Ένα ‘συμπλήρωμα’ για την Ελένη

Την προη­γού­με­νη εβδο­μά­δα χαι­ρε­τή­σα­με την Ελέ­νη
Βούλ­γα­ρη- Γκο­λέ­μα, την Ελέ­νη των ‘πέτρι­νων χρό­νων’ και το δια­δί­κτυο γέμισε
αφη­γή­σεις, που ανα­φέ­ρο­νταν στην αφο­σί­ω­σή της, στη δρά­ση της, στην πίστη της…
Παντού, όμως υπήρ­χε και η ανα­φο­ρά της ευγέ­νειας και της καλο­σύ­νης της, που την διέκριναν
σε υπερ­θε­τι­κό βαθμό… 

Ξεχω­ρί­σα­με το σημεί­ω­μα, που έγρα­ψε φίλη του Στέφανου
Πάντου και σας το παρα­θέ­του­με προς σχολιασμό:

« Την γνώ­ρι­σα στα εγκαί­νια τής ζωγρα­φι­κής έκθεσης
τού γιού της Μίλ­του Γκο­λέ­μα στην Θεσ­σα­λο­νί­κη: ένας απί­στευ­τα γλυ­κός άνθρωπος…

Με ρώτη­σε για την πορεία κάποιων παλιών συναγωνιστών
της στην Θεσ­σα­λο­νί­κη… Ξέρε­τε, της είπα, είναι καλά, αλλά…τούς έχου­με στον
Συνα­σπι­σμό.…Το είπα με συστο­λή, για­τί ήξε­ρα την κομ­μα­τι­κή της έντα­ξη στο
ΚΚΕ…

Δεν πει­ρά­ζει κορί­τσι μου, ο καθέ­νας προ­σφέ­ρει από εκεί
που μπο­ρεί, ήταν η ευγε­νι­κή της
απάντηση.

Την εκτί­μη­σα διπλά.»

Στην δική μας την μνή­μη έτσι έχει κατα­γρα­φεί η Ελένη…
Με αυτό το δια­φο­ρε­τι­κό ήθος της αυθόρ­μη­της ευγέ­νειας, της φυσι­κής ανεκτικότητας
στο δια­φο­ρε­τι­κό, της σιγου­ριάς, που έχει γερές εσω­τε­ρι­κές ρίζες χωρίς ανάγκη
από ισχυ­ρές φωνα­σκί­ες, ηχη­ρές επι­βε­βαιώ­σεις, ύβρεις, ειρω­νεί­ες και
προπηλακισμούς… 

Θα μπο­ρού­σα­με να γεμί­σου­με σελί­δες για να εξηγήσουμε
για­τί εδώ και πάρα πολ­λά χρό­νια αυτό το ήθος είναι συνει­δη­σια­κά και ιδεολογικά
το μέγα ζητού­με­νο, κατά τη γνώ­μη μας… Και έχου­με γνώ­ση… Υπήρ­ξα­με, φωνακλάδες
φρου­ροί της καθα­ρό­τη­τάς μας με άμε­ση δρά­ση κατά των κάθε είδους ‘οπορ­του­νι­στών’,
που τους κατα­δι­κά­ζα­με πριν τους ακού­σου­με… Αυτός ο παθο­λο­γι­κός και
‘αυτο­δια­φη­μι­ζό­με­νος΄ δογ­μα­τι­σμός υπήρ­ξε σε πάρα πολ­λές περι­πτώ­σεις η …φόρα για
μεγά­λα άλμα­τα μέχρι και την τελεί­ως αντί­θε­τη πλευρά… 

Στην συμπε­ρι­φο­ρά, στο χαμό­γε­λο και στην
διαλ­λα­κτι­κό­τη­τα της Ελέ­νης, που συνό­δευε τις αρχεια­κές της τοποθετήσεις,
μπο­ρού­σα­με να δού­με τον άνθρω­πο, που ορα­μα­τι­ζό­μα­στε: Εκλεγ­μέ­νο σύντρο­φο στα
όργα­να αυτο­δια­χεί­ρι­σης της μελ­λο­ντι­κής κοι­νω­νί­ας… Γι’ αυτό ήταν και παραμένει
ελκυ­στι­κό και μονα­δι­κά επι­λέ­ξι­μο το ‘μοντέ­λο’ της… 

Σε αντί­θε­ση με αυτό, που δυστυ­χώς χαρακτήρισε
και πολ­λές φορές δεν παύ­ει να χαρα­κτη­ρί­ζει ήθη και συμπε­ρι­φο­ρές βαθύτατα
συντη­ρη­τι­κές και αντι­δρα­στι­κές με λεκτι­κές επεν­δύ­σεις ακραί­ας ‘επα­να­στα­τι­κό­τη­τας’.

Σήμε­ρα, που είμα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να έχου­με βγά­λει τα
συμπε­ρά­σμα­τά μας, για τα πιο καθη­με­ρι­νά έως τα πιο μεγά­λα, όπως η κατάρρευση
του ‘υπαρ­κτού’, το επει­σό­διο, που μας περι­γρά­φει η φίλη του Στέ­φα­νου σε
προ­κα­λεί -με χρή­ση του νοη­τι­κού μηχα­νι­σμού της γενί­κευ­σης-να φωνά­ξεις: αυτό ακρι­βώς
εννοώ…Αυτό ονει­ρεύ­ο­μαι, Σε αυτό ελπί­ζω… Σε ατο­μι­κό και συλλογικό
επίπεδο…