Ε Π Ι Κ Α Ι Ρ Ο Σ…

Ο λόγος του ποιητή…

Τ᾿ ὄνει­ρο
τοῦ παι­διοῦ εἶναι
ἡ εἰρήνη

Τ᾿ ὄνει­ρο
τῆς μάνας εἶναι ἡ εἰρήνη

Τὰ λόγια τῆς ἀγάπης
κάτω ἀπ᾿ τὰ
δέντρα

εἶναι ἡ εἰρήνη.

Ὁ πατέ­ρας ποὺ γυρ­νά­ει τ᾿ ἀπόβρα­δο

μ᾿ ἕνα
φαρδὺ χαμό­γε­λο στὰ μάτια

μ᾿ ἕνα
ζεμπί­λι στὰ χέρια του
γεμά­το φροῦτα

καὶ οἱ
στα­γό­νες τοῦ ἱδρώ­τα στὸ μέτω­πό του

εἶναι ὅπως οἱ
στα­γό­νες τοῦ στα­μνιοῦ

ποὺ παγώ­νει τὸ νερὸ στὸ
παράθυρο,

εἶναι ἡ εἰρήνη.

Ὅταν οἱ οὐλὲς ἀπ᾿ τὶς
λαβω­μα­τιὲς

κλεί­νουν στὸ πρό­σω­πο τοῦ κόσμου

καὶ μὲς
στοὺς λάκ­κους ποὔσκα­ψαν οἱ ὀβίδες

φυτεύ­ου­με δέντρα

καὶ στὶς καρ­διὲς
ποὔκαψε ἡ πυρ­κα­γιὰ

δένει τὰ πρῶτα της μπου­μπού­κια ἡ
ἐλπί­δα

κι οἱ νεκροὶ μπο­ροῦν
νὰ γεί­ρουν στὸν πλευ­ρό τους

καὶ νὰ
κοι­μη­θοῦν δίχως παράπονο

ξέρο­ντας πὼς δὲν πῆγε
τὸ αἷμα τους τοῦ
κάκου,

εἶναι ἡ εἰρήνη.

Εἰρήνη εἶναι ἡ
μυρου­διὰ τοῦ φαγη­τοῦ τὸ
βράδυ,

τότε ποὺ τὸ
στα­μά­τη­μα τοῦ αὐτοκι­νή­του στὸ δρόμο

δὲν εἶναι φόβος,

τότε ποὺ τὸ
χτύ­πη­μα στὴν πόρ­τα

σημαί­νει φίλος,

καὶ τὸ
ἄνοιγ­μα τοῦ παρα­θύ­ρου κάθε ὥρα

σημαί­νει οὐρανός,

γιορ­τά­ζο­ντας τὰ μάτια μας

μὲ τὶς
μακρινὲς καμπά­νες τῶν χρω­μά­των του,

εἶναι εἰρήνη.

Εἰρήνη εἶναι ἕνα
ποτή­ρι ζεστὸ γάλα

κι ἕνα βιβλίο μπροστὰ στὸ παιδὶ
ποὺ ξυπνάει,

τότε ποὺ τὰ
στά­χυα γέρ­νουν τό ῾να στ᾿ ἄλλο
λέγοντας:

τὸ φῶς,
τὸ φῶς

καὶ ξεχει­λά­ει ἡ στε­φά­νη τοῦ ὁρίζο­ντα
φῶς,

εἶναι ἡ εἰρήνη.

Τότε ποὺ οἱ
φυλακὲς ἐπισκευά­ζο­νται νὰ γίνουν βιβλιοθῆκες,

τότε ποὺ ἕνα
τρα­γού­δι ἀνεβαί­νει ἀπὸ
κατώ­φλι σὲ κατώ­φλι τὴ νύχτα,

τότε ποὺ τ᾿
ἀνοι­ξιά­τι­κο φεγ­γά­ρι βγαίνει
ἀπ᾿ τὸ
σύγνεφο

ὅπως βγαί­νει ἀπ᾿
τὸ κου­ρεῖο τῆς συνοι­κί­ας

φρε­σκο­ξυ­ρι­σμέ­νος
ὁ ἐργά­της τὸ
Σαββατόβραδο,

εἶναι ἡ εἰρήνη.

Τότε ποὺ ἡ
μέρα ποὺ πέρασε,

δὲν εἶναι μιὰ
μέρα ποὺ χάθηκε,

μὰ εἶναι
ἡ ρίζα ποὺ ἀνεβά­ζει
τὰ φύλ­λα τῆς χαρᾶς μέσα στὸ
βράδυ

κι εἶναι μιὰ κερ­δι­σμέ­νη μέρα κι ἕνας
δίκαιος ὕπνος,

ποὺ νιώ­θεις πάλι ὁ ἥλιος
νὰ δένει βια­στικὰ τὰ
κορ­δό­νια του

νὰ κυνη­γή­σει τὴ λύπη ἀπ᾿
τὶς γωνιὲς τοῦ χρόνου,

εἶναι ἡ εἰρήνη.

Εἰρήνη εἶναι οἱ
θημω­νιὲς τῶν ἀχτί­νων
στοὺς κάμπους τοῦ καλο­και­ριοῦ

εἶναι τ᾿ ἀλφα­βη­τά­ρι
τῆς καλο­σύ­νης στὰ γόνα­τα τῆς αὐγῆς.

Ὅταν λές: ἀδελ­φές μου, – ὅταν
λέμε: αὔριο θὰ χτίσουμε.

ὅταν χτί­ζου­με καὶ τρα­γουδᾶμε,

εἶναι ἡ εἰρήνη.

Ἡ εἰρήνη
εἶναι τὰ σφιγ­μέ­να χέρια τῶν ἀνθρώ­πων

εἶναι τὸ ζεστὸ
ψωμὶ στὸ τρα­πέ­ζι τοῦ κόσμου

εἶναι τὸ χαμό­γε­λο τῆς
μάνας

Τίποτ᾿ ἄλλο
δὲν εἶναι ἡ εἰρήνη.

Καὶ τ᾿
ἀλέτρια ποὺ χαρά­ζουν βαθιὲς αὐλακιὲς
σ᾿ ὅλη τὴ
γῆ,

ἕνα ὄνομα μονά­χα γράφουν:

Εἰρήνη.

Τίποτ᾿ ἄλλο.
Εἰρήνη.

Πάνω στὶς ράγες τῶν στί­χων μου

τὸ τραῖνο ποὺ
προ­χω­ρεῖ στὸ μέλλον

φορ­τω­μέ­νο στάρι
καὶ τριαντάφυλλα,

εἶναι ἡ εἰρήνη.

Ἀδέρ­φια,

μὲς στὴν εἰρήνη
διά­πλα­τα ἀνασαί­νει ὅλος ὁ κόσμος

μὲ ὅλα
τὰ ὄνει­ρά μας

Δῶστε τὰ χέρια ἀδέρ­φια
μου,

αὐτό ῾ναι ἡ
εἰρήνη.

  Γιάν­νης Ρίτσος