Το μήνυμα αλλιώς…

Η συντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των ‘δημο­κρα­τι­κών’ ΜΜΕ “ανη­συ­χεί”
για την δύνα­μη της Μαρίν Λεπέν στον πρώ­το γύρο των Γαλ­λι­κών εκλογών. 

Μία ενδε­χό­με­νη εκλο­γή της ακρο­δε­ξιάς κόρης του Ζαν-
Μαρί θα μπο­ρού­σε -κατά την άπο­ψή τους- να μετα­βάλ­λει ριζι­κά την πραγματικότητα
στην Ευρω­παϊ­κή Ενω­ση και την Ευρώ­πη γενι­κό­τε­ρα. Κάτι, που θα δημιουργούσε
σοβα­ρό­τα­τα ρήγ­μα­τα στην επι­διω­κό­με­νη σε αυτήν την φάση ενό­τη­τα της Ευρώ­πης υπό
την καθο­δή­γη­ση των ΗΠΑ και ενό­ψει των μεγά­λων γεω­πο­λι­τι­κών συγκρούσεων … 

Δεν συμ­με­ρι­ζό­μα­στε αυτή την άπο­ψη… Μπο­ρεί η Μαρίν -αν
εκλέ­γο­νταν, φυσι­κά- να δημιουρ­γού­σε ανα­τα­ρα­χή στο επί­πε­δο των εντυ­πώ­σε­ων. Δεν
υπο­τι­μά­με τις ρατσι­στι­κά ακρο­δε­ξιά, αντι­δη­μο­κρα­τι­κά, κατασταλτικά,
αστυ­νο­μο­κρα­τι­κά δομι­κά στοι­χεία της πολι­τι­κής της… τα Σίγου­ρα, όμως, όπως σε
κάθε συνε­πή ακρο­δε­ξιό, θα επι­κρα­τού­σε η συστη­μι­κό­τη­τά της, που στην παρούσα
φάση θα την καλού­σε να συγ­χρο­νι­σθεί με την κατεύ­θυν­ση και τον βημα­τι­σμό της ‘ενω­μέ­νης’
Ευρώπης…

Αντί­θε­τα, λοι­πόν, με τις αντι­πα­ρα­θέ­σεις στο επί­πε­δο της
δια­μόρ­φω­σης συνει­δή­σε­ων, δια­κρί­νου­με άλλα κρί­σι­μα ζητή­μα­τα στις πράγματι
απο­φα­σι­στι­κές Γαλ­λι­κές εκλο­γές. Η Γαλ­λία δεν είναι μία χώρα ουρα­γός στην ΕΕ.
Μπο­ρεί τα πραγ­μα­τι­κά πρω­τεία να τα έχει ανα­λά­βει η Γερ­μα­νία αλλά σε καμία
περί­πτω­ση δεν μπο­ρεί να υπο­τι­μη­θεί η μεγά­λη δύνα­μή της σε πολι­τι­κό, οικονομικό
και στρα­τιω­τι­κό επί­πε­δο. Ούτε και η μεγά­λη αγω­νι­στι­κή παρά­δο­ση του γαλλικού
λαού, που έχουν σημα­δέ­ψει την παγκό­σμια ιστο­ρία της κοι­νω­νι­κής εξέλιξης…

Εχου­με και λέμε, λοι­πόν. Και -κατά τη γνώ­μη μας- έχουμε
να κάνου­με με:

1. Το εκλο­γι­κό σύστη­μα. Αυτή η δια­δι­κα­σία των
δύο γύρων τόσο στις προ­ε­δρι­κές όσο και στις κοι­νο­βου­λευ­τι­κές εκλογές,
υπο­χρε­ώ­νει μεγά­λο μέρος των ψηφο­φό­ρων –πολ­λές φορές την πλειο­ψη­φία των
εκλο­γι­κού σώμα­τος- στον ανοι­χτό εκβια­σμό του μη χεί­ρον βέλ­τι­στον. Οσα χρόνια
θυμά­μαι τις Γαλ­λι­κές εκλο­γές, με εξαί­ρε­ση (;) την συνεργασία
Κομ­μου­νι­στών-Σοσια­λι­στών επί Μιτε­ράν στην αρχή, μεγά­λο μέρος της αριστεράς
(Γαλ­λι­κό ΚΚ, Τρο­τσκι­στές και άλλοι εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κοί) βρι­σκό­ταν μπρο­στά σε
αυτό τον αμεί­λι­κτο εκβια­σμό… Κατά κανό­να, όπως και τώρα, έπρε­πε να βγουν
γρή­γο­ρα να δηλώ­σουν την στή­ρι­ξή τους σε κάποιον, που δεν ήταν κραυ­γα­λέα καραδεξιός…
Ισως η χει­ρό­τε­ρή στιγ­μή να ήταν η επι­λο­γή μετα­ξύ Σιράκ και Λεπέν… 

Μέσα στις γραμ­μές της αρι­στε­ράς και όχι μόνο της εξωκοινοβουλευτικής
υπάρ­χει ένα κομ­μά­τι, που συνι­στά την απο­φυ­γή επι­λο­γής και την απο­χή, αφού και
οι δύο υπο­ψή­φιοι εκφρά­ζουν και στη­ρί­ζουν το σύστη­μα… Θέση, που θεω­ρη­τι­κά είναι ορθή,
την οποία όμως απορ­ρί­πτει η πλειο­ψη­φία του εκλο­γι­κού σώμα­τος, χρεώνοντας
αρνη­τι­κό πρό­ση­μο σε αυτόν που την κηρύσ­σει και την υπο­στη­ρί­ζει… 

Σε αυτό ασφα­λώς βοη­θά­νε τα συστη­μι­κά ΜΜΕ, που χρεώνουν
δογ­μα­τι­σμό, αντι­δη­μο­κρα­τι­κό­τη­τα, ανευ­θυ­νό­τη­τα, κρυ­φές επι­κοι­νω­νί­ες, ‘ιδε­ο­λο­γι­κές’
ταυ­τί­σεις και δεν συμ­μα­ζεύ­ε­ται. Βοη­θά­ει, όμως και η αδυ­να­μία αυτών, που
υπο­στη­ρί­ζουν την θέση της απο­χής να την κατα­στή­σουν επι­κοι­νω­νί­σι­μη και
τεκ­μη­ριω­μέ­νη… Συνή­θως εξα­ντλού­νται σε αλα­ζο­νι­κές δια­κη­ρύ­ξεις υπερ­φί­α­λης ‘καθα­ρό­τη­τας’
αλλά και ύβρεις προς τους ‘προ­σκυ­νη­μέ­νους’. Το σκη­νι­κό αλλά και το περιε­χό­με­νο αυτής
της επι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­ας ελά­χι­στα ενδια­φέ­ρει το κοι­νό, για το οποίο οι ‘καθα­ροί’
έχουν την χεί­ρι­στη των από­ψε­ων φαυ­λο­κυ­κλώ­νο­ντας έτσι την ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τά τους…
Για­τί βέβαια, χωρίς το κοι­νό, τον κόσμο ουδέν έστι γενέ­σθαι παρά μόνον ‘πεφω­τι­σμέ­να’
πραξικοπήματα… 

Το Γαλ­λι­κό εκλο­γι­κό σύστη­μα είναι παρά­δειγ­μα της αστικοδημοκρατικής
απά­της αλλά αυτό δεν αρκεί να το έχουν συνει­δη­το­ποι­ή­σει ολί­γοι εκλεκτοί…

2. Η κατα­βα­ρά­θρω­ση του Γαλ­λι­κού ΚΚ. Δεν ξέρω τι
θα πουν και πως θα εξη­γή­σουν την συντρι­βή αλλά καλό θα ήταν να ψάξουν βαθιά οι
σύντρο­φοι… Πολύ βαθιά. Αν βέβαια θέλουν και μπο­ρούν(;). Η φθο­ρά του Γαλ­λι­κού ΚΚ
έρχε­ται από μακριά και πηγαί­νει πού;;; 

Δεν έχου­με κατα­λά­βει ακό­μη ποιος είναι ο σοβαρός
-μιλά­με για πολύ σοβα­ρό- λόγος, που τους επέ­βαλ­λε την απο­μά­κρυν­σή τους από την ‘Ανυ­πό­τα­κτη
Γαλ­λία’. Μπο­ρεί και να υπάρ­χει αλλά καλά θα κάνουν να τον δημο­σιο­ποι­ή­σουν και
να τον εξη­γή­σουν πειστικά…στα πέρα­τα του κόσμου… 

Αν η ριζο­σπα­στι­κή αρι­στε­ρά δεν συνει­δη­το­ποι­ή­σει την
ανά­γκη ενω­τι­κής αντι­με­τώ­πι­σης των μεγά­λων αντι­δρα­στι­κών προ­κλή­σε­ων της εποχής
(φασι­σμός, ισο­πέ­δω­ση δημο­κρα­τι­κών κατα­κτή­σε­ων, αντιερ­γα­τι­κές νομοθεσίες,
ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση βασι­κών υπη­ρε­σιών, ιμπε­ρια­λι­στι­κές επεμ­βά­σεις στον ‘τρί­το’ κόσμο
κ.λ.π.) θα βρε­θεί ‘εκτός νυμ­φώ­νος’ και μαζί της οι λαοί, που ελλεί­ψει αριστερού
πει­στι­κού λόγου θα γίνουν εύκο­λα θύμα­τα λαϊ­κί­στι­κης ακρο­δε­ξιάς ρητο­ρί­ας… Το
έχου­με ξανα­δεί το ‘παι­γνί­δι’…

Και για να ξηγη­θού­με: Ενω­τι­κή πολι­τι­κή δεν σημαί­νει ενσωματώσεις,
συγ­χνεύ­σεις, υπο­τα­γές … Μάλ­λον το αντί­θε­το… Τότε η ενω­τι­κό­τη­τα μπο­ρεί να γίνει
δημιουρ­γι­κή και προ­ω­θη­τι­κή… Ετσι και αλλιώς, το Γαλ­λι­κό ΚΚ έχει μπρο­στά του
μεγά­λο έργο διε­ρεύ­νη­σης του παρελ­θό­ντος μέχρι το παρόν…

3. Η απο­χή. Δεν έσπα­σε ρεκόρ η απο­χή αλλά βρέθηκε
στα ψηλό­τε­ρά της… Εϊναι και­ρός να συνει­δη­το­ποι­η­θεί, πως στην συντρι­πτι­κή τους πλειοψηφία
οι απέ­χο­ντες είναι αρνη­τές της κυβερ­νη­τι­κής, της συστη­μι­κής πολι­τι­κής και αντιδρούν
με αυτό τον μάλ­λον ατε­λέ­σφο­ρο, πολι­τι­κά πρω­τό­λειο τρό­πο…  

Δεν πιστεύ­ου­με στα θαύ­μα­τα αλλά είναι μάλ­λον βέβαιο
πως ένα πραγ­μα­τι­κό άνοιγ­μα στον κόσμο, που σημαί­νει καλή γνώ­ση, αμε­σό­τη­τα στην
επι­κοι­νω­νία και μεγά­λη υπο­μο­νή, θα φέρει καρ­πούς ενερ­γο­ποί­η­σης και συμ­με­το­χής… Όχι
μόνον στις εκλο­γές αλλά και στους καθη­με­ρι­νούς αγώ­νες, πράγ­μα που είναι το επίμαχο…
 

Είναι μαθη­μα­τι­κά βέβαιο, πως για τις ριζο­σπα­στι­κές δυνάμεις
δεν θα λεί­ψουν οι προ­κλή­σεις. Το μέγα ζητού­με­νο είναι η αντα­πό­κρι­ση σε αυτές…