Εκλογές στην Χιλή: πολλαπλές αναγνώσεις

Η θριαμ­βευ­τι­κή -είναι αλή­θεια- επι­κρά­τη­ση του υπο­ψη­φί­ου προ­έ­δρου της δεξιάς Σεμπα­στιάν Πινιέ­ρα, στον πρώ­το γύρο (13η Δεκέμ­βρη) με 44% ξανά­φε­ρε στην μνή­μη την αντί­στοι­χη νίκη των ίδιων δυνά­με­ων -δεξιάς & ακρο­δε­ξιάς- με το ίδιο ποσο­στό (44%) στο δημο­ψή­φι­σμα «εκδη­μο­κρα­τι­σμού» του Αου­γκού­στο Πινο­σέτ το 1988. Μετά από 4 αλλη­λο­διά­δο­χες πετυ­χη­μέ­νες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις, η κεντρο­α­ρι­στε­ρά, φαί­νε­ται να χάνει τα κυβερ­νη­τι­κά ηνία στην χώρα της ελεγ­χό­με­νης- με πολ­λα­πλά συνταγ­μα­τι­κά βαρί­δια- αστι­κής δημο­κρα­τί­ας. Την ίδια ώρα, που η απερ­χό­με­νη σοσια­λί­στρια πρό­ε­δρος Μισέλ Μπα­σε­λέτ, απο­λαμ­βά­νει 80% δημο­φι­λί­ας, ο δεξιός πολυ­ε­κα­τομ­μυ­ριού­χος και πολυα­γα­πη­μέ­νος των media Πινιέ­ρα, ετοι­μά­ζε­ται να εγγυ­η­θεί την ουσία του συντη­ρη­τι­σμού στην χώρα με όφε­λος 14% στα εκλο­γι­κά ποσο­στά του μπλοκ δυνά­με­ων, που αντι­προ­σω­πεύ­ει. Εντού­τοις, η απο­τυ­χη­μέ­νη για τις αντι­δε­ξιές (ή του­λά­χι­στον μη δεξιές) πολι­τι­κές δυνά­μεις εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση δια­βά­ζε­ται και εναλ­λα­κτι­κά, όπως επι­χει­ρούν ορι­σμέ­νοι στην Χιλή και γενι­κό­τε­ρα στην Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή: Το 30% των ψήφων του «κεντρο­α­ρι­στε­ρού» Εντουάρ­ντο Φρέϋ, το 20% του απο­σκιρ­τή­σα­ντα προς τα αρι­στε­ρά σοσια­λι­στή Μάρ­κο Ενρί­κεζ Ομι­νιά­μι αλλά και το 6% του πρω­το­εμ­φα­νι­ζό­με­νου μετά 40 περί­που χρό­νια κομ­μου­νι­στή υπο­ψή­φιου Χόρ­χε Αρρά­τε συνι­στούν πλειο­ψη­φία στο Χιλια­νό εκλο­γι­κό σώμα. Ιδιαί­τε­ρα, η παρου­σία του τελευ­ταί­ου μαζί με την εκλο­γή τριών κομ­μου­νι­στών βου­λευ­τών, δίνουν ένα άλλο ποιο­τι­κό νόη­μα στα πολι­τι­κά δρώ­με­να της Χιλής, που μέχρι σήμε­ρα οριο­θε­τού­νταν από τις συνταγ­μα­τι­κές επι­τα­γές της Χιλια­νής «Μαρ­κε­ζι­νο­ποί­η­σης».
Είναι φανε­ρό, πάντως, πως το όρα­μα του Χιλια­νού δικτά­το­ρα για την … απα­γό­ρευ­ση της πάλης των τάξε­ων δεν δικαιώ­νε­ται. Το ποτά­μι της ιστο­ρί­ας κρα­τά­ει στον ρού του ανό­θευ­το το αίμα χιλιά­δων αγω­νι­στών, που γνώ­ρι­σαν τα… αγα­θά του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού… Είναι αλή­θεια -το απο­τέ­λε­σμα το επι­βε­βαιώ­νει- ότι η ιστο­ρία δεν ρέει με προ­κα­θο­ρι­σμέ­νη λογι­κή ούτε ακο­λου­θεί τυφλά τα ακραία αιτιο­κρα­τι­κά μοντέ­λα εξέ­λι­ξης και ερμη­νεί­ας της. Τίπο­τε, όμως δεν αλλά­ζει την κατεύ­θυν­σή της προς την ανθρώ­πι­νη απε­λευ­θέ­ρω­ση και χειραφέτηση…