Καθε χρό­νο τέτοια μέρα οι ελπί­δες μας αυξά­νο­νται… Οι προσ­δο­κί­ες μας δυνα­μώ­νουν. Και ας μην το λέμε… Κι ας προ­σποιού­μα­στε τους απα­ρά­βα­τα ρεαλιστές… 

Το αστείο είναι πως η δύνα­μη των ελπί­δων μας βρί­σκε­ται στο νού και στα χέρια μας… Εμείς, όπως συνη­θί­ζου­με να τις ακου­μπά­με αλλού. Στους δια­πλα­νούς μας, στους όμοιούς μας… Σε άλλους εδώ. Σε άλλους πιο ψηλά από εδώ…

Και­ρός, λοι­πόν να σοβαρευτούμε…

Το 2026 αντα­μώ­νει με την ακρο­δε­ξιά επι­τι­θέ­με­νη σε πολ­λά επί­πε­δα… Ελεγ­χος σε Ευρω­πϊ­κές κυβερ­νή­σεις ή anteportasγια την κατά­κτη­σή τους… Σοβα­ρή παρου­σία σε κοι­νω­νι­κά κινή­μα­τα, στα συν­δι­κά­τα, σε αγρο­τι­κούς συνε­ται­ρι­σμούς, σε συλ­λό­γους γει­το­νιάς… Το σπου­δαιό­τε­ρο είναι, πως ο λόγος της πλέ­ον δεν σοκά­ρει, δεν προ­βλη­μα­τί­ζει, δεν ανη­συ­χεί…. Συμ­με­τέ­χει όλο και πιο ‘ισό­τι­μα’ στην πολι­τι­κή δράση…

Το 2026 συνα­ντά­ει το αντι­φα­σι­στι­κό κίνη­μα στρι­μωγ­μέ­νο, αντι­φα­τι­κό, ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό πολυ­δια­σπα­σμέ­νο, απο­προ­σα­να­το­λι­σμέ­νο… Φορ­τω­μέ­νο με όλα του κου­σού­ρια του μεσο­πο­λέ­μου… Εκεί­να, που το οδή­γη­σαν σε κατα­στρο­φι­κή, καται­γι­στι­κή ήττα… 

Εδώ, στον χώρο της αρι­στε­ράς, την αυτο­νό­η­τη, τον αξιω­μα­τι­κά φυσι­κή πηγή του αντι­φα­σι­σμού η κρί­ση είναι ίσως πιο βαθιά από όσο αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ή θέλου­με να δεχτού­με… Για­τί η πάλη με τον θηρίο, που σηκώ­νει κεφά­λια απο­τε­λεί -κατά τη γνώ­μη μας- το πρώ­τι­στο καθή­κον, που δεν αφή­νει περι­θώ­ρια χρό­νου και αμφισβητήσεων… 

Και επί τη ευκαι­ρία ας θυμη­θού­με πως η δεξα­με­νή του αντι­φα­σι­σμού εμπε­ριέ­χει πολ­λούς, ακό­μη και ενερ­γο­ποι­η­μέ­νους πολί­τες, που δεν έχουν συνει­δη­το­ποι­ή­σει την δια­λε­κτι­κή σχέ­ση ανά­με­σα στον καπι­τα­λι­σμό και τον φασι­σμό… Την γονεϊ­κή σχέ­ση του πρώ­του προς τον δεύ­τε­ρο… Αντι­λαμ­βά­νο­νται τον φασι­σμό σαν μία ανε­πι­θύ­μη­τη εκτρο­πή απά τα πολι­τι­κά πλαί­σια της αστι­κής δημο­κρα­τί­ας, την οποία και ορα­μα­τί­ζο­νται να απο­κα­τα­στή­σουν με τον αγώ­να τους… 

Πάντως , όπως και νάχει θα είναι μία ενδια­φέ­ρου­σα χρονιά… 

Καθε χρό­νο τέτοια μέρα οι ελπίδες
μας αυξά­νο­νται… Οι προσ­δο­κί­ες μας δυνα­μώ­νουν. Και ας μην το λέμε… Κι ας
προ­σποιού­μα­στε τους απα­ρά­βα­τα ρεαλιστές… 

Το αστείο είναι πως η δύνα­μη των
ελπί­δων μας βρί­σκε­ται στο νού και στα χέρια μας… Εμείς, όπως συνη­θί­ζου­με να
τις ακου­μπά­με αλλού. Στους δια­πλα­νούς μας, στους όμοιούς μας… Σε άλλους εδώ. Σε
άλλους πιο ψηλά από εδώ…

Και­ρός, λοι­πόν να σοβαρευτούμε…

Το 2026 αντα­μώ­νει με την
ακρο­δε­ξιά  επι­τι­θέ­με­νη σε πολ­λά επίπεδα…
Ελεγ­χος σε Ευρω­πϊ­κές κυβερ­νή­σεις ή ante portas για την κατά­κτη­σή τους…
Σοβα­ρή παρου­σία σε κοι­νω­νι­κά κινή­μα­τα, στα συν­δι­κά­τα, σε αγροτικούς
συνε­ται­ρι­σμούς, σε συλ­λό­γους γει­το­νιάς… Το σπου­δαιό­τε­ρο είναι, πως ο λόγος
της πλέ­ον δεν σοκά­ρει, δεν προ­βλη­μα­τί­ζει, δεν ανη­συ­χεί…. Συμ­με­τέ­χει όλο και
πιο ‘ισό­τι­μα’ στην πολι­τι­κή δράση…

Το 2026 συνα­ντά­ει το αντιφασιστικό
κίνη­μα στρι­μωγ­μέ­νο, αντι­φα­τι­κό, ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό πολυ­δια­σπα­σμέ­νο, αποπροσανατολισμένο…
Φορ­τω­μέ­νο με όλα του κου­σού­ρια του μεσο­πο­λέ­μου… Εκεί­να, που το οδή­γη­σαν σε
κατα­στρο­φι­κή, καται­γι­στι­κή ήττα… 

Εδώ, στον χώρο της αρι­στε­ράς, την
αυτο­νό­η­τη, τον αξιω­μα­τι­κά φυσι­κή πηγή του αντι­φα­σι­σμού η κρί­ση είναι ίσως πιο
βαθιά από όσο αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ή θέλου­με να δεχτού­με… Για­τί η πάλη με τον
θηρίο, που σηκώ­νει κεφά­λια απο­τε­λεί -κατά τη γνώ­μη μας- το πρώ­τι­στο καθή­κον, που
δεν αφή­νει περι­θώ­ρια χρό­νου και αμφισβητήσεων… 

Και επί τη ευκαι­ρία ας θυμη­θού­με πως
η δεξα­με­νή του αντι­φα­σι­σμού εμπε­ριέ­χει πολ­λούς, ακό­μη και ενεργοποιημένους
πολί­τες, που δεν έχουν συνει­δη­το­ποι­ή­σει την δια­λε­κτι­κή σχέ­ση ανά­με­σα στον
καπι­τα­λι­σμό και τον φασι­σμό… Την γονεϊ­κή σχέ­ση του πρώ­του προς τον δεύτερο…
Αντι­λαμ­βά­νο­νται τον φασι­σμό σαν μία ανε­πι­θύ­μη­τη εκτρο­πή απά τα πολι­τι­κά πλαίσια
της αστι­κής δημο­κρα­τί­ας, την οποία και ορα­μα­τί­ζο­νται να απο­κα­τα­στή­σουν με τον
αγώ­να τους… 

Πάντως , όπως και νάχει θα είναι μία
ενδια­φέ­ρου­σα χρονιά…