Από το Κιότο στη Γλασκόβη: 30 χρόνια τίποτα!

Δια­φω­νού­με κάθε­τα με
τον φίλ­τα­το Νίκο Μητσιά­λη, που δεν απο­δέ­χε­ται την θεα­μα­τι­κή βελ­τί­ω­ση των
κλι­μα­τι­κών όρων του πλα­νή­τη, χάρις στην έγκαι­ρη και πρω­ταρ­χι­κή φρο­ντί­δα του
παγκό­σμιου καπι­τα­λι­σμού για την διά­σω­ση του περι­βάλ­λο­ντος. Φυσι­κό θα μου πείτε,
για­τί ο καπι­τα­λι­σμός ενδια­φέ­ρε­ται πρω­ταρ­χι­κά για την αρμο­νι­κή συνύ­παρ­ξη του
ανθρώ­που με την φύση, την οικο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή δικαιο­σύ­νη, την προστασία
της ποιό­τη­τας ζωής και της υγεί­ας των πολ­λών… Δευ­τε­ρευό­ντως για το κέρ­δος… Μην
σας πω τριτευόντως… 

Τέλος πάντων… Ο Νίκος
είναι φίλος και γι’ αυτό παρου­σιά­ζου­με το άρθρο του, παρά τις …ουσιώ­δεις
δια­φω­νί­ες μας…    

Από το Κιό­το στη
Γλα­σκό­βη: 30 χρό­νια τίποτα!

Από το Ρίο και το
Κιό­το στη συνά­ντη­ση του Παρι­σιού το 2015 και τώρα στη διά­σκε­ψη της Γλασκόβης
έχουν περά­σει τριά­ντα χρό­νια ρητο­ρι­κής «αγω­νί­ας» για την ατυ­χία του πλανήτη.
Συνα­ντή­σεις ηγε­τών σε πολυά­στε­ρα παλά­τια και συζη­τή­σεις κυρί­ως για
χρη­μα­τι­στή­ρια ρύπων… 

Στην έναρ­ξη των
εργα­σιών της διά­σκε­ψης της Γλα­σκό­βης, μιλώ­ντας εξ ονό­μα­τος της ΕΕ, ο Charles
Michel τόνι­σε μετα­ξύ άλλων πως:  «Η
ανθρω­πό­τη­τα διε­ξά­γει πόλε­μο ενά­ντια στη φύση και πρέ­πει να τον σταματήσουμε.
Τώρα είναι η ώρα για να δρά­σου­με όλοι μαζί…»

Ο μεσιέ Τσαρλς Μισέλ
ενο­χο­ποιεί απα­ξά­πα­ντες τους κατοί­κους για το θάνα­το του πλα­νή­τη, αθωώνοντας
έτσι το σύστη­μα που υπη­ρε­τεί… Κρύ­βει επι­με­λώς πως ένας πλη­θυ­σμός μικρό­τε­ρος από
τον πλη­θυ­σμό της Γερ­μα­νί­ας είναι βασι­κά υπεύ­θυ­νος για τους 70 τόνους διοξειδίου
του άνθρα­κα ανά άτο­μο, που μολύ­νουν ετη­σί­ως την ατμόσφαιρα!

Αυτό είναι το 1% του
πλου­σιό­τε­ρου πλα­νη­τι­κού πλη­θυ­σμού και είναι από τους βασι­κούς παραγωγούς
διο­ξει­δί­ου του άνθρα­κα. Μια παρα­γω­γή που τα δισε­κα­τομ­μύ­ρια των φτω­χών κατοίκων
δεν είναι δυνα­τόν να παρά­ξουν ούτε ζώντας δύο ολό­κλη­ρες ζωές. 

Αν ο καπι­τα­λι­σμός δεν
παρή­γα­γε πάνω από δυο χιλιά­δες δισε­κα­τομ­μυ­ριού­χους, με 26 απ’ αυτούς να
κατέ­χουν όσο πλού­το έχει ο μισός πλη­θυ­σμός του πλα­νή­τη -3,9 δισεκατομμύρια
άνθρω­ποι δηλα­δή-, τότε ασφα­λώς θα περιο­ρί­ζο­νταν σημα­ντι­κά τα κάθε μορφής
δηλη­τη­ριώ­δη αέρια, τα οποία απει­λούν σωμα­τι­κά και ηθι­κά τη ζωή μας… Όπως
καθε­μιά από τις πτή­σεις των 11 λεπτών στο διά­στη­μα, των πολύ δισεκατομμυριούχων
Μπέ­ζου και Μπράν­σον, που επι­βα­ρύ­νουν το περι­βάλ­λον με πάνω από 75 τόνους
άνθρακα!! 

