρέ­πει ασφα­λώς -έστω και δύσκο­λα- να εντάσ­σο­νται στο
γενι­κό­τε­ρο στρα­τη­γι­κό σχε­δια­σμό… Δεν φταί­νε οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις αν καταλαμβάνουν
το σύνο­λο του ορί­ζο­ντα αλλά η μειω­μέ­νη ικα­νό­τη­τα των ηγε­σιών να καταδεικνύουν
την ουσια­στι­κή σύν­δε­ση του μερι­κού με το γενι­κό… Δεν είναι οππορ­του­νι­σμός η
αξιο­ποί­η­ση των ευκαι­ριών αλλά η στρε­βλω­μέ­νη ταύ­τι­ση και εξά­ντλη­ση του
ορα­μα­τι­κού πλαι­σί­ου στην χωρίς αρχές περιπτωσιολογία…
Ατυ­χώς, αυτή η αρι­στε­ρή γεωγραφία
είναι κλη­ρο­νο­μη­μέ­νη από γενιά σε γενιά… Εχει προ­σλά­βει τα χαρα­κτη­ρι­στι­κά «κυτ­τα­ρι­κής
δηλη­τη­ρί­α­σης» όπως ευφυ­έ­στα­τα έλε­γε φίλ­τα­τος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ, σε στιγμές
νηφα­λιό­τη­τας και απο­φα­να­τι­σμού… Εχει κατα­γρα­φεί στο «αρι­στε­ρό» γονι­δί­ω­μα, και καθο­ρί­ζει παγί­δες και όρια, που μόνον χαρά και αγαλ­λί­α­ση προ­σφέ­ρουν στην
απέ­να­ντι από ταξι­κή άπο­ψη πλευρά… 
Μέγα ζητού­με­νο η υπέρ­βα­ση των
στε­ρε­ό­τυ­πων, που συγκρο­τούν το απαρ­χαιω­μέ­νο οπλο­στά­σιο του «καθα­ρού» λόγου… Το
ίδιο ανα­γκαίο όσο και η εκθε­με­λί­ω­ση της σοσιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρης επιχειρηματολογίας,
πρα­κτι­κής και ηθι­κής, που με την βοή­θεια της κατο­χής και ισο­πέ­δω­σης των  ΜΜΕ ασκεί υπο­δου­λω­τι­κή εξου­σία στη ζωή μας… Ο
αγώ­νας για την άρση της απο­ξέ­νω­σης και για την κυριαρ­χία στον χώρο των ιδεών
απαι­τεί και­νο­τό­μες σκέ­ψεις και δρά­σεις… Η και­νο­το­μία όχι ως άλλο­θι εκποιήσεων
ούτε ως το φόβη­τρο των μετα­φυ­σι­κών αλλά ως σύγ­χρο­νη επι­στη­μο­νι­κά ερμηνευτική
μεθο­δο­λο­γία της υπαρ­κτής και όχι της περι­γρα­φό­με­νης ως τέτοιας πραγματικότητας.
Χρεια­ζό­μα­στε μέτωπα…Χρειαζόμαστε μέτω­πο… Οχι ως αιώ­νιο εργα­λείο, όχι σαν Ελβε­τι­κός σου­γιάς, όπως κάποιοι κομ­μα­τι­κοί σχη­μα­τι­σμοί αντι­λαμ­βά­νο­νται την ύπαρ­ξη και λει­τουρ­γία τους, απο­δει­κνύ­ο­ντας στην ουσία τον βαθειά μετα­φυ­σι­κό χαρα­κτή­ρα τους… Χρεια­ζό­μα­στε μέτω­πα συγκε­κρι­μέ­νης απο­στο­λής… Με τόλ­μη αλλά και εντι­μό­τη­τα. Ετσι ώστε να μην εμπαί­ζο­νται οι σύμ­μα­χοι και εταί­ροι ούτε να ρικνώ­νε­ται το επα­να­στα­τι­κό περιε­χό­με­νο της τελι­κής και ανα­πό­φευ­κτης ρήξης… Με έντι­μες επι­λο­γές, που δεν θα περι­μέ­νουν το test αρι­στε­ρο­με­τρί­ας κάποιου ιερα­τεί­ου… Με ανοι­χτή καρ­διά ανθρω­πιάς και όχι με απάν­θρω­πη μιζέ­ρια γρα­φειο­κρα­τών. Με χωρο­χρο­νι­κά όρια και με πλή­ρη επί­γνω­ση του πεπε­ρα­σμέ­νου τους από μεριάς των συμ­με­τε­χό­ντων ή του­λά­χι­στον των πρω­τα­γω­νι­στών της δημιουρ­γί­ας τους… Ετσι θωρα­κι­ζό­μα­στε απέ­να­ντι σε ρεφορ­μι­στι­κές αυταπάτες. 
Φαί­νε­ται, ότι υπάρ­χει αρκε­τός δρό­μος και πολ­λή δου­λειά για να
ανα­τρα­πούν ιδιό­τη­τες και νοο­τρο­πί­ες, που σήμε­ρα φαί­νο­νται δεδο­μέ­νες αυτο­νό­η­τες και
ανυπέρβλητες…
Post Views: 4
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted