Ο Ερημίτης και η Λερναία Υδρα…

Οι φίλοι της ΦΑΙΑΚΙΑΣ, γνω­ρί­ζουν, πως ο ιστό­το­πος έχει
εκφρά­σει την κατα­δί­κη του στα ‘…’επεν­δυ­τι­κά’ σχέ­δια, που απο­τε­λούν σε κάθε
περί­πτω­ση αλλοί­ω­ση ενός βιό­το­που μονα­δι­κού κάλ­λους… Με τερά­στια πρα­κτι­κή και συμβολική
σημα­σία για το Κερ­κυ­ραϊ­κό τοπίο, για το ελλη­νι­κό τοπίο, για το πλα­νη­τι­κό τοπίο,
που η καπι­τα­λι­στι­κή αδη­φα­γία κακο­ποιεί σε βαθ­μό υπέρ­βα­σης των ορί­ων ανο­χής του
περιβάλλοντος.

Εχου­με γρά­ψει αρκε­τές φορές για τον ‘ερη­μί­τη’ με οργή
και σαρ­κα­σμό, όπως π.χ.:

‘Αίσχος’13/7/2020)

(https://faiakas.blogspot.com/2020/07/blog-post_13.html), 

«Δημιουρ­γι­κές» προ­τά­σεις για μία …σίγου­ρη οικο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη (8/7/2020) (https://faiakas.blogspot.com/2020/07/blog-post_8.html)

Και ο ερη­μί­της ετοι­μά­ζε­ται να αξιο­ποι­η­θεί (4/5/2014)  (https://faiakas.blogspot.com/2014/05/blog-post_949.html)
 

Είναι αλή­θεια, πως στη συνεί­δη­σή μας είχε καταλαγιάσει
η εγρή­γορ­ση για τον ερη­μί­τη… Τί μας έκα­νε να την πατή­σου­με;;; Πιθα­νόν η
ενδό­μυ­χη ελπί­δα πως ένας τέτοιος βια­σμός της Κερ­κυ­ραϊ­κής φύσης κάπου θα
ανέ­στει­λε και τους ίδιους τους βιαστές…

Τί εγκαι­νί­α­σε;;; Τίπο­τε το υπαρ­κτό, το απτό…
Απλά, σε …σεμνή τελε­τή ήλθε να βγά­λει ένα λογί­δριο …ανα­πτυ­ξια­κό, μεταρρυθμιστικό…
Να σπά­σει τον τσα­μπου­κά και να λοι­δο­ρή­σει τους αντι­δρώ­ντες ως αναχρονιστικούς
και  πάσχο­ντες από ιδε­ο­λη­ψί­ες και
αγκυ­λώ­σεις και άλλα μοντέρ­να παρό­μοια. Δεν δίστα­σε, μάλι­στα, να μιλή­σει για το
ενδε­χό­με­νο της πυρ­κα­γιάς του τοπί­ου αν έμε­νε χωρίς την ‘προ­στα­σία’ των
επενδυτών…

Απλή η κίνη­ση ‘σωτη­ρί­ας’ για τον ερημίτη.
Περι­λαμ­βά­νε­ται στα ψιλά γράμ­μα­τα μία οικο­δο­μι­κής άδειας, που περι­γρά­φουν τις λεπτομέρειες
της ‘παρέμ­βα­σης’. Παραθέτουμε:

Ανά­πτυ­ξη Παρα­θε­ρι­στι­κού Του­ρι­στι­κού χωριού “Κασ­σιώ­πη
Κέρ­κυ­ρα”, απο­τε­λού­με­νου από ξενο­δο­χεια­κό συγκρό­τη­μα 180 κλι­νών, συγκρότημα
επαύ­λε­ων και συγκρό­τη­μα δια­με­ρι­σμά­των, στη θέση Αρτα­βά­νη (Ερη­μί­της) της
περιο­χής Αγί­ου Στε­φά­νου Νήσου Κέρ­κυ­ρας (ΕΣΧΑΔΑ ΚΑΣΣΙΩΠΗ ΚΕΡΚΥΡΑ)

Το σημε­ρι­νό μονό­χρω­μο, κου­ρα­στι­κό, ανια­ρό τοπίο, που
απο­τυ­πώ­νε­ται στις φωτο­γρα­φί­ες που παρα­θέ­σα­με στο κεί­με­νο,  θα γεμί­σει αρι­στουρ­γή­μα­τα οικι­στι­κής τέχνης,
που τόσο χρειά­ζε­ται η περιο­χή και το νησί γενι­κό­τε­ρα…  

Το θέμα είναι να κατα­φέ­ρου­με να περά­σει το έργο! Αισιο­δο­ξού­με για­τί μαθαί­νου­με, πως κάποιοι μεγα­λό­σχη­μοι, που σιωπηρά
αντι­δρού­σαν στην επέν­δυ­ση, τώρα έχουν περά­σει με το μέρος μας… Την πλευ­ρά της …προ­ό­δου
και της ανάπτυξης.

Καλό είναι να
γνω­ρί­σει και ο ερη­μί­της τους φίλους του… Τους πιο μόνι­μους, σταθερούς,
επί­μο­νους και όχι τους ευκαιριακούς. 

Ας το ξέρου­με, πως αν
πέσει ο ‘ερη­μί­της’, η κάθε είδους σχε­τι­κή άλω­ση θα γίνει πολύ ευκο­λό­τε­ρη…