Ένο­χοι μαζί μ’ αυτούς
και πολι­τι­κοί υπάλ­λη­λοί τους, που με νόμους και με πακτω­λούς κρα­τι­κών κεφαλαίων
τους παρέ­χουν τη δυνα­τό­τη­τα να πλου­τί­ζουν, λεη­λα­τώ­ντας «το μονα­δι­κό μας σπίτι»,
όπως υπο­κρι­τι­κά είπε ο μεσιέ Μισέλ ανοί­γο­ντας τη διά­σκε­ψη της Γλασκόβης! 

Μια διά­σκε­ψη που τελεί
ακό­μα σε παρά­τα­ση εργα­σιών λόγω αδιε­ξό­δου, χωρίς ουσια­στι­κές απο­φά­σεις για το
κλί­μα. Καμιά συζή­τη­ση για την ερη­μο­ποί­η­ση, τη λει­ψυ­δρία, τη βίαιη και αιματηρή
μετα­κί­νη­ση πλη­θυ­σμών από τους τόπους δια­βί­ω­σής τους στην οποία τους
εξα­να­γκά­ζουν ένο­πλες συμ­μο­ρί­ες πολυ­ε­θνι­κών, αφή­νο­ντας «ελεύ­θε­ρους χώρους» για
ορυ­χεία σπά­νιων ορυ­κτών:  κοβαλ­τί­ου,
λιθί­ου, γρα­φί­τη απα­ραί­τη­των και για την κατα­σκευή των μπα­τα­ριών ηλεκτρικών
οχη­μά­των, που θα αντι­κα­τα­στή­σουν τα εσω­τε­ρι­κής καύσης. 

Για ουσια­στι­κή
«πρά­σι­νη ανά­πτυ­ξη» με ελπί­δες σωτη­ρί­ας του πλα­νή­τη, μιλά­ει σε ντο­κυ­μα­ντέρ του
γνω­στού Εμίρ Κου­στου­ρί­τσα ο «Πέπε», πρώ­ην πρό­ε­δρος της Ουρου­γουά­ης, ο «πρό­ε­δρος
των φτω­χών» όπως έγι­νε παγκό­σμια γνω­στός, υπο­στη­ρί­ζο­ντας πως: «Η ανθρωπότητα
χρειά­ζε­ται τερά­στιες, γιγα­ντιαί­ες επεν­δύ­σεις υπέρ της ζωής. Πρέ­πει να
μετα­φέ­ρου­με τερά­στιες ποσό­τη­τες νερού αλμυ­ρού στη Σαχά­ρα για αφα­λά­τω­ση. Για ν’
αλλά­ξου­με το κλί­μα. Να εξα­τμί­σου­με πολύ αλμυ­ρό νερό. Να δημιουρ­γή­σου­με πολλά
ποτά­μια, με ό,τι απο­ψύ­χε­ται από τη Βόρεια Σιβη­ρία και να μετα­φέ­ρου­με φρέσκο
νερό στη Μογ­γο­λία, στο ξηρό τμή­μα της Ασίας!» 

«Πρέ­πει…» συνε­χί­ζει ο
«Πέπε», «να εκμε­ταλ­λευ­τού­με την τήξη στην Αλά­σκα και να δημιουρ­γή­σου­με ένα
ποτα­μό μέσα στα βρα­χώ­δη όρη που θα ρέει στα βόρεια του Μεξι­κού. {…} Πρέ­πει να
κάνου­με κατοι­κή­σι­μη την Πατα­γο­νία. Είναι εφι­κτό. Μπο­ρού­με ν’ αλλά­ξου­με το κλίμα
στην έρη­μο Ατα­κά­μα. Να φυτέ­ψου­με δέντρα εκεί, στην πιο ξηρή έρη­μο του κόσμου.
Μπο­ρεί να γίνει… Αλλά πρό­κει­ται για την ίδια τη στά­ση υπέρ της ζωής και όχι
ενα­ντί­ον της…»      

Στο COP26 στη Γλασκόβη
δεν ασχο­λή­θη­καν με τη σωτη­ρία του πλα­νή­τη. Εκεί συμ­φώ­νη­σαν για το επόμενο
στά­διο καπι­τα­λι­στι­κής κατα­λή­στευ­σης του πλα­νή­τη, με το ψευ­δε­πί­γρα­φο τίτλο της
«Πρά­σι­νης Ανάπτυξης»!