Περί τρομοκρατίας και τρομοκρατών…

Η ανα­στρο­φή της ιστο­ρι­κής αλή­θειας είναι από τα πιο καθιε­ρω­μέ­να και -δυστυ­χώς- απο­τε­λε­σμα­τι­κά όπλα των εξου­σια­στών. Ετσι, π.χ. ο χαρα­κτη­ρι­σμός ‘τρο­μο­κρά­της’ απο­δί­δε­ται συστη­μα­τι­κά σε πολ­λούς (πολί­τες και λαούς), που αγω­νί­στη­καν και αγω­νί­ζο­νται για την αξιο­πρέ­πειά τους, τα δικαιώ­μα­τά τους, την εθνι­κή τους ανε­ξαρ­τη­σία και την απαλ­λα­γή τους από τα δεσμά του Ιμπε­ρια­λι­σμού. Αντί­θε­τα οι πραγ­μα­τι­κοί τρο­μο­κρά­τες, αυτοί που …ανα­λαμ­βά­νουν να πει­θα­να­γκά­σουν τους δια­μαρ­τυ­ρό­με­νους και εξε­γει­ρό­με­νους προς ίδιο συμ­φέ­ρον αυτο­δια­φη­μί­ζο­νται δημο­κρά­τες, ανθρω­πι­στές, ελευθερωτές… 

Μετά την επί­θε­ση της 11ης  Σεπτεμ­βρί­ου του 2001 στους Δίδυ­μους Πύρ­γους της Νέας Υόρ­κης, προ­σπά­θη­σαν ν’ αλλά­ξουν τον κόσμο διε­θνο­ποιώ­ντας τον φόβο της τρο­μο­κρα­τί­ας με κατα­κτη­τι­κές εκστρα­τεί­ες σε Ιράκ, Λιβύη, Αφγα­νι­στάν, Συρία και αλλού, κυνη­γώ­ντας -υπο­τί­θε­ται- τρομοκράτες.

Οι σιω­νι­στές του Νετα­νιά­χου κυνη­γώ­ντας «τρο­μο­κρά­τες» της Χαμάς και της Χεζ­μπο­λάχ βομ­βαρ­δί­ζουν δολο­φο­νώ­ντας χιλιά­δες αμά­χους, αμέ­τρη­τοι και οι θαμ­μέ­νοι στα ερείπια…

Η ιστο­ρία επα­να­λαμ­βά­νε­ται και πάλι σαν τρα­γω­δία κι ένας σύντο­μος ιστο­ρι­κός περί­πα­τος ίσως βοη­θή­σει να θυμη­θού­με ποιοι, σε βάθος χρό­νου, εμφα­νί­ζο­νται ως διώ­κτες της… τρο­μο­κρα­τί­ας, βαφτί­ζο­ντας «τρο­μο­κρά­τες» αγω­νι­στές μέλη απε­λευ­θε­ρω­τι­κών κινημάτων.

«Όταν ήρθαν οι ιερα­πό­στο­λοι, οι Αφρι­κα­νοί είχαν τη γη και οι ιερα­πό­στο­λοι κρα­τού­σαν τη Βίβλο. Μας έμα­θαν να προ­σευ­χό­μα­στε με τα μάτια κλει­στά. Όταν τα ανοί­ξα­με, εκεί­νοι είχαν τη γη κι εμείς κρα­τού­σα­με τη Βίβλο», είχε πει ο Γιό­μο Κενυάτα.

Ζωντα­νεύ­ουν οι στί­χοι του Ιρλαν­δού Brendan Behan: «Πέρα στην παλιά μας Κύπρο και στην Κένυα την καη­μέ­νη όλοι εκεί βασα­νι­σμέ­νοι μαύ­ροι κι άσπροι από τους άσπρους…».

Για να πάρουν πίσω τη γη τους από τους βρε­τα­νούς αποι­κιο­κρά­τες οι κενυά­τες το 1952 οργα­νώ­θη­καν και έγι­ναν γνω­στοί ως «Μάου-Μάου». Από τις επι­θέ­σεις των εξε­γερ­μέ­νων μετα­ξύ άλλων σκο­τώ­θη­κε και ένα 6χρονο παι­δί αποί­κων, οι βρε­τα­νοί το έκα­ναν σύμ­βο­λο προ­πα­γάν­δας. Έκθε­ση του «Colonial Office», ανα­φέ­ρει πως το1960, οι «Μάου – Μάου» χαρα­κτη­ρί­στη­καν διε­θνώς «τρο­μο­κρά­τες».

Ο βρε­τα­νός, Τζον Χάρ­ντινγκ, οργά­νω­σε την «Επι­χεί­ρη­ση Άνβιλ», ρίχνο­ντας 6 εκα­τομ­μύ­ρια βόμ­βες ναπάλμ στους εξε­γερ­μέ­νους ιθα­γε­νείς. Απο­τέ­λε­σμα 1,5 εκα­τομ­μύ­ριο κάη­καν ή ψήθη­καν ζωντανοί…Το 1963 ο Γιό­μο Κενυά­τα έγι­νε ο πρώ­τος πρό­ε­δρος της ελεύ­θε­ρης Κένυας!

Τον στρα­τη­γό Χάρ­ντινγκ ,τον «εξο­λο­θρευ­τή των Μάου – Μάου» τον ξανα­συ­να­ντά­με στην εξε­γερ­μέ­νη Κύπρο. Εκτός από τους Καρα­ο­λή, Δημη­τρί­ου, Αυξε­ντί­ου, Παλ­λη­κα­ρί­δη, Κυπρί­ους πατριώ­τες που εκτε­λέ­στη­καν, υπήρ­ξαν αρκε­τοί που οδη­γή­θη­καν ως «τρο­μο­κρά­τες» στις Φυλα­κές ασφα­λεί­ας του Wakefield, στα σύνο­ρα με τη Σκω­τία, οι οποί­ες “φιλο­ξε­νού­σαν” και ιρλαν­δούς μαχη­τές του IRA.

Το 1956, οι Αλγε­ρι­νοί εξε­γεί­ρο­νται ενα­ντί­ον των Γάλ­λων αποι­κιο­κρα­τών. Ο διά­λο­γος που ακο­λου­θεί μετα­ξύ ενός Γάλ­λου δημο­σιο­γρά­φου και ενός κρα­τού­με­νου Αλγε­ρι­νού «τρο­μο­κρά­τη» είναι απο­κα­λυ­πτι­κός, Ο δημο­σιο­γρά­φος ρωτά­ει: «Δεν θεω­ρεί­τε ότι είναι δει­λία να κρύ­βε­τε βόμ­βες στις τσά­ντες των γυναι­κών σας και να σκο­τώ­νε­τε αθώ­ους πολί­τες;» Ο Αλγε­ρι­νός «τρο­μο­κρά­της» απα­ντά­ει : «Δε νομί­ζε­τε ότι είναι δει­λία να μας σκο­τώ­νε­τε με βόμ­βες; Δώστε μας τα αερο­πλά­να σας και μπο­ρεί­τε να έχε­τε τις τσά­ντες και τις βόμ­βες μας».

Κυρί­ως από αέρος οι κυνη­γοί «τρο­μο­κρα­τών» δολο­φο­νούν αμά­χους, όπως τώρα οι ισραη­λι­νοί. Τότε οι Γάλοι στην Ινδο­κί­να και στο Αλγέ­ρι, οι Βέλ­γοι στο Κογκό, οι Άγγλοι στην Κένυα και αλλού, οι Αμε­ρι­κα­νοί στο Βιετ­νάμ, με βόμ­βες ναπάλμ, φωσφό­ρου και χημι­κά… Στο Αφγα­νι­στάν έρι­ξαν τόνους βόμ­βες επί δικαί­ων και αδί­κων, στο Ιράκ και σε Συρία…

Η δημο­σιο­ποί­η­ση από τους ισραη­λι­νούς του βίντεο των ύστε­ρων στιγ­μών του Για­χία Σινουάρ, ακρω­τη­ρια­σμέ­νου, με στρα­τιω­τι­κή παραλ­λα­γή και με τη καφί­για, σχε­δόν απο­στε­ω­μέ­νου, όπως η πλειο­ψη­φία των ομο­ε­θνών του στη Γάζα, είναι μια παρα­κα­τα­θή­κη για τα παι­διά της Παλαι­στί­νης, τους αυρια­νούς Σινουάρ!