Ότι σπέρνεις θερίζεις - Φαιακία

Ότι σπέρνεις θερίζεις

Με αφορ­μή το πρό­σφα­στο μεκε­λιό στο Παρί­σι αλλά και παρό­μοιες τρα­γω­δί­ες στην Βηρυ­τό και αλλού γρά­φει ο φίλ­τα­τος Γιώρ­γος Ρού­σης στην “Εφη­με­ρί­δα των Συντα­κτών” και η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει…
Ό,τι σπέρ­νεις θερίζεις 
Όταν ο Φραγκεστάϊν
ήλθε αντι­μέ­τω­πος  με το τέρας που είχε
δημιουρ­γή­σει από κομ­μά­τια πτωμάτων 
δια­πί­στω­σε ότι ήταν  φρι­κια­στι­κό και 
θέλη­σε αμέ­σως να το κατα­στρέ­ψει. Εκείνο 
όμως  του ξέφυ­γε και ξεκί­νη­σε την
ανε­ξάρ­τη­τη περι­πλά­νη­ση του. 
Οι ιμπε­ρια­λι­στι­κές
δυνά­μεις, Γαλ­λί­ας συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης, παρό­λο που κάθε φορά χάνουν τον έλεγχο
των τερά­των που δημιουρ­γούν  συνεχίζουν
ακα­τά­παυ­στα να το πράττουν. 
Ας θυμη­θού­με την ενί­σχυ­ση των Ταλι­μπάν για την
ανα­τρο­πή των φιλο­σο­βιε­τι­κών στο Αφγα­νι­στάν, την ενί­σχυ­ση αντικαθεστωτικών
ορδών κατά του Καντά­φι στην Λιβύη, τον
ίδιο το Σαντάμ, την ενί­σχυ­ση των  φασι­στών στην Ουκρα­νία και τον εξοπλισμό
μαζί  με Τουρ­κία,  το Κατάρ 
και τη  Σαου­δι­κή Αρα­βία των  τζιχαντιστών 
κατά του Ασάντ  και των Κούρδων. 
Αυτές λοι­πόν
είναι  οι δυνά­μεις οι οποί­ες τοποθετώντας
πάνω απ’ όλα τα συμ­φέ­ρο­ντα των μονο­πω­λί­ων που εκπρο­σω­πούν, έπλα­σαν το τέρας του
ISIS και γενι­κό­τε­ρα
του μου­σουλ­μα­νι­κού  φονταμανταλισμού.
Πιο ειδι­κά ο
γαλ­λι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός είναι από πολλές
σκο­πιές ο ηθι­κός αυτουρ­γός του
θρη­σκευ­τι­κού φοντα­μα­ντα­λι­σμού (που ας μην ξεχνά­με  ότι έκφρα­ση του ήταν και η  χριστιανική 
Ιερά Εξέ­τα­ση και οι σταυ­ρο­φο­ρί­ες), όχι μόνο  λόγω των εγκλη­μά­των που διέ­πρα­ξε  κυρί­ως στην 
Αλγε­ρία και τις δεκά­δες πιο πρό­σφα­τες στρα­τιω­τι­κές επεμ­βά­σεις του, αλλά
ακό­μη λόγω της  περι­θω­ριο­ποί­η­σης των
μου­σουλ­μά­νων στην ίδια την Γαλλία.
Εκεί­νοι όμως που
γαλου­χούν τους ανθρώ­πους με τη βία, δεν έχουν κανέ­να δικαί­ω­μα να διαμαρτύρονται
όταν αυτή στρέ­φε­ται  ενα­ντί­ον  τους, όπως παρα­τη­ρού­σε ο Σαιν Ζυστ
απευ­θυ­νό­με­νος την περί­ο­δο της γαλ­λι­κής επα­νά­στα­σης στους αρι­στο­κρά­τες που
δια­μαρ­τύ­ρο­νταν για την λαϊ­κή τρο­μο­κρα­τία, και την εφαρ­μο­γή του «aux
armes citoyens
»(στα όπλα πολί­τες) που λέει 
ο γαλ­λι­κός ύμνος . 
Από την άλλη
έχου­με να κάνου­με με ανθρώ­πους που κατα­λή­γουν σε αυτήν την βαρ­βα­ρό­τη­τα όχι
για­τί η φυλή τους είναι  βάρ­βα­ρη  ή για­τί πιστεύ­ουν στο Κορά­νι, αλλά επειδή
βιώ­νουν μια άθλια ύπαρ­ξη, είναι  προδομένοι
από τις «εθνι­κές» αστι­κές τους τάξεις, είναι ανύ­παρ­κτη μια  υπολογίσιμη 
επα­να­στα­τι­κή αρι­στε­ρά. Οδη­γού­νται έτσι στην πεποί­θη­ση ότι τού­τος  ο κόσμος δεν πρό­κει­ται να αλλά­ξει ποτέ. 
