Είναι πραξικόπημα … - Φαιακία

Είναι πραξικόπημα …

Πόσο
πιο πλή­ρες θα μπο­ρού­σε να είναι ένα κεί­με­νο που θα καλού­νταν να περι­γρά­ψει το
πολι­τι­κό-πολι­τι­σμι­κό κλί­μα της επο­χής… Θαυ­μά­ζου­με και ζηλεύ­ου­με τον ‘κυκλο­θυ­μι­κό
σαν συγ­γρα­φέα, που έχει λέξεις και φρά­σεις μαχαι­ριές για να μην αφή­σουν τίποτε
απέ­ξω… Ευχα­ρι­στού­με το φίλ­τα­το Στέ­φα­νο Πάντο, που μας το κοι­νο­ποί­η­σε… Εμείς ‘προ­σφέ­ρου­με’ αυθαί­ρε­τα την εικονογράφηση…

 

Κι ως τέτοιο πρέ­πει να αντιμετωπίζεται.

Ναι ξέρω έχου­με συνηθίσει. 

Έχουν γίνει memes, ποστ, σκετς σε επι­θε­ω­ρή­σεις, dad
jokes, τρα­γού­δια, ται­νί­ες, ατά­κες σε σήριαλ, έχει φτια­χτεί ολό­κλη­ρο λεξι­κό όρων
στην καθη­με­ρι­νή μας γλώσσα. 

Ρου­σφέ­τι, βύσμα, εξυ­πη­ρέ­τη­ση, φακε­λά­κι, γρηγορόσημο,
θεί­ος στην Κορώ­νη, κομ­μα­τάρ­χης, κομ­μα­τό­σκυ­λο, πρα­σι­νο­φρου­ρός, γαλά­ζιο παιδί,
κου­μπά­ρος, κομ­μα­τό­σκυ­λο, Γκρού­ε­ζας. Ακό­μα κι οι πολι­τι­κοί, ειδι­κά όσοι είναι οι
πατριάρ­χες των βυσμά­των, μιλά­νε για το βαθύ κρά­τος, πού όλο το ξηλώ­νουν κι όλο
θεριεύ­ει σαν το γιο­φύ­ρι της Άρτας ένα πράγμα.

Δεν είναι σκάνδαλο.

Δεν σκαν­δα­λί­ζει το λαό, τους ψηφο­φό­ρους, δε θα
κου­νή­σει συθέ­με­λα το πολι­τι­κό σύστη­μα. Για­τί ακρι­βώς είναι συνηθισμένο,
νομιμοποιημένο.

Η δικαιο­σύ­νη θα σιω­πή­σει όπως πάντα, οι πολι­τι­κοί των
μεγά­λων αστι­κών κομ­μά­των πίσω από το παρα­βάν θα κόψουν στα μέτρα τους την
υπό­θε­ση, οι δημο­σιο­γρά­φοι θα φρο­ντί­σουν να ξεχα­στεί κι ο κόσμος θα ψελ­λί­σει ένα 

«Όλοι τα κάνουν» και θα κοι­τά­ξει ή να είναι με τους «όλους» ή να επιβιώσει
εξό­ρι­στος στην πατρί­δα του ή μετα­νά­στης σε μια μητρό­πο­λη της Δύσης. Και στην
Αθή­να μέσα ζει στην ξενιτιά.

Μετά την εξα­θλί­ω­ση του λαού ειδι­κά με την οικονομική
γενο­κτο­νία των μνη­μο­νί­ων όλα κάθο­νται ακό­μα πιο καλά στο στομάχι. 

Οι ηθι­κές ανα­στο­λές έχουν αδυ­να­τί­σει, ο φόβος και το
άγχος της επι­βί­ω­σης έχουν γίνει καθεστώς. 

Την φτώ­χεια που μας έχει γονα­τί­σει τη νιώ­θω μεγαλύτερη
ντροπή. 

Γύρω γύρω θάλασ­σα και στη μέση ένα ρου­σφέ­τι ή το
παίρ­νεις ή πνί­γε­σαι. Μικρο­με­σαί­οι «επι­χει­ρη­μα­τί­ες» που τάχα μου διορίζουν
ανέρ­γους, κρα­τά­νε τα 600 ευρώ το κεφά­λι επί­δο­μα και δίνουν τα 200 στον
εξα­θλιω­μέ­νο να κάθε­ται στο σπί­τι του, διο­ρι­σμοί σε θέσεις φαντά­σμα­τα στο
Δημό­σιο, νεκρο­θά­φτες να γίνο­νται διοι­κη­τι­κοί σε πανε­πι­στή­μια, μεταθέσεις
επι­πέ­δου σταθ­μάρ­χη για καλύ­τε­ρη σύντα­ξη, χιλιά­δες διο­ρι­σμοί ανει­δί­κευ­των στην
αστυ­νο­μία λες και φτιά­χνουν ομά­δες Χιτών. 

