Γράμμα με πολλούς αποδέκτες… - Φαιακία

Γράμμα με πολλούς αποδέκτες…

Συγκλο­νι­στι­κή η επι­στο­λή των νέων Γάλ­λων προς τους γονείς τους. Λιτή απέ­ριτ­τη, σαφής, συγκε­κρι­μέ­νη. Χωρίς μεγα­λο­στο­μί­ες -εμπρός… ενάντια…- 
Ας φρο­ντί­σει η αρι­στε­ρά και διαί­τε­ρα η γαλ­λι­κή, να δια­θέ­τει την ικα­νό­τη­τα παρα­λα­βής τέτοιων επιστολών… 
Αντι­γρά­φου­με το σχε­τι­κό κεί­με­νο, όπως το δια­βά­σα­με σε διά­φο­ρους ιστότοπους…

Γράμ­μα των νεα­ρών εξεγερμένων 
Γάλ­λων στους γονείς τους

Δεκά­δες
χιλιά­δες εργα­ζό­με­νοι, φοι­τη­τές και άνερ­γοι κατε­βαί­νουν εδώ και λίγους μήνες
στους δρό­μους των γαλ­λι­κών πόλε­ων ενά­ντια στο σχέ­διο μεταρ­ρύθ­μι­σης των εργασιακών
σχέ­σε­ων που προ­ω­θεί η κυβέρ­νη­ση. Πολ­λοί κάνουν
λόγο για μία επα­νά­λη­ψη του Μάη του ’68
, μια νέας
γενιάς που και πάλι ζητά να δει
φαντα­σία στην εξου­σία και βιώ­νει τον ρεα­λι­σμό της διεκ­δι­κώ­ντας το αδύνατο.

Πρό­κει­ται για μία γενιά ανθρώ­πων, που θέλει να
ζήσει κι όχι να επι­βιώ­σει
σε μια χώρα, μιας
ολό­κλη­ρης Ευρώ­πης που οι πολί­τες της στε­νά­ζουν υπό το βάρος πολι­τι­κών λιτότητας
που βάζουν το κέρ­δος πάνω από των άνθρωπο.

Ένας από
τους εξε­γερ­μέ­νους του Παρι­σί­ου ανα­λαμ­βά­νει να στεί­λει μια επι­στο­λή στην μητέρα
του, εκφρά­ζο­ντας το σύνο­λο των εξε­γερ­μέ­νων της
Γαλ­λί­ας και όσα αυτοί θέλουν να πουν στη γενιά που τους έφε­ρε στο σημερινό
σημείο.
Η
παρα­κά­τω επι­στο­λή δημο­σιεύ­τη­κε στην ιστο­σε­λί­δα συντο­νι­σμού των κινη­το­ποι­ή­σε­ων paris-luttes.info.
Η
επιστολή

Mαμά,
Συζη­τή­σα­με
σήμε­ρα το πρωί σε ένα μπαρ, με τους φίλους μου. Ψάχνου­με
έναν τρό­πο για να αντι­δρά­σου­με σε αυτό που συμ­βαί­νει σε όλους μας αυτή τη
στιγμή.
Την
κατά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης, που ανα­νε­ώ­θη­κε για τρί­τη φορά ύστε­ρα από τις
επι­θέ­σεις και εξαι­τί­ας της οποί­ας απα­γο­ρεύ­τη­κε στους ανθρώ­πους να προσέρχονται
στις διαδηλώσεις.
Εκδιωγ­μέ­νοι
από ολό­κλη­ρες συνοι­κί­ες. Τους απα­γο­ρεύ­ε­ται να πουν πως δεν συμ­φω­νούν, το
φαντάζεσαι;
Και η
Ευρω­παϊ­κή Ενω­ση λέει επί­σης πως είναι παρά­νο­μο να το κάνουν.
Η
Ευρω­παϊ­κή Ενω­ση…
Θυμά­σαι τα περί του δημοψηφίσματος
για το Σύνταγ­μα [το 2005 για την επι­κύ­ρω­ση του ευρω­παϊ­κού Συντάγματος];
Ήταν
μόλις λίγο πριν από τα 18 μου χρό­νια, εάν είχα μπο­ρέ­σει να ψηφί­σω θα έλε­γα Οχι,
NO! Όπως η πλειο­ψη­φία αυτών που ψήφισαν.
Εκεί­νη
τη στιγ­μή σκε­φτό­μουν πραγ­μα­τι­κά πως η ψήφος στο Όχι κάτι θα είχε αλλάξει.
Και μετά,
έναν χρό­νο αργό­τε­ρα, αυτό το ίδιο Σύνταγ­μα πέρα­σε, παρά το Όχι.
Πώς
θέλεις να πιστέ­ψω στην ψήφο όταν λαμ­βά­νω την εκλο­γι­κή μου ταυ­τό­τη­τα το 2005;
Σήμε­ρα,
ξέρεις πολύ καλά πως πλέ­ον δεν ψηφί­ζου­με, πως τους απε­χθα­νό­μα­στε εγώ και οι
φίλοι μου αυτούς τους πολιτικούς.
Στην αρχή
σε ενο­χλού­σε, μα νομί­ζω πως τελι­κά συνή­θι­σες στην ιδέα. Ξέρεις όμως, παρ’ όλα
αυτά, πως βρι­σκό­μα­στε σε όλες τις πορείες.
Μερι­κές
φορές ανη­συ­χείς διό­τι δια­βά­ζεις στο δια­δί­κτυο πως υπήρ­ξαν «συγκρού­σεις», πως η
πορεία «εκφυ­λί­στη­κε» και γενι­κό­τε­ρα πως αυτό συνέ­βη εξαι­τί­ας των «μαύ­ρων
μπλόκων».
Πρό­κει­ται
για λέξεις που κάνουν εντύ­πω­ση.
Μα, μητέ­ρα, εάν
έλε­γαν πως «ο Baupin [αντι­πρό­ε­δρος της Εθνο­συ­νέ­λευ­σης, που υπο­χρε­ώ­θη­κε να
παραι­τη­θεί εξαι­τί­ας ενός σεξουα­λι­κού σκαν­δά­λου] βάζει χέρι στις κού­κλες» ή «ο
Valls [πρω­θυ­πουρ­γός] διώ­χνει τους σκα­το­ά­ρα­βες», θα αντι­λαμ­βα­νό­σουν πως υπάρχει
ένα πρό­βλη­μα στο λεξι­λό­γιο που χρησιμοποιείται.
Υπάρ­χουν
όροι που δεν είναι αθώ­οι. Σε κάθε λέξη
που επι­λέ­γε­ται, στα λόγια των πολι­τι­κών, στις διη­γή­σεις των μέσων, αντιστοιχεί
μια όψη του κόσμου.
Για τις
γυναί­κες και τους ξένους το αντι­λαμ­βά­νε­σαι και θυμώ­νεις. Για τους
απο­κα­λού­με­νους «μπα­χα­λά­κη­δες» θα έπρε­πε να γίνε­ται το ίδιο.
Θα έπρε­πε
να λέγε­ται τι ακρι­βώς σπά­ζουν. Σπά­ζουν τρά­πε­ζες, σπά­ζουν δια­φη­μί­σεις, σπάζουν
εμπο­ρι­κά κέντρα.
Σπά­ζουν
έναν κόσμο αηδια­στι­κό, μαμά, έναν κόσμο μέσα στον οποί­ον οι γυναίκες
απο­κα­λού­νται κού­κλες και τους βάζουν χέρι, μέσα στον οποί­ον οι Αρα­βες είναι
σκα­το­ά­ρα­βες και τους κλεί­νουν πίσω από τα συρ­μα­το­πλέγ­μα­τα και μέσα στον οποίο
«οι θεμα­το­φύ­λα­κες της τάξης» δεν υπε­ρα­σπί­ζο­νται τον λαό αλλά τις τρά­πε­ζες, τα
μεγά­λα μαγα­ζιά, τις εξευ­τε­λι­στι­κές δια­φη­μί­σεις, τις απο­θή­κες με τα ρυπογόνα
καύσιμα.
