Αναπαράγουμε το κείμενο που επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά την σεμνότητα του Δημήτρη αλλά και την πολύπλευρη υπαρξιακή του συγκρότηση, που του επιτρέπει να σκέφτεται ψύχραιμα για τις μεγάλες στιγμές, πολλά χρόνια μετά… Κρατώντας Θερμοπύλες…
Στη γενιά μας ανήκουν κι αυτοί που ήταν απέναντί μας, που σάπιζαν στο ξύλο όσους ήταν αντίθετοι στη Χούντα…
Στη γενιά μας ανήκουν κι αυτοί που ήταν στα σπίτια τους και στις δουλειές τους και δεν ενδιαφερόταν για τίποτε άλλο…
Δεν ήμασταν ελεγχόμενοι από κανέναν κομματικό μηχανισμό…
Χρειαζόταν πολλή τόλμη για να κλειστείς μέσα χωρίς να ξέρεις αν και πώς θα βγεις…
Υπήρχε φόβος, αλλά τον υπερβήκαμε γιατί τον μοιραστήκαμε…
…Είναι υποβολιμαίο να λέμε ότι κάποιοι εξαργύρωσαν εκείνη τη νύχτα στο Πολυτεχνείο…Το απαξίωσαν σκόπιμα οι άκαπνοι και αυτοί που ήταν εναντίον μας…
Δεν σέβονται ούτε τους νεκρούς ούτε τους τραυματίες ούτε τους ανώνυμους. Είναι λάθος…
Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλους τους νέους που ονειρεύονται, που αγωνιούν, που προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο…
Γιατί ο κόσμος δεν αλλάζει με ποιηματάκια και τραγουδάκια…
Ο κόσμος αλλάζει με γροθιά και αίμα!
…Σήμερα, η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη… Σήμερα δεν έχουμε Χούντα με πηλήκιο, αλλά κοινοβουλευτική δικτατορία νομιμοποιημένη με εκλογές…
…Το Πολυτεχνείο υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει, όσο οι νέες γενιές θα παλεύουν για καλύτερες συνθήκες ζωής…Και για την ουτοπία…
Το Πολυτεχνείο δεν είναι η 17 Νοέμβρη…
Είναι η κάθε μέρα τής ζωής σου που την ζεις με αντίσταση…
