Γιατί κύριε Μπλαίρ;

Η επι­τρο­πή Chilcot διε­ρευ­νά μετά από 7 χρό­νια, την νομι­μό­τη­τα συμ­με­το­χής της Βρε­τα­νί­ας στην επέμ­βα­ση ενα­ντί­ον του Ιράκ. Και φυσι­κά, πρώ­τος και καλύ­τε­ρος, που καλεί­ται να δώσει εξη­γή­σεις ο τότε Βρε­τα­νός πρω­θυ­πουρ­γός Τόνυ Μπλαίρ, που έσπευ­σε με απί­στευ­τη προ­θυ­μία να συμπα­ρα­στα­θεί στους Υπε­ρα­τλα­ντι­κούς φίλους του και ειδι­κό­τε­ρα στον Τζώρτζ Μπους…
Η εξέ­λι­ξη της ιστο­ρί­ας γνω­στή και τρα­γι­κή. Λου­τρό αίμα­τος, μαζι­κή κατα­στρο­φή, δια­φυ­λε­τι­κά μίση και αλλη­λο­ε­ξό­ντω­ση χωρίς προη­γού­με­νο είναι μερι­κά από τα … «αγα­θά» της φιλε­λεύ­θε­ρης παρέμ­βα­σης και παρου­σί­ας στο Ιράκ. Η παγκό­σμια κοι­νή γνώ­μη δεν χρειά­ζε­ται βέβαια τα απο­τε­λέ­σμα­τα νομι­κής έρευ­νας για να απο­φαν­θεί για τον χαρα­κτή­ρα της επέμ­βα­σης στο Ιράκ. Εντού­τοις, η νομι­κή διε­ρεύ­νη­ση του ζητή­μα­τος δεν στε­ρεί­ται ενδια­φέ­ρο­ντος αφού το ίδιο το επί­ση­μο κρά­τος υπο­χρε­ώ­νε­ται να διε­ρευ­νή­σει έστω και τα αυτο­νό­η­τα… Να λοι­πόν τι επι­ση­μαί­νει στην Gaurdian ο Philip Sands καθη­γη­τής του δικαί­ου στο Πανε­πι­στή­μιο του Λον­δί­νου σε σχέ­ση με τις προ­φα­νείς νομι­κές παρα­βιά­σεις του κ. Μπλαίρ:
–Ο σκο­πός του πολέ­μου. Δια­κη­ρύ­χθη­κε η ανά­γκη κατα­στρο­φής του οπλο­στα­σί­ου μαζι­κής κατα­στρο­φής. Στην συνέ­χεια, όμως έγι­νε ανοι­χτή παρα­δο­χή της επι­δί­ω­ξης ανα­τρο­πής της Ιρα­κι­νής κυβέρ­νη­σης, πράγ­μα, που συνι­στά ωμή παρα­βί­α­ση της ανε­ξαρ­τη­σί­ας και της κρα­τι­κής ακε­ραιό­τη­τας του Ιράκ.
–Τα όπλα μαζι­κής κατα­στρο­φής. Πως ερμη­νεύ­ο­νται οι δηλώ­σεις του κ. Μπλαίρ για κατο­χή από μεριάς Σαντάμ οπλο­στα­σί­ου μαζι­κής κατα­στρο­φής, χωρίς «καμία αμφι­βο­λία» μάλι­στα;
–Η δεύ­τε­ρη λύση. Αρκε­τές φορές ο Τ. Μπλαίρ ανα­φερ­θη­κε στην πιθα­νό­τη­τα εναλ­λα­κτι­κής λύσης αν αυτή ήταν δυνα­τή. Τι στοι­χεία του προ­σέ­φε­ρε ο Τζ. Μπους, που έκα­ναν ανέ­φι­κτη μια τέτοια τακτι­κή;
-Η νομι­κή κατο­χύ­ρω­ση. Από τον Λόρ­δο Goldsmith (παλιό γενι­κό εισαγ­γε­λέα) στάλ­θη­κε δικα­στι­κή εισή­γη­ση, που τόνι­ζε την νομι­κή …αδυ­να­μία της επέμ­βα­σης χωρίς προη­γού­με­νη χρη­σι­μο­ποί­η­ση μιας εναλ­λα­κτι­κής επι­λο­γής. Για­τί έναν τέτοιο κεί­με­νο, που αμφι­σβη­τού­σε την νομι­μό­τη­τα της στρα­τιω­τι­κής επέμ­βα­σης δεν τέθη­κε ποτέ υπό­ψη της κυβέρ­νη­σης και του κοι­νο­βου­λί­ου;
-Η ασφά­λεια των στρα­τευ­μά­των. Στην επι­τρο­πή υπάρ­χουν αρκε­τά στοι­χεία, που δεί­χνουν, ότι δεν χρη­μα­το­δο­τή­θη­κε στο ανα­γκαίο βαθ­μό η ασφά­λεια των Βρε­τα­νι­κών στρα­τευ­μά­των.
-Η προ­ε­τοι­μα­σία του μετα-πολέ­μου. Στις 31 Ιανουα­ρί­ου 2003, ο Τζ. Μπους δήλω­νε, πως θεω­ρεί απί­θα­νο έναν πόλε­μο μετα­ξύ φυλε­τι­κών και θρη­σκευ­τι­κών ομά­δων. Η δήλω­ση αυτή επι­βε­βαιώ­νει τον προ­βλη­μα­τι­σμό για την κατά­στα­ση στη χώρα μετά το τέλος του πολέ­μου αλλά και την πρα­κτι­κή αδια­φο­ρία για αυτήν.
-Η ατο­μι­κή ευθύ­νη. Ηδη μία σχε­τι­κή έρευ­να στην Ολλαν­δία έχει χαρα­κτη­ρί­σει την επι­χεί­ρη­ση στο Ιράκ παρά­νο­μη με σοβα­ρές απώ­λειες των Αμε­ρι­κα­νο-Βρε­τα­νι­κών στρα­τευ­μά­των αλλά και των πολι­τών του Ιράκ. Στην Μ. Βρε­τα­νία, με την ευκαι­ρία της υπό­θε­σης Πινο­σέτ έχει ανα­γνω­ρι­σθεί, ότι οι παλιοί ηγέ­τες δεν μπο­ρούν να υπο­στη­ρί­ζουν την αθω­ό­τη­τά τους για συγκε­κρι­μέ­να διε­θνή εγκλή­μα­τα. Ανα­ρω­τιέ­ται ο κ. Μπλαίρ μήπως κάποια μέρα ζήσει μία στιγ­μή παρό­μοια με εκεί­νη του δικτά­το­ρα της Χιλής…