Συνθήματα και αιτήματα

Ή εντός εκτός και …επί τα αυτά

👉Το μήνυ­μα του πρω­θυ­πουρ­γού για την επέ­τειο του Πολυτεχνείου
είναι δείγ­μα της γενι­κό­τε­ρης ιδε­ο­λο­γι­κής και πολι­τι­κής προ­ό­δου που σημειώ­νει ο …χώρος…
Μέχρι τώρα, η κυβερ­νώ­σα παρά­τα­ξη επε­δεί­κνυε όλη την επι­βαλ­λό­με­νη υποκρισία,
υιο­θε­τώ­ντας -γενι­κά και αόρι­στα βεβαί­ως, βεβαί­ως- τα …”συν­θή­μα­τα”, τα “μηνύ­μα­τα”,
τις “αξί­ες”, τον “ηρω­ϊ­σμό” κ.λ.π. κ.λ.π. Με κρύα καρ­διά αλλά τι να κάνουν… 

Βέβαια κάθε επέ­τειος ήταν μία λαμπρή ευκαι­ρία επί­δει­ξης ισχύος
του συστή­μα­τος κατα­στο­λής. Ο Κου­μής και η Κανελ­λο­πού­λου δεν
σκο­τώ­θη­καν το 1973 αλλά το  1980… Τότε,
το τέλος της πορεί­ας αντι­με­τώ­πι­σε μία πρω­το­φα­νή επί­θε­ση από τα ΜΑΤ, ώστε να
μεί­νει σταθ­μός στην στην γενι­κό­τε­ρη προ­σπά­θεια τρο­μο­κρά­τη­σης του λαού και βαθμιαίου
εκφυ­λι­σμού της επε­τεί­ου… Η ανε­ξέ­λεγ­κτη παρέμ­βα­ση των δυνά­με­ων καταστολής
δικαιο­λο­γή­θη­κε από τον τότε πρω­θυ­πουρ­γό Γεώρ­γιο Ράλ­λη με το …εξαι­ρε­τι­κής
λογο­τε­χνι­κής αξί­ας ρητό: Και ο Αρχάγ­γε­λος Μιχα­ήλ σπά­θην κρα­τεί στα χέρια του
για να αμυν­θεί ενα­ντί­ον των δαι­μό­νων. Δεν κρα­τεί άνθη…

Ένα από τα “ιδε­ο­λο­γι­κά” επι­χει­ρή­μα­τα πρώ­της γραμ­μής των …συνε­πών
δυνά­με­ων δεξιάς-ακρο­δε­ξιάς είναι πως δεν υπήρ­ξαν νεκροί στο πολυ­τε­χνείο…
Το ζήτη­μα δου­λεύ­ο­νταν συστη­μα­τι­κά, όπως καλή ώρα η …ανυ­παρ­ξία του κορο­νοϊ­ού και
τα τσι­πά­κια του εμβο­λί­ων… Επι­χεί­ρη­μα κατώ­τε­ρο του γελοί­ου όταν οι νεκροί
ανα­φέ­ρο­νται ακό­μη και στο περι­βό­η­το πόρι­σμα Τσε­βά, που συχνά επι­κα­λού­νται οι
ακρο­δε­ξιοί. Λέει λοι­πόν αυτό το ίδιο πόρι­σμα: …Βαρύς υπήρ­ξεν ο φόρος του
αίμα­τος εις νεκρούς και τραυ­μα­τί­ας ο κατα­βλη­θείς διά την κατα­στο­λήν της
εξε­γέρ­σε­ως του Πολυ­τε­χνεί­ου.

Η θεω­ρία αυτή για την ύπαρ­ξη νεκρών του πολυ­τε­χνεί­ου στην πορεία
δια­σπά­στη­κε… Πλάι στην γνή­σια περί ΜΗ νεκρών δημιουρ­γή­θη­κε και μία “ρεφορ­μι­στι­κή”,
που ισχυ­ρί­ζε­ται, ότι δεν υπήρ­ξαν νεκροί ΜΕΣΑ στο πολυ­τε­χνείο… Σε αυτήν την
άπο­ψη μάλ­λον έχει εντα­χθεί και η τριά­δα, η προ­ερ­χό­με­νη από την …μεγά­λη του Εθνους
Καρα­τζα­φέ­ρειο Σχο­λή (Μάκης, Θάνος, Σπυ­ρί­δων-Αδω­νις)… Αν και προ­έρ­χε­ται από τα σπλάχνα
της καθα­ρής και ακραιφ­νούς εθνι­κο­φρο­σύ­νης συμ­βι­βά­στη­καν με την δεύ­τε­ρη άποψη,
ίσα-ίσα για το μακι­γιάζ της δημό­σιας εικό­νας, που τόσο πολύ σημα­σία έχει…    

Εντού­τοις οι πιο εκσυγ­χρο­νι­στι­κές δυνά­μεις της παρά­τα­ξης, που
αιμο­δο­τή­θη­καν και αιμο­δο­τού­νται γεν­ναία από την νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη, σημι­τι­κή ακραιφνή
σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία θέλουν να προ­χω­ρή­σουν επι­τέ­λους… Δεν μπο­ρούν να καθηλώνονται
σε τέτοιου είδους γεγο­νο­το­γρα­φία περί νεκρών ΕΝΤΟΣ ή ΕΚΤΟΣ… Αυτοί οι …”φωτι­σμέ­νοι”
συσπει­ρώ­νο­νται γύρω από την ρηξι­κέ­λευ­θο πρω­θυ­πουρ­γι­κό λόγο… Δεν νοσταλ­γού­με γερα­σμέ­να συν­θή­μα­τα, αλλά
υλο­ποιού­με ζωντα­νά αιτή­μα­τα… ανε­φώ­νη­σε ο πολυ­χρο­νε­μέ­νος μας για την
επέ­τειο του Πολυ­τε­χνεί­ου, δίνο­ντας έτσι το σύν­θη­μα της υπέρ­βα­σης… Δεν μπορούμε
βρε αδελ­φέ να ακού­με συνέ­χεια: το Πολυ­τε­χνείο Ζει, ο αγώ­νας συνε­χί­ζε­ται,
Ψωμί Παι­δεία Ελευ­θε­ρία, ΕΑΜ ΕΛΑΣ Πολυ­τε­χνείο… Εντά­ξει, μπο­ρεί να
μην βγά­ζου­με σπυ­ρά­κια, όπως η ανω­τέ­ρω μνη­μο­νευ­θεί­σα τριά­δα και οι συν αυτή αλλά
τέλος πάντων πρέ­πει να πάμε μπρο­στά… Όχι σε παρω­χη­μέ­να συν­θή­μα­τα, που
καθη­λώ­νουν τον τόπο και ματαιώ­νουν …την ανά­πτυ­ξή του…     

Εκτός από τον πρω­θυ­πουρ­γό, που δεί­χνει στα­θε­ρά προανατολισμένος
στα ανα­πτυ­ξια­κά ορά­μα­τα (Υγεία, παν­δη­μία, Παι­δεία, εργα­σια­κή νομοθεσία,
νομο­θε­σία κατα­στο­λής, ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις κ.λ.π.) πρέ­πει να ενερ­γο­ποι­η­θούν όλες οι
εκσυγ­χρο­νι­στι­κές προ­ο­δευ­τι­κές δυνάμεις… 

Είναι κρί­μα, που ο χώρος της …μεταρ­ρυθ­μι­στι­κής σοσιαλδημοκρατίας
έχει δια­σπα­σθεί και μεγά­λο μέρος της βρί­σκε­ται ήδη στην ΝΔ ενώ ένα άλλο
κωλυ­σιερ­γεί απο­τε­λώ­ντας την δεύ­τε­ρη συνι­στώ­σα της αξιω­μα­τι­κής αντιπολίτευσης
υπό τον τίτλο “Π.Σ”. Ολοι μαζί θα κάνα­νε θαύ­μα­τα… Ελπί­ζου­με, όμως ότι θα τους δοθεί
η ευκαιρία…Και στους ένθεν και στους εκείθεν… 

Φαί­νε­ται, πάντως, πώς ό,τι και να κάνουν το Πολυ­τε­χνείο τους στοιχειώνει…
Τους χαλά­ει τον ύπνο…. Δεν τους αφή­νει να χαλα­ρώ­σουν και να απο­λαύ­σουν τις στιγμές…