Ανεξάρτητη αυτοδιοίκηση… Χα! Χα!

Η προ­στα­σία της δημό­σιας εικό­νας με την …ανι­διο­τε­λή
βοή­θεια των ΜΜΕ είναι αυτή, που ανέ­δει­ξε την παρά­τα­ξη πρώ­τη …σε όλη την Ευρώ­πη και
τον πολυ­χρο­νε­μέ­νο …κατα­χτη­τή της κορυφής…

Και ο Γιώρ­γος το διέ­πρα­ξε… Μέσα στον ορυ­μα­γδό των
πυρ­κα­γιών ανά το πανελ­λή­νιο, τις ώρες, που σύσ­σω­μο το στε­λε­χι­κό δυναμικό
εξέ­φρα­ζε σεμνά την βαθιά του οδύ­νη για το κακό που μας βρή­κε, ο Γιώρ­γος …έφερ­νε
τις γυρο­βο­λιές του… Ευει­δείς νεά­νι­δες κρα­τού­σαν τον ρυθ­μό με παλα­μά­κια υπό τους
ήχους του ζεϊ­μπέ­κι­κου της Ευδο­κί­ας και ο Γιώρ­γος μερα­κλω­μέ­νος είχε απο­γειω­θεί σε
Διο­νυ­σια­κή κατά­στα­ση, περι­στρέ­φο­ντας τα κάπως περισ­σευού­με­να κιλά του…

Αυτό ήταν… Τα είδε και ο μεγά­λος και… ποιος είδε τον Θεό
και δεν τον φοβή­θη­κε. Τα είδε και το επι­τε­λείο και όλοι μαζί με μία φωνή
κραύ­γα­σαν: όξω ρε!  Εμείς χτί­ζου­με την εικό­να κομματάκι-κομματάκι
για να εξα­σφα­λί­ζου­με την προ­τί­μη­ση και αφο­σί­ω­ση των αυτο­χθό­νων ιθα­γε­νών και
έρχε­ται ο επι­πό­λαιος να μας την χαλά­σει… Οξω!!! 

Αυτό το ‘όξω’ είναι τρι­πλά ωφέλιμο: 

●Απο­δει­κνύ­ου­με την … ‘ευαι­σθη­σία’ μας για την θεομηνία,
που μας έτυ­χε και εμείς έχου­με κάνει τα πάντα για να μην έλθει και τα πάντα για
να την αντι­με­τω­πί­σου­με τώρα που ήλθε!!!

●Ξεπε­τά­με έναν δυνη­τι­κά επι­κίν­δυ­νο μελ­λο­ντι­κά δελφίνο
για μη αρε­στές διεκδικήσεις.

●Περ­νά­με το μήνυ­μα στα μέλη και τα στε­λέ­χη, πως το
συντρι­πτι­κό εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα της 26^ης Ιου­νί­ου, είναι εδώ και
προει­δο­ποιεί άπα­ντες… Και τους καλεί σε περί­σκε­ψη και φρονιμάδα…

Ο Γιώρ­γος έβγα­λε τα μάτια του με τα ίδια του τα χέρια…
Τί και αν ζήτη­σε συγ­γνώ­μη, τί και αν επι­κα­λέ­στη­κε την …συνέ­χεια του λαμπρού
έργου…

Προ­σπά­θη­σε να αμυν­θεί διορ­γα­νώ­νο­ντας ολο­νύ­κτια σύσκεψη
των εκλεγ­μέ­νων συμ­βού­λων επι­ζη­τώ­ντας υπο­γρα­φές… Ηταν όμως αργά… Φίλος ο
Γιώρ­γος, φιλ­τά­τη όμως η εξου­σία την οποία θα έχα­ναν αν παρα­τού­σαν το μαντρί… 

Τελι­κά στο μαντρί και ο Γιώρ­γος, που δια­τύ­πω­σε σύντομο
απο­χαι­ρε­τι­στή­ριο της εξου­σί­ας δια­φη­μί­ζο­ντας τις υπη­ρε­σί­ες του προς την παράταξη
και βεβαιώ­νο­ντας για την πίστη του σε αυτήν. 

Τώρα, που γρά­φε­ται το σημεί­ω­μα δεν έχου­με προ­λά­βει τις
αντι­δρά­σεις της μεί­ζο­νος και ελάσ­σο­νος αντι­πο­λί­τευ­σης, οι οποί­ες πολύ φοβούμαστε,
ότι θα ανα­λω­θούν σε  μικρο-αντικυβερνητισμό.

Για­τί αν αξί­ζει κάτι να σχο­λιά­σει κανείς σε αυτή την
υπό­θε­ση δεν είναι οι γυρο­βο­λιές του Γιώρ­γου ή τα παλα­μά­κια των κυριών την ώρα της
φωτιάς…

Είναι η απρο­κά­λυ­πτη ομο­λο­γία ότι το ακη­δε­μό­νευ­το, το
αδέ­σμευ­το, το ανε­ξάρ­τη­το της τοπι­κής αυτο­διοί­κη­σης στα πλαί­σια της αστι­κής μας δημοκρατίας
είναι ένα πολύ ωραίο παρα­μυ­θά­κι, χρή­σι­μο για λαϊ­κή κατα­νά­λω­ση και ευχά­ρι­στο ύπνωση…
Με τον δήθεν κατα­με­ρι­σμό των αρμο­διο­τή­των επι­τυγ­χά­νε­ται ο αποπροσανατολισμός
του πολί­τη, ο βασα­νι­σμός του σε μία βαβέλ συγκρουό­με­νων αρμο­διο­τή­των και η
διαρ­κής χρέ­ω­ση και υπερ­χρέ­ω­σή του στα πλαί­σια μίας πολυ­δια­φη­μι­ζό­με­νης ανταποδοτικότητας…

Πλάι στο επί­ση­μο κρα­τι­κό φορο­μπη­χτι­κό σύστη­μα έρχεται
και το μακρύ χέρι των δημο­τι­κών τελών, για στοι­χειώ­δεις παρο­χές, που θα έπρεπε
να είναι αυτο­νό­η­τα ενταγ­μέ­νες στο κρα­τι­κό προϋπολογισμό.

Οι υπη­ρε­τού­ντες την αυτο­διοί­κη­ση από θέση εξουσίας
πρέ­πει να είναι η φυσι­κή προ­έ­κτα­ση των κρα­τι­κών αρχών για να εφαρ­μό­ζε­ται με γενική
απο­δο­χή η συστη­μι­κή πολιτική… 

Ο Γιώρ­γος υπη­ρέ­τη­σε επα­ξί­ως το πνεύ­μα αυτό… Χωρίς να έχουν
υστε­ρή­σει οι προη­γού­με­νοι του… Είμα­στε βέβαιοι, ότι και ο επό­με­νος π.χ. ο Νίκος,
θα πολι­τευ­τούν κοσμί­ως και ευπρε­πώς… Κατά το πρέ­πον, δηλαδή… 

Ερχο­νται χρό­νια έργων (απορ­ρί­μα­τα, ύδρευ­ση κ.λ.π.) και αυτό πρέ­πει να το προ­βλέ­ψου­με με τα κατάλ­λη­λα πρόσωπα…