Για αυτούς η
ελπί­δα εντο­πί­ζε­ται μετά θάνα­το. Έτσι προ­σφεύ­γουν  σε επι­χει­ρή­σεις αυτο­κτο­νί­ας, προ­σφεύ­γουν   στη φωτιά, στο τσε­κού­ρι και τη βία με την
οποία τους γαλού­χη­σαν οι κυρί­αρ­χοι τού­του του κόσμου, έχο­ντας την πεποί­θη­ση ότι
αυτός είναι ο δρό­μος που οδη­γεί στα ουρί του παραδείσου. 
Και τι φταί­νε οι
απλοί άνθρω­ποι που ζουν στις ιμπε­ρια­λι­στι­κές χώρες  θα ρωτή­σει εύλο­γα κάποιος. Υπο­θέ­τω ότι στα
μάτια των τζι­χα­ντι­στών θεω­ρού­νται υπεύ­θυ­νοι και για τους ηγέ­τες που επιλέγουν
και κυρί­ως για το ότι ιδιαί­τε­ρα μέχρι
πριν την κρί­ση, ένα σημα­ντι­κό τμή­μα τους όπως η εργα­τι­κή αρι­στο­κρα­τία,  επω­φε­λεί­ται από την εκμε­τάλ­λευ­ση που ασκούν
οι ιμπε­ρια­λι­στι­κές χώρες στους  λαούς των
μη ανα­πτυγ­μέ­νων χωρών του πλα­νή­τη και 
ζει  στην «ακο­λα­σία».
Οι ηγέ­τες της
Δύσης, αξιο­ποιώ­ντας τον φόβο που προ­κα­λούν τέτοιες δολο­φο­νι­κές ενέρ­γειες όπως
στο Παρί­σι από τη μια αξιώ­νουν ομο­ψυ­χία ενά­ντια στην τρο­μο­κρα­τία για την οποία
ευθύ­νο­νται οι ίδιοι και από την άλλη 
εντεί­νουν στο έπα­κρο τον αυταρ­χι­σμό, τον ρατσι­σμό και την ξενοφοβία,
εκτρέ­φο­ντας  τον νεο­φα­σι­σμό, για να μας καλέ­σουν αύριο οι θρα­σείς να τον
αντι­με­τω­πί­σου­με από κοινού. 
Ακό­μη οι ισχυρές
χώρες της ΕΕ  ειδι­κά με το κλεί­σι­μο των
δικών τους συνό­ρων,  επι­φυ­λάσ­σουν για την
χώρα μας το ρόλο της χωμα­τε­ρής των μετα­να­στών οι οποί­οι είναι βέβαιο ότι όλο και
θα αυξά­νο­νται με τη συνέ­χι­ση της ιμπε­ρια­λι­στι­κής επι­θε­τι­κής πολιτικής. 
Η καλύ­τε­ρη λοιπόν
συμπα­ρά­στα­ση σε λαούς, όπως στο γαλλικό,
ή στο  λιβα­νέ­ζι­κο (η αντί­στοι­χη με το
Παρί­σι επί­θε­ση στην  Βηρυ­τό δυο μέρες
πριν  με τους 40 νεκρούς, θάφτη­κε και κανείς δεν βρέ­θη­κε να δηλώσει
«είμα­στε όλοι Λιβα­νέ­ζοι», ή να περι­τυ­λι­χθεί με τη λιβα­νέ­ζι­κη σημαία)  που πλήτ­το­νται  από αυτήν την κτη­νώ­δη μορ­φή τρο­μο­κρα­τί­ας δεν είναι απλώς η κατα­δί­κη της ή η από κοινού
αντι­με­τώ­πι­ση της με εκεί­νους που την έσπει­ραν ή την προ­κα­λούν  προ­βο­κα­τό­ρι­κα. Είναι η ενα­ντί­ω­ση όλων των
λαών, στη βάση του δυστυ­χώς πάντα επί­και­ρου συν­θή­μα­τος «ένας είναι ο εχθρός, ο
ιμπε­ρια­λι­σμός», που εν προ­κει­μέ­νω σημαί­νει ενα­ντί­ω­ση στις  ΗΠΑ, και στις  ιμπε­ρια­λι­στι­κές  δυνά­μεις της 
Ευρώ­πης,  ενα­ντί­ω­ση στην
ιμπε­ρια­λι­στι­κή ΕΕ, και το ΝΑΤΟ, και όχι ενα­ντί­ω­ση  αδιακρίτως 
και ρατσι­στι­κά στους 
μουσουλμάνους. 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted