Ονδούρα: Ένα δράμα, που …κάτι μας θυμίζει …

Θα σας φανεί απί­στευ­το αλλά είναι αλη­θι­νό!!! Επτά μέρες πριν την εκδή­λω­ση του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος, στις 21 Ιου­νί­ου δηλα­δή, ο πρε­σβευ­τής των ΗΠΑ στην Ονδού­ρα, Hugo Ljorens, γνω­στός για τις υπερ­συ­ντη­ρη­τι­κές του θέσεις και την στε­νή σχέ­ση του με τον G.W. Bush, έλα­βε μέρος στην «σύσκε­ψη της κρί­σης», μαζί με σημα­ντι­κούς πολι­τι­κούς και στρα­τιω­τι­κούς της χώρας… Τι να συζη­τού­σαν άρα­γε… Τι να συζη­τού­σαν… Δεν πάει το μυα­λό μας… Γι’ αυτό και μας παρα­ξέ­νε­ψε η ανά­κλη­σή του στις ΗΠΑ.
Και για να σοβα­ρευ­τού­με, η Ονδού­ρα είναι ο χώρος έκφρα­σης των αντι­φά­σε­ων στα επι­τε­λεία εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής των ΗΠΑ μετά την εκλο­γή του Μπά­ρακ Ομπά­μα, του «μικρού Μαύ­ρου», όπως τον απο­κά­λε­σε ο πρα­ξι­κο­πη­μα­τί­ας υπουρ­γός των εσω­τε­ρι­κών Enrique Ortez Colindrez. Ο περισ­σεύ­ο­ντος θρά­σους χαρα­κτη­ρι­σμός αυτός για τον Αμε­ρι­κα­νό Πρό­ε­δρο μπο­ρεί και να υπήρ­ξε η κύρια αιτία της παραί­τη­σής του στις 15 Ιου­λί­ου. Το θρά­σος αυτό όμως δεν είναι τυχαί­ος παρορ­μη­τι­σμός. Εκφρά­ζει την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα της κυρί­αρ­χης τάξης της χώρας να μην επι­τρέ­ψει «επι­κίν­δυ­νους» νεω­τε­ρι­σμούς σαν κι’ αυτούς, που βιώ­νουν εδώ και και­ρό πολ­λές γει­το­νι­κές Λατι­νο­α­με­ρι­κα­νι­κές χώρες. Ο «αντια­με­ρι­κα­νι­σμός» των πρα­ξι­κο­πη­μα­τιών χρειά­ζε­ται πολ­λά εισα­γω­γι­κά. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι η έκφρα­ση ενός ακραί­ου υπερ­δε­ξιού συντη­ρη­τι­σμού, που προ­σπα­θεί να συνε­γεί­ρει τις … υγιείς δυνά­μεις στις ΗΠΑ. ΜΕ αυτές, που επί πολ­λές δεκα­ε­τί­ες η άρχου­σα τάξη της Ονδού­ρας δια­τη­ρεί στε­νούς και αδια­τά­ρα­κτους δεσμούς. Οι αρχι­πρα­ξι­κο­πη­μα­τί­ες Romero Vasquez Velasquez και ο αρχη­γός της Αερο­πο­ρί­ας Luis Javier Prince Suazo είναι και οι δύο πτυ­χιού­χοι της Σχο­λής των Αμε­ρι­κών, της Αμε­ρι­κα­νι­κής δηλα­δή στρα­τιω­τι­κής Ακα­δη­μί­ας από την οποία έχουν απο­φοι­τή­σει πολ­λοί αξιω­μα­τι­κοί και δικτά­το­ρες της Λατι­νι­κής Αμε­ρι­κής.
Θα αρκού­σε να σφί­ξει την γρο­θιά του ο Ομπά­μα και το πρα­ξι­κό­πη­μα να καταρ­ρεύ­σει, δηλώ­νει ο ανα­τρα­πείς πρό­ε­δρος της Ονδού­ρας Manuel Zelaya. Δεν μπο­ρώ να πατή­σω ένα κου­μπί και να επα­να­φέ­ρω τον Zelaya στην εξου­σία, δηλώ­νει ο πρό­ε­δρος των ΗΠΑ. Τεί­νου­με να τον πιστέ­ψου­με, όχι για­τί δεν θα αρκού­σε να πατή­σει ένα κου­μπί και να καταρ­ρεύ­σουν οι πρα­ξι­κο­πη­μα­τί­ες αλλά για­τί το ζήτη­μα Ονδού­ρα φαί­νε­ται, ότι περ­νά­ει στην πρώ­τη γραμ­μή της υπερ­συ­ντη­ρη­τι­κής προ­πα­γάν­δας, που στα πρό­σω­πα των πρα­ξι­κο­πη­μα­τιών δια­κρί­νει πιστούς φίλους και υπη­ρέ­τες των συμ­φε­ρό­ντων των ΗΠΑ… Το πρα­ξι­κό­πη­μα της Ονδού­ρα μετα­ξύ άλλων χρη­σι­μεύ­ει για να κατα­δεί­ξει σε αφε­λείς καλο­προ­αί­ρε­τους τα περι­θώ­ρια της πολι­τι­κής Ομπά­μα, πέρα και πάνω από προ­σω­πι­κές προ­θέ­σεις. Η πολι­τι­κή πρα­κτι­κή δεν μπο­ρεί -δυστυ­χώς ή ευτυ­χώς- να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως πρό­βλη­μα ψυχανάλυσης…