Τι θα έλεγε ο Μανώλης Γλέζος, εάν ζούσε, για τα σημερινά προβλήματα

Μία ολι­στι­κή ανα­σκό­πη­ση με οδη­γό την μεγά­λη προ­σω­πι­κό­τη­τα του Μανώ­λη και την γρα­φί­δα του Δημήτρη.

Παρα­θέ­του­με

Εάν ζού­σε, θα απα­ντού­σε για τα σημε­ρι­νά προ­βλή­μα­τα, με βάση όσα είχε πει και γρά­ψει στη δια­χρο­νι­κή αγω­νι­στι­κή πορεία του.

«Η 28η Οκτω­βρί­ου θα τιμη­θεί ως μια επέ­τειος, που συμ­βο­λί­ζει την αντί­στα­ση του ελλη­νι­κού λαού ενα­ντί­ον ενός εισβο­λέα. Είναι χαρα­κτη­ρι­στι­κό, η 25η Μαρ­τί­ου και η 28η Οκτω­βρί­ου σημα­το­δο­τούν έναρ­ξη αγώ­νων για ελευ­θε­ρία και αντί­στα­ση και όχι ενθρο­νί­σεις βασι­λέ­ων, επι­νί­κια, θριάμ­βους»

Η 17η Νοέμ­βρη, επέ­τειος της εξέ­γερ­σης του Πολυ­τε­χνεί­ου κατά της Αμε­ρι­κα­νο­κί­νη­της στρα­τιω­τι­κής Χού­ντας, έρχε­ται. Ο Μανώ­λης, εάν ζού­σε, δεν θα έλε­γε τίπο­τε περισ­σό­τε­ρο από όσα σημα­το­δό­τη­σε με μία συμ­βο­λι­κή του κίνηση. 

Σήμε­ρα, συνε­χί­ζε­ται με την στή­ρι­ξη της Δύσης η γενο­κτο­νία του Παλαι­στι­νια­κού λαού από το κρά­τος του Ισρα­ήλ. Ο Μανώ­λης, με βάση τις δια­χρο­νι­κές θέσεις του ενα­ντί­ον της γενο­κτο­νί­ας και ότι εκεί δεν θα υπάρ­ξει ειρή­νη χωρίς δικαιο­σύ­νη, δηλα­δή, χωρίς να  δημιουρ­γη­θεί ανε­ξάρ­τη­το Παλαι­στι­νια­κό κρά­τος, θα έβρι­σκε τον πιο ευφά­ντα­στο τρό­πο να ενερ­γο­ποι­ή­σει την παγκό­σμια κοι­νή γνώ­μη, όπως έκα­νε ως ευρω­βου­λευ­τής το 2015.

«Και ένα μάρ­κο να ήταν η οφει­λή, η Γερ­μα­νία έχει τη νομι­κή, ιστο­ρι­κή, αλλά προ­πα­ντός την ηθι­κή υπο­χρέ­ω­ση να εκπλη­ρώ­σει τα χρέη της απέ­να­ντι στην Ελλά­δα. Δε µας δια­κα­τέ­χει µίσος κατά του γερ­μα­νι­κού λαού. Επι­διώ­κου­με τη φιλία των λαών Ελλά­δας  και Γερ­μα­νί­ας. Προ­ϋ­πό­θε­ση απα­ραί­τη­τη, όμως, της φιλί­ας απο­τε­λεί η απο­κα­τά­στα­ση του δικαίου».

– «Αλλά ποιον να ψηφί­σω από την Αρι­στε­ρά, όταν είναι διαιρεμένη;

–  Να ψηφί­σεις εκεί­νον το πολι­τι­κό σχη­μα­τι­σμό, που προ­τεί­νει την ενό­τη­τα της Αρι­στε­ράς, παρου­σιά­ζει λύσεις για να βγού­με από το αδιέ­ξο­δο και ο πρό­τε­ρος πολι­τι­κός βίος του απο­τε­λεί εγγύ­η­ση για το μέλλον».

«Μερι­κοί υπο­στη­ρί­ζουν, πως σε μια συμ­φω­νία, πρέ­πει κι εσύ να υπο­χω­ρή­σεις. Κατ’ αρχή ανά­με­σα σε κατα­πιε­στή και κατα­πιε­ζό­με­νο δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει συμ­βι­βα­σμός, όπως ακρι­βώς ανά­με­σα στον σκλά­βο και στον κατα­κτη­τή, λύση είναι μόνο η Λευ­τε­ριά».

Ο Μανώ­λης έλε­γε ότι η αφύ­πνι­ση, η ενα­ντί­ω­ση, η εξέ­γερ­ση, η οργή και αγα­νά­κτη­ση των κατα­πιε­σμέ­νων δεν αρκούν, αλλά πρέ­πει να μετα­τρέ­πο­νται σε πολι­τι­κή δρά­ση για το γκρέ­μι­σμα του καθε­στώ­τος της κατα­πί­ε­σης, αλλά και το χτί­σι­μο ενός και­νούρ­γιου καλύ­τε­ρου κόσμου χωρίς βία, εκμε­τάλ­λευ­ση, πολέ­μους, όπου σε καθε­στώς λαϊ­κής κυριαρ­χί­ας οι πολί­τες θα απο­φα­σί­ζουν για το παρόν και το μέλ­λον τους.