Τρόμος στην Ισπανία, εφιάλτες παντού

Η άκρα­τη θεο­ποί­η­ση της οικο­νο­μί­ας της αγο­ράς οδή­γη­σε εδώ που οδή­γη­σε. Ίσως αν η αρι­στε­ρά δεν έβγαι­νε από το σοκ της κατάρ­ρευ­σης του «υπαρ­κτού» να το είχε προ­βλέ­ψει και να ήταν ιδε­ο­λο­γι­κά έτοι­μη να προ­τεί­νει μια εναλ­λα­κτι­κή ιδε­ο­λο­γία με μαζι­κή απή­χη­ση, όπως ανα­φέ­ρεις και στο κεί­με­νό σου, προ­σφέ­ρο­ντας ένα ανά­χω­μα και μια υπο­στή­ρι­ξη στην καταρ­ρέ­ου­σα κοι­νω­νία που έβλε­πε τις κατα­κτή­σεις αιώ­νων (και δεν εννοώ συντε­χνια­κά «κεκτη­μέ­να» του πασο­κι­κού αλλά και αρι­στε­ρού λαϊ­κι­σμού) να εξα­φα­νί­ζο­νται χωρίς να μπο­ρεί να αντι­δρά­σει. Αυτή είναι από την δική μου οπτι­κή γωνιά μια ακό­μα κατα­στρο­φι­κή επί­δρα­ση του σοβιε­τι­κού μοντέ­λου στην πάλη για το ξεπέ­ρα­σμα του καπι­τα­λι­σμού και την πρό­ο­δο της κοι­νω­νί­ας.
Το συν­δι­κα­λι­στι­κό κίνη­μα έχει, αν όχι ξεπου­λη­θεί, διο­λι­σθή­σει σε θέσεις στε­νά συντε­χνια­κές, λαϊ­κί­στι­κες και πέρα από την ικα­νο­ποί­η­ση των προ­σω­πι­κών επι­διώ­ξε­ων των ηγε­τών του, δεν είναι σε θέση να εμπνεύ­σει τους εργα­ζό­με­νους και να τους οδη­γή­σει στους σκλη­ρούς αγώ­νες που είναι απα­ραί­τη­τοι κάτω από τέτοιες περι­στά­σεις.
Ασφα­λώς, η κατά­ντια του συν­δι­κα­λι­στι­κού κινή­μα­τος είναι πιστή αντα­νά­κλα­ση της κατά­στα­σης, που επι­κρα­τεί στις πολι­τι­κές δυνά­μεις στη χώρα και ευρύ­τε­ρα. Οι δυνά­μεις της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας πανευ­ρω­παϊ­κά υιο­θέ­τη­σαν την μονο­κρα­το­ρία της αγο­ράς και απο­φά­σι­σαν να απο­τε­λούν την σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κή άπο­ψη του νέο-φιλε­λευ­θε­ρι­σμού, απε­μπο­λώ­ντας ακό­μα και λεκτι­κά της ιδέ­ες του κρά­τους πρό­νοιας, τη σημα­σία της δημό­σιας δωρε­άν παι­δεί­ας και υγεί­ας, της ασφά­λι­σης της εργα­σί­ας, της σύντα­ξης για αξιο­πρέ­πεια στα γηρα­τειά, το δικαί­ω­μα του κάθε ανθρώ­που για 8 ώρες δου­λειάς, 8 ώρες ανα­ψυ­χής και ανά­παυ­σης, 8 ώρες ύπνου και ανα­πλή­ρω­σης. Μπλεγ­μέ­νη μέσα στις λέξεις και στις εκφρά­σεις παρα­πλά­νη­σης της κοι­νω­νί­ας για τις προ­θέ­σεις της, δεν μπο­ρεί να εμπνεύ­σει κοι­νω­νι­κά κινή­μα­τα αντί­στα­σης στην λαί­λα­πα της οπι­σθο­δρό­μη­σης και της απώ­λειας των ανθρώ­πι­νων δικαιω­μά­των. Η ελλη­νι­κή πασο­κι­κή έκδο­ση της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας, εξα­ντλη­μέ­νη από τον αχα­λί­νω­το λαϊ­κι­σμό, με την μάσκα του «εκσυγ­χρο­νι­σμού», πρώ­τη εισή­γα­γε της νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες θεω­ρί­ες της ελα­στι­κής εργα­σί­ας, της ανα­σφά­λι­στης εργα­σί­ας, της επι­μή­κυν­σης του εργά­σι­μου χρό­νου, της αμφι­σβή­τη­σης του δικαιώ­μα­τος συντα­ξιο­δό­τη­σης, της αμφι­σβή­τη­σης στο δικαί­ω­μα της δημό­σιας περί­θαλ­ψης, της αμφι­σβή­τη­σης στο δικαί­ω­μα της δημό­σιας παι­δεί­ας. Όλα αυτά δε ενώ ο εθνι­κός πλού­τος αυξή­θη­κε, σε στα­θε­ρές τιμές, τα τελευ­ταία 30-40 χρό­νια πάνω από 2-3 φορές, ενώ η παρα­γω­γι­κό­τη­τα της εργα­σί­ας, με την εφαρ­μο­γή των εξε­λί­ξε­ων της ηλε­κτρο­νι­κής και λοι­πής τεχνο­λο­γί­ας έχει εκτι­να­χτεί με γεω­με­τρι­κή πρό­ο­δο.
Η αρι­στε­ρά ή κατέρ­ρευ­σε (σοβιε­τι­κό μοντέ­λο), ή μεταλ­λά­χτη­κε σε μια από τις χει­ρό­τε­ρες μορ­φές καπι­τα­λι­στι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης (μαοϊ­κό μοντέ­λο), ή εξα­φα­νί­στη­κε σαν ρεύ­μα ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κό (ευρω­κο­μου­νι­σμός). Στην πατρί­δα μας μετά από πολ­λές ανα­τα­ρά­ξεις και ενδο­α­ρι­στε­ρές συγκρού­σεις, σήμε­ρα το ένα κομ­μά­τι της «βρί­σκει» το δρό­μο του, θεω­ρώ­ντας ότι για όλα φταί­ει το ότι δεν αφή­σαν την στα­λι­νι­κή θηριω­δία να «ολο­κλη­ρώ­σει» το έργο της, χωρίς να δηλώ­νει ωστό­σο πόσες εκτε­λέ­σεις, εκτο­πί­σεις, εγκλει­σμοί σε ψυχια­τρεία, περι­στο­λή στοι­χειω­δών ελευ­θε­ριών δια­κί­νη­σης και έκφρα­σης ήταν απα­ραί­τη­τες για να επι­βλη­θεί ότι αυτο­α­πο­κα­λεί­το «υπαρ­κτός σοσια­λι­σμός» και χωρίς να υπο­λο­γί­σει πόσοι θα έμε­ναν τελι­κά για να «σοσια­λι­στι­κο­ποι­η­θούν». Το άλλο κομ­μά­τι της αρι­στε­ράς στη χώρα μας, που φάνη­κε ότι προ­σπα­θεί να προ­σεγ­γί­σει τα κινή­μα­τα και τη νεο­λαία, ξεπερ­νώ­ντας αγκυ­λώ­σεις του παρελ­θό­ντος, πάνω που προ­σπα­θού­σε να αρθρώ­σει μια συνε­πή μεταρ­ρυθ­μι­στι­κή πρό­τα­ση στην κοι­νω­νία, βρέ­θη­κε να παλεύ­ει να ξεκα­θα­ρί­σει αν η πρό­τα­σή του αυτή περ­νά­ει μέσα από τη στή­ρι­ξη του ενός κομ­μα­τιού του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού στην Ελλά­δα ή απαι­τεί μια «ΑΛΛΗ» πολι­τι­κή, που να στη­ρί­ζε­ται στην αφυ­πνι­ζό­με­νη κοι­νω­νία, μια πολι­τι­κή που ανα­κου­φί­ζο­ντας άμε­σα, θα έλε­γα «εδώ και τώρα» αν δεν είχε ξεφτι­λι­στεί τόσο πολύ στο παρελ­θόν η έκφρα­ση, τα στρώ­μα­τα της εργα­σί­ας και ταυ­τό­χρο­να ανοί­γο­ντας το δρό­μο για ουσια­στι­κό­τε­ρες αλλα­γές.
Μέσα σε αυτή τη θολού­ρα περ­νά­νε τα ιδε­ο­λο­γή­μα­τα του «μονό­δρο­μου της νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης παγκο­σμιο­ποί­η­σης και της ασυ­δο­σί­ας των αγο­ρών». Επι­τρέ­πε­ται να κρύ­βε­ται η αλή­θεια ότι η περι­βό­η­τη απα­γό­ρευ­ση του προ­στα­τευ­τι­σμού, αφο­ρά μόνο τις δυνά­μεις τις εργα­σί­ας, ενώ οι δυνά­μεις του κεφα­λαί­ου εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται την έμμε­ση επι­δό­τη­ση της απλή­ρω­της ή υπο­πλη­ρω­μέ­νης εργα­σί­ας, ακό­μη και αν η παρα­γω­γή επι­τε­λεί­ται με αντι­πα­ρα­γω­γι­κό τρό­πο (δηλα­δή αν απαι­τού­νται πολ­λα­πλά­σιες εργα­το­ώ­ρες για την παρα­γω­γή του ίδιου προ­ϊ­ό­ντος).
Μπο­ρού­με όμως να είμα­στε αισιό­δο­ξοι. Την ομο­φω­νία τη σπά­ει η Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή. Όχι με την έννοια της μηχα­νι­στι­κής μετα­φο­ράς του Λατι­νο­α­με­ρι­κά­νι­κου γίγνε­σθαι στην Ευρώ­πη και στην Ελλά­δα, αυτό θα ήταν κατα­στρο­φή. Αλλά με την έννοια ότι φωτί­ζο­νται δρό­μοι που οδη­γούν μακριά από το κυρί­αρ­χο ιδε­ο­λό­γη­μα και απο­δει­κνύ­ουν ότι δεν είναι μονό­δρο­μος αλλά υπάρ­χουν και άλλες οδοί.
Ας ψάξου­με να τους βρούμε.