“Διεθνές δίκαιο”: ένα διαχρονικό ανέκδοτο!

Το διε­θνές δίκαιο έχει
το χάρι­σμα της εξαι­ρε­τι­κά υψη­λής δια­τα­σι­μό­τη­τας με απο­τέ­λε­σμα την …δυνα­τό­τη­τα
προ­σαρ­μο­γής του στις πιο αντι­φα­τι­κές κατα­στά­σεις… Σε αυτές τις ιδιό­τη­τες του
…διε­θνούς δικαί­ου στις παρού­σες συν­θή­κες ανα­φέ­ρε­ται στο άρθρο του ο φίλ­τα­τος Νίκος
Μητσιά­λης. Παρα­θέ­του­με…

“Διε­θνές δίκαιο”: ένα δια­χρο­νι­κό ανέκ­δο­το! 

Το υπουρ­γείο Άμυνας
της Ρωσί­ας ανα­κοί­νω­σε ότι οι δυνά­μεις τους πλήτ­τουν στρα­τιω­τι­κές υπο­δο­μές στην
Ουκρα­νία με όπλα υψη­λής ακρί­βειας∙ εξου­δε­τε­ρώ­νο­ντας ειδι­κά βιομηχανίες
παρα­γω­γής πολε­μι­κού υλι­κού. Η Ουκρα­νία τη περί­ο­δο της Σοβιε­τι­κής Ένω­σης ήταν η
καρ­διά της πολε­μι­κής βιομηχανίας! 

Τα επό­με­να και τα
παρε­πό­με­να αυτής της εισβο­λής σε τηλε-οθό­νες από ειδι­κούς Ρωσο­λό­γους που
αντι­κα­τέ­στη­σαν τους κάπο­τε σοβιε­το­λό­γους∙ μιλούν για έναν πόλε­μο στην Ευρώπη
μετά 80 χρό­νια από τον δεύ­τε­ρο παγκό­σμιο. Σύμ­φω­να με αυτούς Γιου­γκο­σλα­βία και
Κύπρος βρί­σκο­νται στη…Παταγονία κάπου εκεί στη Γη του Πυρός! Πηχυαί­οι τίτλοι
και για το πρω­τό­γνω­ρο της κατα­πά­τη­σης του «διε­θνούς δικαίου»!

Γεγο­νό­τα που μας
γυρί­ζουν στην επο­χή της κρί­σης των πυραύ­λων στη Κού­βα τον Οκτώ­βρη του ‘62. Μια
επα­πει­λού­με­νη σύρ­ρα­ξη ΗΠΑ-ΕΣΣΔ∙ με τις ΗΠΑ να τιμω­ρούν από τότε το νησί της
επα­νά­στα­σης μ’ ένα 62χρονο σκλη­ρό εμπο­ρι­κό, οικο­νο­μι­κό και χρηματοπιστωτικό
εμπάρ­γκο. Δια­χρο­νι­κό έγκλη­μα που συνε­χί­ζε­ται μέχρι και σήμε­ρα στα πλαί­σια του
«διε­θνούς δικαί­ου» του πανί­σχυ­ρου ιμπεριαλιστή! 

Μετα­ξύ άλλων η
Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή απο­τε­λεί μια σημα­ντι­κή περιο­χή που η ΗΠΑ εφάρ­μο­σαν και
εφαρ­μό­ζουν για 200 χρό­νια ένα «διε­θνές δίκαιο» αιμο­στα­γών δικτα­το­ριών∙ ένα
τέτοιο μοντέ­λο Πανα­μά ήταν και η «δική» μας εθνο­σω­τή­ριος στρα­τιω­τι­κή δικτατορία
της 21ης Απρίλη… 

Αμε­ρι­κα­νι­κή επέμβαση
στο Ιράκ το 2003 χωρίς έγκρι­ση του ΟΗΕ και πάλι χωρίς την γνω­στή δικαιολογία
του «διε­θνούς δικαί­ου∙ μια επέμ­βα­ση που κατήγ­γει­λαν το Παρί­σι, το Βερο­λί­νο και
η Μόσχα! Αυτή η «λεπτο­μέ­ρεια» έχει κατα­γρα­φεί από τις ΗΠΑ και η απο­τρο­πή μιας στενότερης
πολύ­πλευ­ρης συνερ­γα­σί­ας Ρωσί­ας και Ενω­μέ­νης Ευρώ­πης, επι­διώ­κε­ται κυρί­ως με τη
Νατοϊ­κή περι­κύ­κλω­ση της Ρωσί­ας, ανα­βιώ­νο­ντας συν­θή­κες ψυχρού πολέμου… 