Εμείς
εκφρά­ζου­με την άρνη­σή μας να συνε­χί­σου­με να ζού­με με αυτόν τον τρόπο,
αρνού­μα­στε να βλέ­που­με το μέλ­λον μας, εκεί­νο των παι­διών μας, των γονιών μας,
των αδελ­φών μας, να έχει κατα­στεί μια μορ­φή οικο­νο­μι­κής σκλαβιάς.
Η
αλα­ζο­νεία την οποία δοκι­μά­ζει η κυβέρ­νη­ση δια­μέ­σου της κατά­στα­σης εξαί­ρε­σης μας
σπρώ­χνει στην αγα­νά­κτη­ση, στην εξέ­γερ­ση, στη σύγκρου­ση με την αστυ­νο­μία κάποιες
φορές.
Ετυ­μο­λο­γι­κά
η λέξη émeute (σύγκρου­ση) υπο­δη­λώ­νει το λαϊ­κό συναί­σθη­μα.
Δεν
υπάρ­χουν μαύ­ρα μπλοκ μπα­χα­λά­κη­δων, μα άτο­μα σαν κι εσέ­να, που απο­φα­σί­ζουν με
τον τρό­πο τους να πάρουν στα χέρια τους το μέλλον.
Πρού­χο­ντες
δημο­κρα­τι­κοί, πρού­χο­ντες της οικο­νο­μί­ας και του χρή­μα­τος, πρού­χο­ντες πολιτικοί:
ο κόσμος τους δεν θα είναι ποτέ ο δικός
μας.
Για­τί
προ­σπα­θούν αστα­μά­τη­τα να μας τον επιβάλουν;
Μιλούν
για τις αξί­ες της δημο­κρα­τί­ας, αλλά δεν σέβο­νται ούτε τους δικούς τους νόμους
και ζητούν από εμάς να τους σεβαστούμε;
Είναι
ένας αγώ­νας για να δια­τη­ρή­σουν τα προ­νό­μιά τους, το σύστη­μά τους, τον έλεγχο
που έχουν επί του κόσμου. Κατα­στρέ­φουν τον κοι­νω­νι­κό ιστό για το κέρδος
κάποιων, κατα­στρέ­φουν τα οικο­συ­στή­μα­τα όπου κι αν έχουν επι­βά­λει τους νόμους
τους, φυλα­κί­ζουν, κακο­με­τα­χει­ρί­ζο­νται αυτούς που δεν συμ­φω­νούν μαζί τους.
Και
μας μιλούν για δημο­κρα­τία; Αφή­νουν τους ανθρώ­πους να ψοφή­σουν την ώρα που
δρα­πε­τεύ­ουν από τους πολέμους.
Ας είμα­στε
ειλι­κρι­νείς, ο κόσμος τους είναι σάπιος. Για να επι­βά­λουν τους νόμους ξεθάβουν
όλο το νομο­θε­τι­κό τους οπλο­στά­σιο που έχει απο­φα­σι­στεί μετα­ξύ προυχόντων.
Αυτοί
υπε­ρα­σπί­ζο­νται τα συμ­φέ­ρο­ντά τους, εμείς τα δικά μας.
Μαμά, σε
δια­βε­βαιώ­νω πως καμία
δια­δή­λω­ση δεν έχει «εκφυ­λι­στεί»
για­τί αυτό θα
σήμαι­νε πως ξαφ­νι­κά θα έχει πάρει μια άλλη κατεύ­θυν­ση από εκεί­νη για την οποία
προέκυψε.
Οι
δια­δη­λώ­σεις των τελευ­ταί­ων μηνών ξέσπα­σαν για­τί η αδια­φο­ρία είναι ανυπόφορη,
για­τί έχου­με αγα­να­κτή­σει, είμα­στε θυμω­μέ­νοι, σοκαρισμένοι.
Αυτός
ο κόσμος δεν είναι φτιαγ­μέ­νος για εμάς, μα θέλου­με ωστό­σο μια θέση στον ήλιο
και
πάνω απ’ όλα, εάν για να την έχου­με χρειά­ζε­ται να βγά­λου­με από τον δρό­μο μας
δια­φη­μι­στι­κές πινα­κί­δες, τρά­πε­ζες και μπά­τσους, θα το κάνουμε.
Οι
δια­δη­λώ­σεις ανα­δύ­θη­καν για­τί ζού­με ήδη με έναν άλλον τρό­πο, για­τί πιστεύουμε
πως δεν υπάρ­χει ανά­γκη αφε­ντι­κών για να προχωρά
η ζωή
, διό­τι πιστεύ­ου­με πως όλοι είναι ικα­νοί να
συζη­τή­σουν, να εκφρά­σουν τα συναι­σθή­μα­τα και τις από­ψεις τους, πως εάν κάποιος
δώσει προ­σο­χή στη γη και τους αγρούς γίνε­ται καλύ­τε­ρος, διό­τι πιστεύ­ου­με πως με
λιγό­τε­ρα χρή­μα­τα γινό­μα­στε εξυ­πνό­τε­ροι, διό­τι πιστεύ­ου­με πως υπάρ­χουν πολλοί
τρό­ποι για να ζει κανείς.
Ανα­πτύσ­σου­με
άλλους τρό­πους με τους οποί­ους ζού­με, κάθε ημέ­ρα, με ορι­ζό­ντιο τρόπο.
Οι
ανη­συ­χί­ες μας είναι κοι­νω­νι­κές, οικο­λο­γι­κές, οικο­νο­μι­κές και πολιτικές.
Μαμά, μην
ανη­συ­χείς όταν βλέ­πεις στον δρό­μο μετά το πέρα­σμά μας σπα­σμέ­νες βιτρί­νες. Είναι
μόνο βιτρί­νες, δεν έχουν νευ­ρι­κές απολήξεις.
Ξέρεις
πολύ καλά, όμως, αυτά που κρύ­βουν: χρή­μα­τα, αλυ­σί­δες, απει­λές, τα συμφέροντα
των μεγάλων.
Ξέρεις
πως όταν περ­νούν αυτοί, αντι­θέ­τως, είναι τα μάτια που πλη­γώ­νο­νται, τα σώματα
που ανοί­γουν, οι αγκώ­νες σπα­σμέ­νοι, τα πόδια ακρωτηριασμένα.
Στις 28
Απρι­λί­ου, μέσα σε μία μόνο μέρα, σε έξι πόλεις, είχα­με πάνω από 200 τραυματίες
μετα­ξύ των δικών μας.
Δεν είχαν
τη θωρά­κι­ση, τις πανο­πλί­ες των αστυ­νο­μι­κών των ΜΑΤ και των άλλων δυνά­με­ων που
δια­τη­ρούν την τάξη.
Υπήρ­ξαν
πάνω από 1.300 προ­σα­γω­γές από την αστυ­νο­μία μέσα σε δύο μήνες
,
κάποιοι μάλι­στα κατη­γο­ρή­θη­καν για από­πει­ρα ανθρω­πο­κτο­νί­ας εκ προ­θέ­σε­ως, μιλούν
για οργα­νω­μέ­νες ομά­δες, ένο­πλες συμ­μο­ρί­ες και άλλα πολ­λά που τα προσπερνώ.
Πάλι
μεγά­λα λόγια, για να προ­κα­λέ­σουν φόβο, για
να ποι­νι­κο­ποι­ή­σουν μια πολι­τι­κή εξέγερση…
Λόγια που
κάνουν την πλά­τη να ανα­τρι­χιά­ζει, κατη­γο­ρί­ες δίχως νόη­μα που οδη­γούν ανθρώπους
στη φυλακή.
Μάνα, το
ξέρω πως η «βία» σε κάνει να μη νιώ­θεις καλά. Δεν
χρειά­ζε­ται να σπά­σεις ένα μηχά­νη­μα ανά­λη­ψης για να είμα­στε από την ίδια πλευρά.
Μαμά, την
επό­με­νη φορά που θα είσαι σε μια πορεία, μπο­ρείς να προ­στα­τέ­ψεις αυτούς που
έχουν άλλα εργα­λεία αγώ­να σε σχέ­ση με τα δικά σου.
Την
επό­με­νη φορά που θα δεις τηλε­ό­ρα­ση ή θα δια­βά­σεις την εφη­με­ρί­δα, να θυμηθείς
πως υπάρ­χουν λέξεις που χρη­σι­μο­ποιού­νται με συγκε­κρι­μέ­νο σχε­δια­σμό και δεν
πρέ­πει να ξεγελαστείς.
Ξέρεις,
μια μέρα πήγα­με σε ένα μπαρ. Ήταν εκεί αναρ­χι­κοί, τοπι­κοί δια­χει­ρι­στές, μέλη
οικο­λο­γι­κών κομ­μά­των, αυτό­νο­μοι, μαοϊκοί.
Όλοι
γνω­ρί­ζο­νταν, εξ όψε­ως του­λά­χι­στον. Και μιλή­σα­με.
Όλοι μαζί.
Σίγου­ρα,
υπήρ­ξαν στιγ­μές που οι τόνοι υψώ­θη­καν. Μα αντί να φύγου­με βαρώ­ντας πίσω μας την
πόρ­τα, ένας από εμάς σηκώ­θη­κε για να φέρει σε όλους να πιουν, διό­τι η κουβέντα
έπρε­πε να συνεχιστεί.
Απο­δε­χό­με­νοι
και ανα­γνω­ρί­ζο­ντας τα εργα­λεία του αγώ­να των άλλων κι ας μην έχου­με όλοι τα
ίδια, θα ήταν άσχη­μο να στε­ρη­θού­με ακό­μη και την ελά­χι­στη πιθα­νό­τη­τα να
αγω­νι­στού­με δίπλα δίπλα.
Ο
κόσμος θα έπρε­πε να είναι ένα απέ­ρα­ντο, τερά­στιο μπαρ. Θα μπο­ρού­σα­με να
μιλή­σου­με και να δου­λέ­ψου­με μαζί.
Κι ας μη
συμ­φω­νού­με στις ανα­λύ­σεις και στους στόχους.
Σήμε­ρα,
εδώ, τώρα, ποιος μπο­ρεί να ανε­χτεί και να υπο­μέ­νει πως σε μια χώρα που
παρου­σιά­ζε­ται ως δημο­κρα­τία-μοντέ­λο (δεν ζητού­σα­με τόσα πολ­λά!), κάτω από μια
κυβέρ­νη­ση που ονο­μά­ζε­ται σοσια­λι­στι­κή (βλέ­πεις, η χρή­ση των λέξε­ων…), για
τέταρ­τη φορά γίνε­ται προ­σφυ­γή –και για 45η από το 1988– σε αυτό το περίφημο
άρθρο 49.3 που επι­τρέ­πει να περά­σου­με επά­νω από οποια­δή­πο­τε ιδέα διαβούλευσης,
ακρό­α­σης, λαϊ­κής αντιπροσώπευσης;
Ποιος
μπο­ρεί να υπο­μέ­νει πως στα σύνο­ρά μας χιλιά­δες άνθρω­ποι πεθαί­νουν δίχως να
μπο­ρούν να προ­χω­ρή­σουν και πως στην πρω­τεύ­ου­σα γίνε­ται δυνα­τή η απαγόρευση
μετα­κι­νή­σε­ων σε αυτούς που δεν συμ­φω­νούν με την κυβέρνηση;
Βλέ­πεις,
είναι το ίδιο πράγ­μα. Στο όνο­μα τίνος όλα αυτά τα κινή­μα­τα και οι μετακινήσεις
απαγορεύονται;
Σήμε­ρα
αντι­πα­λεύ­ου­με αυτόν τον κόσμο και φαί­νε­ται περί­πλο­κο να βρε­θεί συμβιβασμός.
Ο
κοι­νω­νι­κός διά­λο­γος που προ­ω­θούν δεν είναι παρά μια ψευ­δαί­σθη­ση, βασί­ζε­ται μόνο
στους κανό­νες τους.
Να
στα­μα­τή­σουν με τα ψέμα­τά τους, την πλε­ο­νε­ξία τους, τις παρε­νο­χλή­σεις τους και
να στα­μα­τή­σουν να κατα­πιέ­ζουν και να κατα­στέλ­λουν τους λαούς με τον πόλε­μο, να
επι­βάλ­λουν τη δική τους άπο­ψη με τόση αλαζονεία.
Οι
υπερ­βο­λές τους μας προ­κα­λούν εμε­τό. Μας σπρώ­χνουν σιγά σιγά προς μια αυταρχική
κατά­στα­ση και αυτό πια δεν το ανεχόμαστε.
Δεν
θέλου­με πλέ­ον τον κόσμο τους, δεν θέλου­με πια να ζού­με ή να επι­βιώ­νου­με σύμφωνα
με τους κανό­νες τους.
H ισχυ­ρο­γνω­μο­σύ­νη τους μας
ξεπερνά.
Μαμά,
μίλα με τους συνα­δέλ­φους σου. Δες με το συν­δι­κά­το σου, κι ας πήρες την
ταυ­τό­τη­τα μόνο για λόγους αρχής και πριν από πολύ καιρό.
Ξανα­γύρ­να
στις δια­δη­λώ­σεις κι ας διά­βα­σες κάπου πως ήταν βίαιες
:
έχου­με ανά­γκη να γνω­ρί­ζου­με πως είσαι μαζί μας.
Ψάξε
τις ειδή­σεις αλλού
, δεν έχου­με όλοι τις ίδιες
οπτικές.
Ρώτα με αν
θες, θα μπο­ρέ­σω να σου εξη­γή­σω αυτό που ζού­με κι αυτό που αγα­πά­με. Και για τι
πολεμάμε.
Και μετά,
εξου­σιο­δό­τη­σε και τον εαυ­τό σου για όλο
εκεί­νο που θα μπο­ρού­σες να κάνεις και σε αντι­προ­σω­πεύ­ει, που σου αντιστοιχεί.
Ξέρου­με
πως το να δια­δη­λώ­νου­με δεν φτά­νει. Πως πρέ­πει να μαχό­μα­στε με χίλιους τρόπους,
ο καθέ­νας μπο­ρεί να ανα­κα­λύ­ψει, να εφεύ­ρει τους δικούς του.
Μητέ­ρα,
σε αφή­νω, σε λίγο είναι η ώρα της δια­δή­λω­σης και δικαί­ως, πάω να δω μήπως είναι
ευκαι­ρία να στεί­λω κανέ­να μήνυμα…
Ναι, θα
φορέ­σω αθλη­τι­κά παπού­τσια και μια μαύ­ρη μπλού­ζα με κου­κού­λα, να θυμά­σαι όμως
πως δεν είναι για να σε φοβί­σω, είναι για να προστατευτώ…
Εάν
βλέ­πεις αθλη­τι­κά παπού­τσια και μια μαύ­ρη μπλού­ζα με κου­κού­λα να περνά
τρέ­χο­ντας, είμα­στε ίσως εγώ ή οι φίλοι μου, μη φοβάσαι.

Θα τα
πού­με αργό­τε­ρα (εάν έχου­με αρκε­τή βενζίνη).

Ενας/Μία από τους/τις εξεγερμένους/ες


0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted