Είκοσι χρόνια μετά…

Ας μην γκρι­νιά­ζου­με συνέ­χεια… Αξί­ζει σήμε­ρα να συνε­ορ­τά­σου­με οι άνθρω­ποι, όπου γης, τα 20 χρό­νια από την απε­λευ­θέ­ρω­ση του μεγά­λου Αφρι­κα­νού ηγέ­τη και άνθρω­που Νέλ­σον Μαντέ­λα… Θυμη­θεί­τε εκεί­νο το αργό­συρ­το κου­ρα­σμέ­νο βήμα στον περί­βο­λο των φυλα­κών υπό τους ήχους του “It’s Mandela’s day” (είναι η μέρα του Μαντέ­λα). Σε ζωντα­νή σύν­δε­ση τα τηλε­ο­πτι­κά δίκτυα του πλα­νή­τη κατέ­γρα­φαν την στιγ­μή, που ο αγω­νι­στής της παναν­θρώ­πι­νης ελευ­θε­ρί­ας συνέ­τρι­βε την ιδε­ο­λο­γία των ανθρω­ποει­δών… Δεν έφε­ρε τον παρά­δει­σο ο Νέλ­σον… Η Νοτιο­α­φρι­κά­νι­κη Δημο­κρα­τία κου­βα­λά­ει πολ­λούς πόνους και ανοι­χτές πλη­γές… Εφε­ρε όμως τερά­στια πρό­ο­δο στην κατάρ­γη­ση των δια­κρί­σε­ων με αλλη­λο­κα­τα­νό­η­ση και ανε­κτι­κό­τη­τα… Αυτό ακρι­βώς δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται και η ωραία ται­νία του Κλιντ Ηστ­γουντ, η αφιε­ρω­μέ­νη στον Μαντέ­λα με πρω­τα­γω­νι­στή (στον ρόλο του Μαντέ­λα) τον εξαί­σιο Μόρ­γκαν Φρί­μαν.

Η Αφρι­κή βαδί­ζει ανθρώ­πι­να, όχι μετα­φυ­σι­κά… Κου­βα­λά­ει όμως στην ιστο­ρι­κή της μνή­μη το περ­πά­τη­μα του Μαντέ­λα από το κάτερ­γο στον κόσμο… Η μέρα – σταθ­μός της ανθρώ­πι­νης ιστο­ρί­ας είναι και πρέ­πει να είναι αλησμόνητη….