Στο πόλε­μο κατά της
Γιου­γκο­σλα­βί­ας όχι μόνο δεν τους χρειά­στη­κε το «Διε­θνές Δίκαιο», αλλά αντίθετα
ο πρό­ε­δρος της τότε μονα­δι­κής υπερ­δύ­να­μης, Μπιλ Κλί­ντον, ξεκα­θά­ρι­σε τον Ιούνη
του ‘99 πως : «Αυτό που κάνα­με στο Κοσ­συ­φο­πέ­διο μπο­ρού­με να το ξανα­κά­νου­με και
πάλι, μπο­ρού­με να το κάνου­με και αύριο αν είναι ανα­γκαίο, είτε στην Αφρι­κή, είτε
στην Κεντρι­κή Ευρώπη…» 

Ο Μπί­λης έδει­χνε τότε
κυνι­κό­τα­τα πού ακρι­βώς γρά­φει το διε­θνές δίκαιο! Βέβαια αυτό το δια­λα­λού­σε σε
μια επο­χή που στη Ρωσία ήταν «πρό­ε­δρος» ένα από τα τελευ­ταία ζόμπι της
κομ­μα­τι­κής ιντε­λι­γκέν­τσιας, ο μεθύ­στα­κας Γιέλ­τσιν, με πραγ­μα­τι­κούς κυβερνήτες
τη κόρη του Τατιά­να Ντια­τσέν­κο και τους ολιγάρχες… 

Σήμε­ρα η Ρωσία του
Πού­τιν είναι μια ιμπε­ρια­λι­στι­κή πλα­νη­τι­κή δύνα­μη με πανί­σχυ­ρη στρατιωτική
μηχα­νή και γι’ αυτό θεω­ρεί το «διε­θνές δίκαιο» ανέκ­δο­το, όπως και οι δυτικοί
που το χρη­σι­μο­ποιούν ως άλλο­θι! Όσο για τις σκλη­ρές κυρώ­σεις με τις οποί­ες θα
τιμω­ρή­σουν τη Ρωσία, αυτές θα δημιουρ­γή­σουν νέα στρώ­μα­τα φτω­χο­ποί­η­σης, με
συνε­χείς εκρή­ξεις ακρί­βειας σε είδη λαϊ­κής κατα­νά­λω­σης∙ ένας οικονομικός
πόλε­μος που δεν από γνω­ρί­ζει σύνο­ρα. Σε τέτοιες κολα­σμέ­νες επο­χές οι
δισε­κα­τομ­μυ­ριού­χοι πολλαπλασιάζονται! 

Το πρό­βλη­μα κυρί­ως των
αμε­ρι­κά­νων είναι η αμφι­σβή­τη­ση τους από ανερ­χό­με­νες ιμπε­ρια­λι­στι­κές δυνάμεις,
όπως η Ρωσία και κυρί­ως ο γίγα­ντας Κίνα του ενά­μι­σι δισε­κα­τομ­μυ­ρί­ου κατοίκων,
ίσως αύριο και η Ινδία∙ που διεκ­δι­κούν δυνα­μι­κά μερί­διο σε ζωτι­κούς πλανητικούς
χώρους. Εξέ­λι­ξη που στα­δια­κά θα δημιουρ­γεί οικο­νο­μι­κή ασφυ­ξία στους μέχρι χτες
«ιστο­ρι­κούς» ιδιο­κτή­τες του πλανήτη.

Το «διε­θνές δίκαιο»
που αυτοί έχουν κατα­ντή­σει κου­ρε­λό­χαρ­το, το θυμού­νται τώρα που απει­λού­νται από
ιμπε­ρια­λι­στές που βγαί­νουν στην «πιά­τσα» της πει­ρα­τεί­ας με «σημαί­ες ευκαιρίας»
αλλά και με πυραύ­λους και κανόνια. 

Η ιστο­ρία
επα­να­λαμ­βά­νε­ται πάντα σαν τρα­γω­δία που την πλη­ρώ­νουν, με άμε­ση κατα­βο­λή σε αίμα
και προ­σφυ­γιά, τα συνή­θη θύματα…