Με τους «κανο­νι­κούς αστυ­νο­μι­κούς» να
έχουν αγα­να­κτή­σει για­τί αυτά τα φυντά­νια δεν ξέρουν καν τη νομο­θε­σία και τα
πρω­τό­κολ­λα των συλ­λή­ψε­ων και τους τρέ­χουν στα ευρω­παϊ­κά δικαστήρια,
δια­κα­νο­νι­σμοί δανεί­ων, προ­σλή­ψεις στον ιδιω­τι­κό τομέα σε πολυκαταστήματα,
ιδιω­τι­κά σχο­λεία, σε αλυ­σί­δες κατα­στη­μά­των με μπι­λιε­τά­κια υπουρ­γών, ΕΣΠΑ,
επι­δο­τή­σεις, κρα­τι­κές επι­χο­ρη­γή­σεις, επι­δό­μα­τα, ευρω­παϊ­κά κονδύλια,
απο­ζη­μιώ­σεις για «κατα­στρο­φές», απευ­θεί­ας ανα­θέ­σεις που μοι­ρά­ζο­νται σε μορφή
πυρα­μί­δας, σε δομή μαφί­ας, ο υπουρ­γός, οι βου­λευ­τές, οι κομ­μα­τάρ­χες, τα
κομ­μα­τό­σκυ­λα κι οι οικο­γέ­νειες τους, οι μετρη­μέ­νες ψήφοι, από δίπλα.

Κι από δίπλα επι­χει­ρη­μα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα κάτω από το
τρα­πέ­ζι με εφο­πλι­στές που κατά δήλω­σή τους χέζουν τον πρω­θυ­πουρ­γό, με
εργο­λά­βους, με βιο­μη­χά­νους, με ξένους παρά­γο­ντες κι διε­θνώς καταζητούμενους
επενδυτές. 

Μεγά­λα νομο­σχέ­δια «ανά­πτυ­ξης» που ξεπου­λά­νε γη και νερό και
προ­στα­τευό­με­νες περιο­χές Natura, που χαρί­ζουν μονο­πω­λια­κές κρατικές
επι­χει­ρή­σεις, που αντι­συ­νταγ­μα­τι­κά ιδιω­τι­κο­ποιούν τα πανε­πι­στή­μια, που
κατα­στρέ­φουν βασι­κά εργα­σια­κά δικαιώ­μα­τα, που χαλα­ρώ­νουν κανό­νες προ­στα­σί­ας από
τον στοι­χη­μα­τι­σμό και τον τζό­γο και χτί­ζουν καζί­νο μέσα στην Αθήνα,
φωτο­γρα­φι­κές ανα­θέ­σεις, ΤΕΡΝΑ παντού, ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νοι δρό­μοι με χυδαία
αντί­τι­μα στα διό­δια με κρα­τι­κά λεφτά…

Τρά­πε­ζες να κλέ­βουν κυριο­λε­κτι­κά τους
κατα­θέ­τες με αστεί­ες προ­μή­θειες, κρα­τι­κο­δί­αι­τες αερο­πο­ρι­κές και ναυ­τι­λια­κές να
γίνο­νται λαδέ­μπο­ροι εισι­τη­ρί­ων και παρο­χών, funds να παίρ­νουν τα σπί­τια μας και
να χτί­ζουν περιου­σί­ες σε φαντα­στι­κά νησιά, καρ­τέλ σε βασι­κά προ­ϊ­ό­ντα και
χρη­μα­τι­στή­ρια ενέρ­γειας που δεν τολ­μά κανείς να αγγίξει.

Κι όλο αυτό χτί­ζει ένα μιντια­κό σύστη­μα προ­στα­σί­ας που
προ­φα­νώς δεν περιο­ρί­ζε­ται σε λίστες Πέτσα, που είναι μόνο μια κορυ­φή του
παγόβουνου.

Αυτό που έκα­νε κι ο Εσκο­μπάρ όταν ήθε­λε να μπλέ­ξει με
την πολι­τι­κή και να νομι­μο­ποι­ή­σει τις δου­λειές του. 

Με την δια­φο­ρά βέβαια πως ο Εσκο­μπάρ τα έκα­νε όλα αυτά
με τα δικά του χρή­μα­τα, τα χρή­μα­τα των ναρ­κω­τι­κών, της βίας και των φόνων.

Στην περί­πτω­ση αυτή η κυβέρ­νη­ση συντη­ρεί τα εκλογικά
της ποσο­στά με τα χρή­μα­τά μας και τα χρή­μα­τα των άλλων Ευρω­παί­ων πολι­τών που
αντί να πέφτουν στην χώρα και να δημιουρ­γούν συν­θή­κες επι­βί­ω­σης γίνονται
χορη­γός ρου­σφε­τιών και παρά­γο­ντας νέων κρί­σε­ων, νέας οικο­νο­μι­κής καθυστέρησης,
νέου πετσο­κόμ­μα­τος των νιά­των που θα πρέ­πει πάλι να φύγουν από την χώρα για να
μεί­νουν οι κομματικοί. 

Έχου­με 40% κρα­τή­σεις και 24% ΦΠΑ για να συντη­ρού­με τα
ρου­σφέ­τια της χώρας. Εμείς που δεν τους ψηφί­σα­με γινό­μα­στε ακού­σια οι
εκτε­λε­στές της ίδιας μας της ζωής, το κεφά­λαιο για να μένουν στην εξου­σία αυτοί
που μας σκο­τώ­νουν στα Τέμπη.

Το 80% είναι απέ­να­ντι σε αυτήν την κυβέρ­νη­ση και
ταΐ­ζει το άλλο 20% για να συνε­χί­ζει αυτή η κυβέρ­νη­ση να παίρ­νει αυτοδυναμίες.

Κι αυτό είναι πρα­ξι­κό­πη­μα. «Ευγε­νι­κό» μεν, πιο
αναί­μα­κτο, πιο «γλυ­κό», αλλά πραξικόπημα. 

Καθέ­νας βου­λευ­τής ή υπουρ­γός που κάνει ρουσφέτια
πρέ­πει να λογί­ζε­ται για πραξικοπηματίας. 

Αντί να πάρει την εξου­σία με τα όπλα και τα τανκς, το
κάνει με δωρο­δο­κί­ες κι εξυπηρετήσεις.

Ουσια­στι­κά, τι δια­φο­ρά έχει; 

Η στα­τι­στι­κή αν τη δεις τίμια δε λέει ποτέ ψέματα. 

Υπάρ­χει ένα 22-25% μπε­τόν για την ΝΔ ακό­μα και στις
μεγα­λύ­τε­ρες της κρίσεις. 

Πώς προ­κύ­πτει αυτό;

Έλε­γαν πιστεύ­ου­με ότι η ΝΔ έκα­νε συγκά­λυ­ψη στα Τέμπη
αλλά την στηρίζουμε. 

Τα κάστρα δεν πέφτουν φαίνεται. 

Ας τελειώ­νου­με με τις περι­σπού­δα­στες ανα­λύ­σεις της
αυτά­ρε­σκης Αρι­στε­ράς που έχει χάσει πλή­ρως τη γεί­ω­ση της με την κοινωνία. 

Καμία στα­θε­ρό­τη­τα δεν έχει προ­σφέ­ρει αυτή η κυβέρνηση.

Με όποιο θέμα ασχο­λή­θη­κε από τον κορο­νο­ϊό μέχρι την
εξω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή κι από τα Τέμπη μέχρι τις υπο­κλο­πές έγραψε…ιστορία.

Καμία πιο ανα­κου­φι­στι­κή φορο­λο­γι­κή πολι­τι­κή, καμία
ανά­πτυ­ξη, αυξή­σεις σε μισθούς και μειώ­σεις ανερ­γί­ας και μακροοικονομικά
αφη­γή­μα­τα, μέσω του πλη­θω­ρι­σμού και των καρ­τέλ ζού­με ξανά μνημόνια. 

Υπάρ­χει μόνο μια οργου­ε­λι­κή τυπο­ποι­η­μέ­νη φαρέτρα
επι­χει­ρη­μά­των που όποιος τολ­μά­ει να πει έστω ένα ΑΧ! σε αυτό το καθε­στώς είναι
από λαϊ­κι­στής μέχρι εχθρός του πολιτεύματος.

Απα­ξιώ­νε­ται, ψυχιατρικοποιείται,
γίνε­ται «που­τι­νά­κι» και κατα­να­λω­τής fake news. Κι όλα αυτά ενώ γύρω μας οι
μαφιό­ζοι παί­ζουν πιστολιές.

Ευτυ­χώς βέβαια ξέρουν καλό σημάδι.

Σε μια χώρα που έχει βγει σε πλει­στη­ρια­σμό, σε μια γη
που …ασκού­νται βρί­ζο­ντας ξένοι φαντά­ροι

«Κύριε Πρό­ε­δρε, της Αμε­ρι­κα­νι­κής Βιομηχανίας
Ραπτο­μη­χα­νών Σίγκερ, ιδού ο στρα­τός σας.»
 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted