Jacques Baud: Ντονμπάς Ουκρανία 2014-2022

O Jacques Baud είναι Ελβε­τός Αξιωματικός
με πλού­σια γνώ­ση για τα συμ­βαί­νο­ντα στην Ουκρα­νία από το 2014 μέχρι και τώρα
και τα οποία εκθέ­τει σε ένα μακρο­σκε­λέ­στα­το κεί­με­νο, που παίρ­νει τον χαρακτήρα
μονο­γρα­φί­ας, μετα­φρα­σμέ­νη και αναρ­τη­μέ­νη στο περιο­δι­κό: militaire. Αν και τόσο μακρο­σκε­λή κεί­με­να είναι μάλ­λον αδό­κι­μα για
ιστο­λό­για, κρί­να­με σκό­πι­μη την ανα­πα­ρα­γω­γή του εξαι­τί­ας της πλούσιας
τεκ­μη­ρί­ω­σης, που περιέχει…

Ντον­μπάς Ουκρα­νία 2014-2022

(πρω­τό­τυ­πος τίτλος: The Military Situation In The Ukraine)

Μέρος πρώ­το: Ο δρό­μος προς τον πόλεμο

Για χρό­νια, από το Μάλι μέχρι το
Αφγα­νι­στάν, εργά­στη­κα για την ειρή­νη και κιν­δύ­νε­ψα τη ζωή μου γι’ αυτήν.
Επο­μέ­νως, δεν μπαί­νει ζήτη­μα δικαιο­λό­γη­σης του πολέ­μου, αλλά κατα­νό­η­σης του τι
μας οδή­γη­σε σε αυτόν. Παρα­τη­ρώ ότι οι «ειδι­κοί» που εναλ­λάσ­σο­νται στην
τηλε­ό­ρα­ση ανα­λύ­ουν την κατά­στα­ση με βάση αμφί­βο­λες πλη­ρο­φο­ρί­ες, τις
περισ­σό­τε­ρες φορές υπο­θέ­σεις που τις παίρ­νουν σαν γεγο­νό­τα — και μετά δεν
μπο­ρού­με πλέ­ον να κατα­λά­βου­με τι συμ­βαί­νει. Έτσι προ­κα­λεί­ται πανικός.

Το πρό­βλη­μα δεν είναι τόσο να
γνω­ρί­ζου­με ποιος έχει δίκιο σε αυτή τη σύγκρου­ση, αλλά να αμφι­σβη­τού­με τον
τρό­πο με τον οποίο οι ηγέ­τες μας λαμ­βά­νουν τις απο­φά­σεις τους.

Ας προ­σπα­θή­σου­με να εξε­τά­σου­με τις
ρίζες της σύγκρου­σης. Ξεκι­νώ με αυτούς που τα τελευ­ταία οκτώ χρό­νια μιλούν για
«απο­σχι­στές» ή «ανε­ξάρ­τη­τους» του Ντον­μπάς. Αυτό δεν αλη­θεύ­ει. Τα δημοψηφίσματα
που διε­νήρ­γη­σαν οι δύο αυτο­α­πο­κα­λού­με­νες Δημο­κρα­τί­ες του Ντό­νε­τσκ και του
Λου­γκάνσκ τον Μάιο του 2014, δεν ήταν δημο­ψη­φί­σμα­τα «ανε­ξαρ­τη­σί­ας»
(независимость), όπως ισχυ­ρί­στη­καν ορι­σμέ­νοι αδί­στα­κτοι δημο­σιο­γρά­φοι, αλλά
δημο­ψη­φί­σμα­τα «αυτο­διά­θε­σης» ή «αυτο­νο­μί­ας» (самостоятельность). Ο
χαρα­κτη­ρι­σμός «φιλο­ρώ­σος» υπο­δη­λώ­νει ότι η Ρωσία ήταν συμ­βαλ­λό­με­νο μέρος στη
σύγκρου­ση, κάτι που δεν συνέ­βη και ότι ο όρος «Ρωσό­φω­νοι» θα ήταν πιο
ειλι­κρι­νής. Επι­πλέ­ον, αυτά τα δημο­ψη­φί­σμα­τα διε­ξή­χθη­σαν ενά­ντια στις συμβουλές
του Βλα­ντι­μίρ Πούτιν.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, οι Δημοκρατίες
αυτές δεν επι­δί­ω­καν να δια­χω­ρι­στούν από την Ουκρα­νία, αλλά να αποκτήσουν
καθε­στώς αυτο­νο­μί­ας, που τους εγγυό­ταν τη χρή­ση της ρωσι­κής γλώσ­σας ως επίσημης
γλώσ­σας. Η πρώ­τη νομο­θε­τι­κή πρά­ξη της νέας κυβέρ­νη­σης που προ­έ­κυ­ψε από την
ανα­τρο­πή του Προ­έ­δρου Για­νου­κό­βιτς, ήταν η κατάρ­γη­ση, στις 23 Φεβρουα­ρί­ου 2014,
του νόμου Kivalov-Kolesnichenko του 2012 που όρι­ζε τα ρωσι­κά ως επί­ση­μη γλώσσα.
Κάπως σαν να απο­φά­σι­ζαν οι πρα­ξι­κο­πη­μα­τί­ες ότι τα γαλ­λι­κά και τα ιτα­λι­κά δεν θα
ήταν πλέ­ον επί­ση­μες γλώσ­σες στην Ελβετία.

Η από­φα­ση αυτή προ­κά­λε­σε θύελ­λα στον
ρωσό­φω­νο πλη­θυ­σμό. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν μια σφο­δρή κατα­στο­λή κατά των ρωσόφωνων
περιο­χών (Οδησ­σός, Ντνε­προ­πε­τρόφσκ, Χάρ­κο­βο, Λού­γκανσκ και Ντό­νε­τσκ) που
διε­ξή­χθη από τον Φεβρουά­ριο του 2014 και οδή­γη­σε σε στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση της
κατά­στα­σης και ορι­σμέ­νες σφα­γές (στην Οδησ­σό και τη Μαριού­πο­λη, οι πιο αξιοσημείωτες).
Στα τέλη του καλο­και­ριού του 2014, παρέ­μει­ναν μόνο οι αυτοαποκαλούμενες
Δημο­κρα­τί­ες του Ντό­νε­τσκ και του Λουγκάνσκ.

Σε αυτό το στά­διο, πολύ άκαμ­πτο και
απορ­ρο­φη­μέ­νο σε μια δογ­μα­τι­κή προ­σέγ­γι­ση της τέχνης των επι­χει­ρή­σε­ων, το
ουκρα­νι­κό γενι­κό επι­τε­λείο υπέ­τα­ξε τον εχθρό χωρίς όμως να κατα­φέ­ρει να
επι­κρα­τή­σει. Η εξέ­τα­ση της πορεί­ας των μαχών το 2014-2016 στο Ντο­μπάς δείχνει
ότι το ουκρα­νι­κό γενι­κό επι­τε­λείο εφάρ­μο­σε συστη­μα­τι­κά και μηχα­νι­κά τα ίδια
επι­χει­ρη­σια­κά σχή­μα­τα. Ωστό­σο, ο πόλε­μος που διε­ξή­γα­γαν οι αυτό­νο­μοι έμοιαζε
πολύ με αυτό που παρα­τη­ρή­σα­με στο Σαχέλ: εξαι­ρε­τι­κά κινη­τές επι­χει­ρή­σεις που
πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν με ελα­φριά μέσα. Με μια πιο ευέ­λι­κτη και λιγό­τε­ρο δογματική
προ­σέγ­γι­ση, οι αντάρ­τες κατά­φε­ραν να εκμε­ταλ­λευ­τούν την αδρά­νεια των ουκρανικών
δυνά­με­ων και να τις «παγι­δεύ­σουν» επανειλημμένα.

Το 2014, όταν ήμουν στο ΝΑΤΟ, ήμουν
υπεύ­θυ­νος για την κατα­πο­λέ­μη­ση της διά­δο­σης των φορη­τών όπλων και προσπαθούσαμε
να εντο­πί­σου­με τις παρα­δό­σεις ρωσι­κών όπλων στους αντάρ­τες, για να δού­με αν
εμπλέ­κε­ται η Μόσχα. Οι πλη­ρο­φο­ρί­ες που λάβα­με τότε προ­έρ­χο­νταν σχε­δόν εξ
ολο­κλή­ρου από πολω­νι­κές υπη­ρε­σί­ες πλη­ρο­φο­ριών και δεν «ταί­ρια­ζαν» με τις
πλη­ρο­φο­ρί­ες που προ­έρ­χο­νταν από τον ΟΑΣΕ — παρά τους μάλ­λον ωμούς ισχυρισμούς,
δεν υπήρ­χαν παρα­δό­σεις όπλων και στρα­τιω­τι­κού εξο­πλι­σμού από τη Ρωσία.

Οι αντάρ­τες ήταν οπλι­σμέ­νοι χάρη στην
απο­στα­σία των ρωσό­φω­νων ουκρα­νι­κών μονά­δων που πέρα­σαν στην πλευ­ρά των
ανταρ­τών. Καθώς οι ουκρα­νι­κές απο­τυ­χί­ες συνε­χί­ζο­νταν, τα τάγ­μα­τα αρμά­των μάχης,
πυρο­βο­λι­κού και αντια­ε­ρο­πο­ρι­κών πλή­θυ­ναν στις τάξεις των αυτό­νο­μων. Αυτό ώθησε
τους Ουκρα­νούς να δεσμευ­τούν στις Συμ­φω­νί­ες του Μινσκ.

Αλλά αμέ­σως μετά την υπο­γρα­φή των
Συμ­φω­νιών Μινσκ 1, ο Ουκρα­νός Πρό­ε­δρος Πέτρο Πορο­σέν­κο ξεκί­νη­σε μια μαζική
αντι­τρο­μο­κρα­τι­κή επι­χεί­ρη­ση (ATO / Антеристична операція) κατά του Ντονμπάς.
Bis repetita placent, δηλα­δή όσα επα­να­λαμ­βά­νο­νται δυο φορές αρέ­σουν: με λάθος συμ­βου­λές από
αξιω­μα­τι­κούς του ΝΑΤΟ, οι Ουκρα­νοί υπέ­στη­σαν μια συντρι­πτι­κή ήττα στο
Debaltsevo, η οποία τους ανά­γκα­σε να συμ­με­τά­σχουν στις Συμ­φω­νί­ες του Μινσκ 2.

Είναι σημα­ντι­κό να υπεν­θυ­μί­σου­με εδώ
ότι οι συμ­φω­νί­ες του Μινσκ 1 (Σεπτέμ­βριος 2014) και Μινσκ 2 (Φεβρουά­ριος 2015)
δεν προ­έ­βλε­παν το δια­χω­ρι­σμό ή την ανε­ξαρ­τη­σία των Δημο­κρα­τιών, αλλά την
αυτο­νο­μία τους στο πλαί­σιο της Ουκρα­νί­ας. Όσοι έχουν δια­βά­σει τις Συμφωνίες
(υπάρ­χουν πολύ, πολύ, πολύ λίγοι αυτοί που το έχουν πραγ­μα­τι­κά κάνει) θα
σημειώ­σουν ότι είναι γραμ­μέ­νο σε όλες τις επι­στο­λές ότι το καθε­στώς των
Δημο­κρα­τιών το Κίε­βο θα το δια­πραγ­μα­τευό­νταν με τους εκπρο­σώ­πους των
Δημο­κρα­τιών, σαν εσω­τε­ρι­κό ζήτη­μα της Ουκρανίας.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο από
το 2014, η Ρωσία απαι­τεί συστη­μα­τι­κά την εφαρ­μο­γή του, ενώ αρνεί­ται να
συμ­με­τά­σχει στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, επει­δή ήταν εσω­τε­ρι­κό ζήτη­μα της Ουκρανίας.
Από την άλλη πλευ­ρά, η Δύση -με επι­κε­φα­λής τη Γαλ­λία- προ­σπά­θη­σε συστη­μα­τι­κά να
αντι­κα­τα­στή­σει τις Συμ­φω­νί­ες του Μινσκ με τη «μορ­φή της ομά­δας επα­φής της
Νορ­μαν­δί­ας», η οποία έφε­ρε Ρώσους και Ουκρα­νούς αντι­μέ­τω­πους. Ωστό­σο, ας
θυμη­θού­με ότι δεν υπήρ­χαν ποτέ ρωσι­κά στρα­τεύ­μα­τα στο Ντο­μπάς πριν από τις
23-24 Φεβρουα­ρί­ου 2022. Επι­πλέ­ον, οι παρα­τη­ρη­τές του ΟΑΣΕ δεν παρα­τή­ρη­σαν ποτέ
το παρα­μι­κρό ίχνος ρωσι­κών μονά­δων να επι­χει­ρούν στο Ντον­μπάς. Για παράδειγμα,
ο χάρ­της της υπη­ρε­σί­ας πλη­ρο­φο­ριών των Η.Π.Α που δημο­σιεύ­τη­κε στην Washington
Post στις 3 Δεκεμ­βρί­ου 2021 δεν δεί­χνει να υπάρ­χουν ρωσι­κά στρα­τεύ­μα­τα στο
Ντονμπάς.

Τον Οκτώ­βριο του 2015, ο Vasyl
Hrytsak, διευ­θυ­ντής της Ουκρα­νι­κής Υπη­ρε­σί­ας Ασφα­λεί­ας (SBU), ομο­λό­γη­σε ότι
μόνο 56 Ρώσοι μαχη­τές είχαν εντο­πι­στεί στο Ντον­μπάς. Αυτό ήταν απόλυτα
συγκρί­σι­μο με τους Ελβε­τούς που πήγαι­ναν να πολε­μή­σουν στη Βοσ­νία τα
Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα, τη δεκα­ε­τία του 1990, ή τους Γάλ­λους που πηγαί­νουν να
πολε­μή­σουν στην Ουκρα­νία σήμερα.

Ο ουκρα­νι­κός στρα­τός ήταν τότε σε
άθλια κατά­στα­ση. Τον Οκτώ­βριο του 2018, μετά από τέσ­σε­ρα χρό­νια πολέ­μου, ο
γενι­κός στρα­τιω­τι­κός εισαγ­γε­λέ­ας της Ουκρα­νί­ας, Anatoly Matios, δήλω­νε ότι η
Ουκρα­νία έχα­σε 2.700 άνδρες στο Ντον­μπάς: 891 από ασθέ­νειες, 318 από τροχαία
ατυ­χή­μα­τα, 177 από άλλα ατυ­χή­μα­τα, 175 από δηλη­τη­ριά­σεις (αλκο­όλ, ναρκωτικά),
172 από απρό­σε­κτο χει­ρι­σμό όπλων, 101 από παρα­βά­σεις των κανο­νι­σμών ασφαλείας,
228 από δολο­φο­νί­ες και 615 από αυτοκτονίες.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ο στρατός
υπο­νο­μεύ­τη­κε από τη δια­φθο­ρά των στε­λε­χών του και δεν απο­λάμ­βα­νε πλέ­ον την
υπο­στή­ρι­ξη του πλη­θυ­σμού. Σύμ­φω­να με έκθε­ση του βρε­τα­νι­κού υπουργείου
Εσω­τε­ρι­κών, στην ανά­κλη­ση εφέ­δρων τον Μάρ­τιο / Απρί­λιο του 2014, το 70 τοις
εκα­τό δεν εμφα­νί­στη­κε στο πρώ­το κάλε­σμα, το 80 τοις εκα­τό στο δεύ­τε­ρο, το 90
τοις εκα­τό στο τρί­το και το 95 τοις εκα­τό στο τέταρ­το. Τον Οκτώ­βριο / Νοέμβριο
2017, το 70% των στρα­τευ­σί­μων δεν εμφα­νί­στη­κε στην εκστρα­τεία ανάκλησης
«Φθι­νό­πω­ρο 2017». Αυτό δεν υπο­λο­γί­ζε­ται στις αυτο­κτο­νί­ες και τις λιποταξίες
(συχνά στους αυτό­νο­μους), οι οποί­ες έφτα­σαν έως και το 30 τοις εκα­τό του
εργα­τι­κού δυνα­μι­κού στην περιο­χή ATO. Οι νεα­ροί Ουκρα­νοί αρνή­θη­καν να πάνε να
πολε­μή­σουν στο Ντον­μπάς και προ­τί­μη­σαν τη μετα­νά­στευ­ση, γεγο­νός που εξηγεί,
του­λά­χι­στον εν μέρει, το δημο­γρα­φι­κό έλλειμ­μα της χώρας.

Το ουκρα­νι­κό υπουρ­γείο Άμυ­νας στράφηκε
στη συνέ­χεια στο ΝΑΤΟ για να βοη­θή­σει να γίνουν οι ένο­πλες δυνά­μεις του πιο
«ελκυ­στι­κές». Έχο­ντας ήδη εργα­στεί σε παρό­μοια έργα στο πλαί­σιο των Ηνωμένων
Εθνών, μου ζητή­θη­κε από το ΝΑΤΟ να συμ­με­τά­σχω σε ένα πρό­γραμ­μα αποκατάστασης
της εικό­νας των ουκρα­νι­κών ενό­πλων δυνά­με­ων. Αλλά αυτή είναι μια μακροπρόθεσμη
δια­δι­κα­σία και οι Ουκρα­νοί ήθε­λαν να προ­χω­ρή­σουν γρήγορα.

Έτσι, για να αντι­σταθ­μί­σει την έλλειψη
στρα­τιω­τών, η ουκρα­νι­κή κυβέρ­νη­ση κατέ­φυ­γε σε παρα­στρα­τιω­τι­κές πολιτοφυλακές.
Αυτές απο­τε­λού­νται ουσια­στι­κά από ξένους μισθο­φό­ρους, συχνά ακροδεξιούς
μαχη­τές. Το 2020, απο­τε­λού­σαν περί­που το 40 τοις εκα­τό των ουκρα­νι­κών δυνάμεων
και αριθ­μού­σαν περί­που 102.000 άνδρες, σύμ­φω­να με το Reuters. Οπλίστηκαν,
χρη­μα­το­δο­τή­θη­καν και εκπαι­δεύ­τη­καν από τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες, τη Μεγάλη
Βρε­τα­νία, τον Κανα­δά και τη Γαλ­λία. Υπήρ­χαν περισ­σό­τε­ρες από 19 εθνικότητες –
συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των Ελβετών.

Οι δυτι­κές χώρες έχουν έτσι ξεκάθαρα
δημιουρ­γή­σει και υπο­στη­ρί­ξει ουκρα­νι­κές ακρο­δε­ξιές πολι­το­φυ­λα­κές. Τον Οκτώβριο
του 2021, η Jerusalem Post σήμα­νε συνα­γερ­μό καταγ­γέλ­λο­ντας το Πρόγραμμα
Centuria. Οι πολι­το­φυ­λα­κές αυτές δρού­σαν στο Ντον­μπάς από το 2014, με δυτική
υπο­στή­ρι­ξη. Ακό­μα κι αν κάποιος μπο­ρεί να δια­φω­νή­σει με τον όρο «ναζί», το
γεγο­νός παρα­μέ­νει ότι αυτές οι πολι­το­φυ­λα­κές είναι βίαιες, μετα­δί­δουν μια ενοχλητική
ιδε­ο­λο­γία και είναι σκλη­ρά αντισημιτικές. 

Ο αντι­ση­μι­τι­σμός τους είναι
περισ­σό­τε­ρο πολι­τι­στι­κός παρά πολι­τι­κός, γι’ αυτό ο όρος «ναζί» δεν είναι
πραγ­μα­τι­κά κατάλληλος. 

Το μίσος τους για τον Εβραίο
προ­έρ­χε­ται από τους μεγά­λους λιμούς της δεκα­ε­τί­ας του 1920 και του 1930 στην
Ουκρα­νία, που προ­έ­κυ­ψαν από τη δήμευ­ση των καλ­λιερ­γειών από τον Στά­λιν για τη
χρη­μα­το­δό­τη­ση του εκσυγ­χρο­νι­σμού του Κόκ­κι­νου Στρατού. 

Αυτή τη γενο­κτο­νία – γνω­στή στην
Ουκρα­νία ως Holodomor – τη διέ­πρα­ξε η NKVD (ο πρό­δρο­μος της KGB), της οποί­ας τα
ανώ­τε­ρα κλι­μά­κια ηγε­σί­ας απο­τε­λού­νταν κυρί­ως από Εβραίους. 

Αυτός είναι ο λόγος που, σήμε­ρα, οι
Ουκρα­νοί εξτρε­μι­στές ζητούν από το Ισρα­ήλ να απο­λο­γη­θεί για τα εγκλή­μα­τα του
κομ­μου­νι­σμού, όπως σημειώ­νει η Jerusalem Post. 

Αυτό απέ­χει πολύ από την «ανα­θε­ώ­ρη­ση
της ιστο­ρί­ας» του Βλα­ντι­μίρ Πούτιν.

Αυτές οι πολι­το­φυ­λα­κές, που
προ­έρ­χο­νται από τις ακρο­δε­ξιές ομά­δες που εμψύ­χω­σαν την επα­νά­στα­ση του
Euromaidan το 2014, απο­τε­λού­νται από φανα­τι­κά και βάναυ­σα άτομα. 

Η πιο γνω­στή από αυτές είναι το Σύνταγμα
Αζόφ, το έμβλη­μα του οποί­ου θυμί­ζει τη 2η Μεραρ­χία Πάν­τσερ SS Das Reich, η
οποία τιμά­ται στην Ουκρα­νία για την απε­λευ­θέ­ρω­ση του Χάρ­κοφ από τους
Σοβιε­τι­κούς το 1943, πριν πραγ­μα­το­ποι­ή­σει τη σφα­γή του 1944 στο
Oradour-sur-Glane της Γαλλίας.

Στις διά­ση­μες μορ­φές του συντάγματος
Αζόφ ήταν ο αντι­κα­θε­στω­τι­κός Ρομάν Προ­τά­σε­βιτς, ο οποί­ος συνε­λή­φθη το 2021 από
τις αρχές της Λευ­κο­ρω­σί­ας μετά την υπό­θε­ση της πτή­σης FR4978 της RyanAir. 

Στις 23 Μαΐ­ου 2021, η αεροπειρατεία
ενός αερο­σκά­φους από ένα MiG-29 — υπο­τί­θε­ται με την έγκρι­ση του Πού­τιν -αναφέρθηκε
ως λόγος σύλ­λη­ψης του Προ­τά­σε­βιτς, αν και οι δια­θέ­σι­μες πλη­ρο­φο­ρί­ες ήταν εκείνη
την επο­χή δεν επι­βε­βαί­ω­σαν καθό­λου αυτό το σενάριο.

Αλλά τότε ήταν απα­ραί­τη­το να δείξουμε
ότι ο Πρό­ε­δρος Λου­κα­σέν­κο ήταν τρα­μπού­κος και ο Προ­τά­σε­βιτς ένας
«δημο­σιο­γρά­φος» που αγα­πού­σε τη δημο­κρα­τία. Ωστό­σο, μια μάλ­λον αποκαλυπτική
έρευ­να που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε από μια αμε­ρι­κα­νι­κή ΜΚΟ το 2020 ανέ­δει­ξε τις
ακρο­δε­ξιές μαχη­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες του Προτάσεβιτς. 

Το δυτι­κό κίνη­μα συνω­μο­σί­ας ξεκίνησε
τότε και τα αδί­στα­κτα ΜΜΕ άρχι­σαν να ξεπλέ­νουν το βιο­γρα­φι­κό του. 

Τελι­κά, τον Ιανουά­ριο του 2022,
δημο­σιεύ­τη­κε η έκθε­ση του ICAO και έδει­ξε ότι παρά ορι­σμέ­να δια­δι­κα­στι­κά λάθη,
η Λευ­κο­ρω­σία ενήρ­γη­σε σύμ­φω­να με τους ισχύ­ο­ντες κανό­νες και ότι το MiG-29
απο­γειώ­θη­κε 15 λεπτά αφό­του ο πιλό­τος της RyanAir απο­φά­σι­σε να προ­σγειω­θεί στο
Μινσκ. Οπό­τε δεν υπήρ­ξε καμία παρέμ­βα­ση των Λευ­κο­ρώ­σων και ακό­μη λιγό­τε­ρο του
Πούτιν. 

Α!… Μια άλλη λεπτο­μέ­ρεια: Ο
Προ­τά­σε­βιτς, που βασα­νί­στη­κε σκλη­ρά από τη Λευ­κο­ρω­σι­κή αστυ­νο­μία, σήμε­ρα είναι
ελεύθερος. 

Όσοι θα ήθε­λαν να επι­κοι­νω­νή­σουν μαζί
του, μπο­ρούν να πάνε στον λογα­ρια­σμό του στο Twitter.

Ο χαρα­κτη­ρι­σμός των ουκρανικών
παρα­στρα­τιω­τι­κών ως «ναζί» ή «νεο­να­ζί» θεω­ρεί­ται ρωσι­κή προ­πα­γάν­δα. Ισως. Αλλά
αυτή δεν είναι η άπο­ψη των Times of Israel, του Κέντρου Simon Wiesenthal ή του
Κέντρου Αντι­τρο­μο­κρα­τι­κής της Ακα­δη­μί­ας West Point. 

Αλλά αυτό είναι ακό­μα συζητήσιμο,
για­τί το 2014, το περιο­δι­κό Newsweek φαι­νό­ταν να τους συσχε­τί­ζει περισ­σό­τε­ρο με
το Ισλα­μι­κό Κράτος. 

Δια­λέξ­τε!

Έτσι, λοι­πόν, η Δύση υπο­στή­ρι­ξε και
συνέ­χι­σε να εξο­πλί­ζει πολι­το­φυ­λα­κές που έχουν δια­πρά­ξει πολυά­ριθ­μα εγκλήματα
κατά αμά­χων από το 2014: βια­σμούς, βασα­νι­στή­ρια και σφαγές. 

Όμως, ενώ η ελβε­τι­κή κυβέρ­νη­ση έσπευσε
να επι­βά­λει κυρώ­σεις κατά της Ρωσί­ας, δεν έχει υιο­θε­τή­σει καμία κατά της
Ουκρα­νί­ας, η οποία σφα­γιά­ζει τον ίδιο της τον πλη­θυ­σμό από το 2014. Στην
πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, εκεί­νοι που υπε­ρα­σπί­ζο­νται τα ανθρώ­πι­να δικαιώ­μα­τα στην Ουκρανία
έχουν εδώ και και­ρό κατα­δι­κά­σει τις ενέρ­γειες αυτών των ομά­δων, αλλά δεν έχουν
υπο­στη­ρι­χθεί από τις κυβερ­νή­σεις μας. 

Για­τί, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, δεν
προ­σπα­θού­με να βοη­θή­σου­με την Ουκρα­νία, αλλά να πολε­μή­σου­με τη Ρωσία.

Η ενσω­μά­τω­ση αυτών των παραστρατιωτικών
δυνά­με­ων στην Εθνι­κή Φρου­ρά δεν συνο­δεύ­τη­κε καθό­λου από «απο­να­ζι­στι­κο­ποί­η­ση»,
όπως ισχυ­ρί­ζο­νται ορισμένοι. 

Μετα­ξύ των πολ­λών παρα­δειγ­μά­των, αυτό
με τα δια­κρι­τι­κά του Συντάγ­μα­τος Αζόφ είναι διδακτικό:

Το 2022, πολύ σχη­μα­τι­κά, οι ουκρανικές
ένο­πλες δυνά­μεις που πολε­μούν τη ρωσι­κή επί­θε­ση οργα­νώ­θη­καν ως εξής:

– Ο Στρα­τός, υπά­γε­ται στο Υπουργείο
Άμυνας. 

Είναι οργα­νω­μέ­νος σε 3 σώμα­τα στρατού
και απο­τε­λεί­ται από σχη­μα­τι­σμούς ελιγ­μών (άρμα­τα μάχης, βαρύ πυροβολικό,
βλή­μα­τα κ.λπ.).

– Η Εθνο­φρου­ρά, η οποία εξαρ­τά­ται από
το Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών και είναι οργα­νω­μέ­νη σε 5 εδα­φι­κές διοικήσεις.

Η Εθνο­φρου­ρά επο­μέ­νως είναι μια
εδα­φι­κή αμυ­ντι­κή δύνα­μη που δεν ανή­κει στον ουκρα­νι­κό στρατό. 

Περι­λαμ­βά­νει παραστρατιωτικές
πολι­το­φυ­λα­κές, που ονο­μά­ζο­νται «εθε­λο­ντι­κά τάγ­μα­τα» (добровольчі батальйоні),
γνω­στές επί­σης με το υπο­βλη­τι­κό όνο­μα «τάγ­μα­τα αντι­ποί­νων» και απο­τε­λού­νται από
πεζικό. 

Κατά κύριο λόγο είναι εκπαιδευμένοι
για μάχες στις πόλεις, υπε­ρα­σπί­ζο­νται πλέ­ον πόλεις όπως το Χάρ­κο­βο, η
Μαριού­πο­λη, η Οδησ­σός, το Κίε­βο κ.λπ.

Μέρος δεύ­τε­ρο: Ο πόλεμος

Ως πρώ­ην επι­κε­φα­λής για τις δυνάμεις
του Συμ­φώ­νου της Βαρ­σο­βί­ας στην ελβε­τι­κή υπη­ρε­σία στρα­τη­γι­κής πληροφοριών,
παρα­τη­ρώ με λύπη —αλλά όχι έκπλη­ξη— ότι οι υπη­ρε­σί­ες μας δεν είναι πλέ­ον σε
θέση να κατα­νο­ή­σουν τη στρα­τιω­τι­κή κατά­στα­ση στην Ουκρανία. 

Οι αυτο­α­πο­κα­λού­με­νοι «ειδι­κοί» που
παρε­λαύ­νουν στις οθό­νες μας μετα­δί­δουν ακού­ρα­στα τις ίδιες πλη­ρο­φο­ρί­ες που
δια­μορ­φώ­νο­νται με βάση τον ισχυ­ρι­σμό ότι η Ρωσία —και ο Βλα­ντι­μίρ Πού­τιν— είναι
παράλογoι. 

Ας κάνου­με όμως ένα βήμα πίσω.

1. Το ξέσπα­σμα του πολέμου

Από τον Νοέμ­βριο του 2021, οι
Αμε­ρι­κα­νοί απει­λούν συνε­χώς με ρωσι­κή εισβο­λή στην Ουκρανία. 

Ωστό­σο, οι Ουκρα­νοί δεν φάνη­καν να
συμφωνούν. 

Για­τί όμως;

Πρέ­πει να επι­στρέ­ψου­με στις 24 Μαρτίου
2021. 

Εκεί­νη την ημέ­ρα, ο Volodymyr Zelensky
εξέ­δω­σε διά­ταγ­μα για την ανα­κα­τά­λη­ψη της Κρι­μαί­ας και άρχι­σε να ανα­πτύσ­σει τις
δυνά­μεις του στα νότια της χώρας. 

Παράλ­λη­λα, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν πολλές
ασκή­σεις του ΝΑΤΟ μετα­ξύ της Μαύ­ρης Θάλασ­σας και της Βαλ­τι­κής Θάλασσας,
συνο­δευό­με­νες από σημα­ντι­κή αύξη­ση των ανα­γνω­ρι­στι­κών πτή­σε­ων κατά μήκος των
ρωσι­κών συνόρων. 

Στη συνέ­χεια, η Ρωσία πραγματοποίησε
αρκε­τές ασκή­σεις για να δοκι­μά­σει την επι­χει­ρη­σια­κή ετοι­μό­τη­τα των στρατευμάτων
της και να δεί­ξει ότι παρα­κο­λου­θεί την εξέ­λι­ξη της κατάστασης.

Τα πράγ­μα­τα ηρέ­μη­σαν μέχρι τον Οκτώβριο-Νοέμβριο
με το τέλος των ασκή­σε­ων ZAPAD 21, των οποί­ων οι κινή­σεις στρατευμάτων
ερμη­νεύ­τη­καν ως ενί­σχυ­ση για την επί­θε­ση κατά της Ουκρανίας. 

Ωστό­σο, ακό­μη και οι ουκρα­νι­κές αρχές
διέ­ψευ­σαν την ιδέα των ρωσι­κών προ­ε­τοι­μα­σιών για έναν πόλε­μο και ο Oleksiy
Reznikov, υπουρ­γός Άμυ­νας της Ουκρα­νί­ας, δήλω­νε ότι δεν υπήρ­ξε καμία αλλα­γή στα
σύνο­ρά της από την άνοιξη.

Κατά παρά­βα­ση των Συμ­φω­νιών του Μινσκ,
η Ουκρα­νία διε­ξή­γα­γε αερο­πο­ρι­κές επι­χει­ρή­σεις στο Ντον­μπάς χρησιμοποιώντας
drones, με ένα του­λά­χι­στον χτύ­πη­μα σε απο­θή­κη καυ­σί­μων στο Ντό­νε­τσκ τον
Οκτώ­βριο του 2021. 

Ο αμε­ρι­κα­νι­κός Τύπος αυτό το σημείωσε,
αλλά όχι οι Ευρω­παί­οι και κανείς δεν κατα­δί­κα­σε αυτές τις παραβιάσεις.

Τον Φεβρουά­ριο του 2022, είχαμε
εξελίξεις. 

Στις 7 Φεβρουα­ρί­ου, κατά την επίσκεψή
του στη Μόσχα, ο Εμα­νου­έλ Μακρόν επι­βε­βαί­ω­σε στον Βλα­ντι­μίρ Πού­τιν τη δέσμευσή
του στις Συμ­φω­νί­ες του Μινσκ, μια δέσμευ­ση που θα την επα­να­λάμ­βα­νε μετά τη
συνά­ντη­σή του με τον Βολο­ντί­μιρ Ζελέν­σκι την επομένη. 

Όμως, στις 11 Φεβρουα­ρί­ου, στο
Βερο­λί­νο, μετά από εννέα ώρες εργα­σιών, η συνά­ντη­ση των πολι­τι­κών συμ­βού­λων των
ηγε­τών της ομά­δας επα­φής της Νορ­μαν­δί­ας τελεί­ω­σε, χωρίς κανέ­να συγκεκριμένο
απο­τέ­λε­σμα: οι Ουκρα­νοί εξα­κο­λου­θού­σαν να αρνού­νται να εφαρ­μό­σουν τις Συμφωνίες
του Μινσκ, προ­φα­νώς υπό την πίε­ση των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών. Ο Βλα­ντι­μίρ Πούτιν
σημεί­ω­νε ότι ο Μακρόν είχε δώσει κενές υπο­σχέ­σεις και ότι η Δύση δεν ήταν
έτοι­μη να επι­βά­λει τις συμ­φω­νί­ες, όπως έκα­νε εδώ και οκτώ χρόνια.

Οι προ­ε­τοι­μα­σί­ες της Ουκρα­νί­ας στη
ζώνη επα­φής συνεχίστηκαν. 

Το ρωσι­κό κοι­νο­βού­λιο ανη­σύ­χη­σε και
στις 15 Φεβρουα­ρί­ου ζήτη­σε από τον Βλα­ντι­μίρ Πού­τιν να ανα­γνω­ρί­σει την
ανε­ξαρ­τη­σία των Δημο­κρα­τιών, κάτι που αρνή­θη­κε να κάνει.

Στις 17 Φεβρουα­ρί­ου, ο πρό­ε­δρος Τζο
Μπάι­ντεν ανα­κοί­νω­σε ότι η Ρωσία θα επι­τε­θεί στην Ουκρα­νία τις επό­με­νες ημέρες. 

Πώς το ήξε­ρε αυτό; 

Είναι μυστή­ριο.

Όμως από τις 16, οι βομ­βαρ­δι­σμοί του
πλη­θυ­σμού του Ντον­μπάς αυξή­θη­καν δρα­μα­τι­κά, όπως δεί­χνουν οι καθημερινές
εκθέ­σεις των παρα­τη­ρη­τών του ΟΑΣΕ. 

Όπως είναι φυσι­κό, ούτε τα ΜΜΕ, ούτε η
Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση, ούτε το ΝΑΤΟ, ούτε καμία δυτι­κή κυβέρ­νη­ση αντέ­δρα­σαν ούτε
παρέμ­βη­καν. Αργό­τε­ρα θα πουν ότι επρό­κει­το για ρωσι­κή παραπληροφόρηση. 

Μάλι­στα, φαί­νε­ται ότι η Ευρωπαϊκή
Ένω­ση και ορι­σμέ­νες χώρες έχουν σιω­πή­σει εσκεμ­μέ­να για τη σφα­γή του πληθυσμού
του Ντον­μπάς, γνω­ρί­ζο­ντας ότι κάτι τέτοιο θα προ­κα­λού­σε την επέμ­βα­ση των Ρώσων.

Την ίδια ώρα, υπήρ­χαν ανα­φο­ρές για
δολιο­φθο­ρές στο Ντονμπάς. 

Στις 18 Ιανουα­ρί­ου, οι μαχη­τές του
Ντον­μπάς ανα­χαί­τι­σαν σαμπο­τέρ, οι οποί­οι μιλού­σαν πολω­νι­κά και ήταν
εξο­πλι­σμέ­νοι με δυτι­κό εξο­πλι­σμό και προ­σπα­θού­σαν να δημιουρ­γή­σουν επει­σό­δια με
χημι­κά στην Γκορλίβκα. 

Θα μπο­ρού­σαν να ήταν μισθο­φό­ροι της
CIA, με επι­κε­φα­λής ή «συμ­βού­λους» Αμε­ρι­κα­νούς και απο­τε­λού­με­νους από Ουκρανούς
ή Ευρω­παί­ους μαχη­τές, για να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν ενέρ­γειες δολιο­φθο­ράς στις
Δημο­κρα­τί­ες του Ντονμπάς.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, από τις 16
Φεβρουα­ρί­ου, ο Τζο Μπάι­ντεν γνώ­ρι­ζε ότι οι Ουκρα­νοί είχαν αρχί­σει να
βομ­βαρ­δί­ζουν τον άμα­χο πλη­θυ­σμό του Ντον­μπάς, βάζο­ντας τον Βλα­ντι­μίρ Πούτιν
μπρο­στά σε μια δύσκο­λη επι­λο­γή: να βοη­θή­σει τον Ντον­μπάς στρα­τιω­τι­κά και να
δημιουρ­γή­σει ένα διε­θνές πρό­βλη­μα ή να στα­θεί δίπλα του και να παρακολουθεί
τους ρωσό­φω­νους του Ντον­μπάς να συντρίβονται.

Εάν ο Πού­τιν απο­φά­σι­ζε να παρέμ­βει, θα
μπο­ρού­σε να επι­κα­λε­στεί το δόγ­μα της «ευθύ­νης προ­στα­σί­ας» του ΟΗΕ (Responsibility
To Protect,R2P).

Ηξε­ρε όμως ότι όποια και αν ήταν η
φύση ή η κλί­μα­κά της, η παρέμ­βα­ση θα πυρο­δο­τού­σε θύελ­λα κυρώσεων. 

Επο­μέ­νως, είτε η ρωσι­κή παρέμβαση
περιο­ρι­ζό­ταν στο Ντον­μπάς είτε προ­χω­ρού­σε παρα­πέ­ρα για να ασκή­σει πίε­ση στη
Δύση για το καθε­στώς της Ουκρα­νί­ας, το τίμη­μα θα ήταν το ίδιο. 

Αυτό εξή­γη­σε στην ομι­λία του στις 21
Φεβρουαρίου.

Εκεί­νη την ημέ­ρα, συμ­φώ­νη­σε με το
αίτη­μα της Δού­μας και ανα­γνώ­ρι­σε την ανε­ξαρ­τη­σία των δύο Δημο­κρα­τιών του
Ντον­μπάς και, ταυ­τό­χρο­να, υπέ­γρα­ψε συν­θή­κες φιλί­ας και βοή­θειας μαζί τους.

Ο βομ­βαρ­δι­σμός του ουκρανικού
πυρο­βο­λι­κού κατά του πλη­θυ­σμού του Ντον­μπάς συνε­χί­στη­κε και, στις 23
Φεβρουα­ρί­ου, οι δύο Δημο­κρα­τί­ες ζήτη­σαν στρα­τιω­τι­κή βοή­θεια από τη Ρωσία. 

Στις 24 Φεβρουα­ρί­ου, ο Βλαντιμίρ
Πού­τιν επι­κα­λέ­στη­κε το άρθρο 51 του Χάρ­τη των Ηνω­μέ­νων Εθνών, το οποίο
προ­βλέ­πει αμοι­βαία στρα­τιω­τι­κή βοή­θεια στο πλαί­σιο μιας αμυ­ντι­κής συμμαχίας.

Προ­κει­μέ­νου να κατα­στή­σου­με τη ρωσική
επέμ­βα­ση εντε­λώς παρά­νο­μη στα μάτια του κοι­νού, σκό­πι­μα απο­κρύ­ψα­με το γεγονός
ότι ο πόλε­μος ξεκί­νη­σε στις 16 Φεβρουαρίου. 

Ο ουκρα­νι­κός στρα­τός ετοι­μα­ζό­ταν να
επι­τε­θεί στο Ντον­μπάς ήδη από το 2021, όπως ορι­σμέ­νες ρωσι­κές και ευρωπαϊκές
υπη­ρε­σί­ες πλη­ρο­φο­ριών γνώ­ρι­ζαν καλά. Οι νομι­κοί θα κρίνουν.

Στην ομι­λία του στις 24 Φεβρουα­ρί­ου, ο
Βλα­ντι­μίρ Πού­τιν δήλω­νε τους δύο στό­χους της επι­χεί­ρη­σής του: την
«απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση» και την «απο­να­ζι­στι­κο­ποί­η­ση» της Ουκρανίας. 

Άρα, δεν είναι θέμα κατά­λη­ψης της
Ουκρα­νί­ας, ούτε καν, πιθα­νώς, κατο­χής της. Και σίγου­ρα όχι της κατα­στρο­φής της.

Από εκεί και πέρα, οι γνώ­σεις μας για
την πορεία της επι­χεί­ρη­σης είναι περιο­ρι­σμέ­νες: οι Ρώσοι δια­θέ­τουν μια
εξαι­ρε­τι­κή ασφά­λεια επι­χει­ρή­σε­ων (OPSEC) και οι λεπτο­μέ­ρειες του σχεδιασμού
τους δεν είναι γνωστές. 

Αλλά αρκε­τά γρή­γο­ρα, η πορεία της
επι­χεί­ρη­σης μας επι­τρέ­πει να κατα­νο­ή­σου­με πώς μετα­φρά­στη­καν οι στρατηγικοί
στό­χοι σε επι­χει­ρη­σια­κό επίπεδο.

Απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση:

– χερ­σαία κατα­στρο­φή της ουκρανικής
αερο­πο­ρί­ας, των συστη­μά­των αερά­μυ­νας και των μέσων αναγνώρισης.

– εξου­δε­τέ­ρω­ση των δομών διοί­κη­σης και
πλη­ρο­φο­ριών (C3I), καθώς και των κύριων υλι­κο­τε­χνι­κών δια­δρο­μών στο βάθος της
επικράτειας·

– περι­κύ­κλω­ση του μεγα­λύ­τε­ρου μέρους
του ουκρα­νι­κού στρα­τού που συγκε­ντρώ­θη­κε στα νοτιο­α­να­το­λι­κά της χώρας.

1. Απο­να­ζι­στι­κο­ποί­η­ση:

κατα­στρο­φή ή εξου­δε­τέ­ρω­ση ταγμάτων
εθε­λο­ντών που δρού­σαν στις πόλεις της Οδησ­σού, του Χάρ­κο­βο και της Μαριούπολης,
καθώς και σε διά­φο­ρες εγκα­τα­στά­σεις στην επικράτεια.

2. Απο­στρα­τι­κο­ποί­η­ση:

Η ρωσι­κή επί­θε­ση διε­ξή­χθη με πολύ
«κλα­σι­κό» τρό­πο. Αρχι­κά —όπως είχαν κάνει οι Ισραη­λι­νοί το 1967— με την
κατα­στρο­φή στο έδα­φος, της αερο­πο­ρί­ας τις πρώ­τες κιό­λας ώρες. 

Στη συνέ­χεια, γίνα­με μάρ­τυ­ρες μιας
ταυ­τό­χρο­νης προ­ό­δου κατά μήκος πολ­λών αξό­νων σύμ­φω­να με την αρχή του «ρέο­ντος
νερού»: προ­χω­ρά­με παντού όπου η αντί­στα­ση είναι αδύ­να­μη και αφή­νου­με τις πόλεις
(πολύ απαι­τη­τι­κές από άπο­ψη στρα­τευ­μά­των) για αργότερα. 

Στο βορ­ρά, ο σταθ­μός ηλεκτροπαραγωγής
του Τσερ­νο­μπίλ κατα­λή­φθη­κε αμέ­σως για να απο­φευ­χθούν πρά­ξεις δολιοφθοράς. 

Οι εικό­νες Ουκρα­νών και Ρώσων στρατιωτών
που φρου­ρούν μαζί το εργο­στά­σιο φυσι­κά δεν βγαί­νουν στη δημοσιότητα.

Η ιδέα ότι η Ρωσία προ­σπα­θεί να
κατα­λά­βει το Κίε­βο, την πρω­τεύ­ου­σα, για να ανα­τρέ­ψει τον Ζελέν­σκι, προέρχεται
συνή­θως από τη Δύση — αυτό έκα­ναν στο Αφγα­νι­στάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και αυτό
ήθε­λαν να κάνουν στη Συρία με τη βοή­θεια του Ισλα­μι­κού Κρά­τους. Όμως ο
Βλα­ντι­μίρ Πού­τιν δεν σκό­πευε ποτέ να πυρο­βο­λή­σει ή να ανα­τρέ­ψει τον Ζελένσκι.
Αντί­θε­τα, η Ρωσία επι­διώ­κει να τον κρα­τή­σει στην εξου­σία πιέ­ζο­ντάς τον να
δια­πραγ­μα­τευ­τεί, περι­κυ­κλώ­νο­ντας το Κίε­βο. Μέχρι τώρα, είχε αρνη­θεί να
εφαρ­μό­σει τις Συμ­φω­νί­ες του Μινσκ. 

Αλλά τώρα οι Ρώσοι θέλουν να εξασφαλίσουν
την ουδε­τε­ρό­τη­τα της Ουκρανίας.

Πολ­λοί δυτι­κοί σχο­λια­στές εξεπλάγησαν
που οι Ρώσοι συνέ­χι­σαν να ανα­ζη­τούν μια λύση μέσω δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων κατά τη
διε­ξα­γω­γή στρα­τιω­τι­κών επιχειρήσεων. 

Η εξή­γη­ση βρί­σκε­ται στη ρωσική
στρα­τη­γι­κή προ­ο­πτι­κή από τη σοβιε­τι­κή εποχή. 

Για τη Δύση, ο πόλε­μος αρχί­ζει όταν
τελειώ­νει η πολι­τι­κή. Ωστό­σο, η ρωσι­κή προ­σέγ­γι­ση ακο­λου­θεί μια ιδέα του
Κλα­ού­ζε­βιτς: ο πόλε­μος είναι η συνέ­χεια της πολι­τι­κής και μπο­ρεί κανείς να
κινη­θεί ευέ­λι­κτα από το ένα στο άλλο, ακό­μη και στη διάρ­κεια της μάχης. 

Αυτό επι­τρέ­πει σε κάποιον να ασκήσει
πίε­ση στον αντί­πα­λο και να τον ωθή­σει να διαπραγματευτεί.

Από επι­χει­ρη­σια­κή άπο­ψη, η ρωσική
επί­θε­ση ήταν ένα τέτοιο παρά­δειγ­μα : μέσα σε έξι ημέ­ρες, οι Ρώσοι κατέ­λα­βαν μια
περιο­χή τόσο μεγά­λη όσο το Ηνω­μέ­νο Βασί­λειο, με ταχύ­τη­τα προ­έ­λα­σης μεγαλύτερη
από αυτή που είχε πετύ­χει η Βέρ­μαχτ το 1940.

Το μεγα­λύ­τε­ρο μέρος του ουκρανικού
στρα­τού ανα­πτύ­χθη­κε στα νότια της χώρας στο πλαί­σιο της προ­ε­τοι­μα­σί­ας μιας
μεγά­λης επι­χεί­ρη­σης κατά του Ντονμπάς. 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι
ρωσι­κές δυνά­μεις μπό­ρε­σαν να το περι­κυ­κλώ­σουν από τις αρχές Μαρ­τί­ου στο
«καζά­νι» μετα­ξύ Σλα­βιάνσκ, Κρα­μα­τόρσκ και Σεβε­ρο­ντό­νε­τσκ, με κατεύθυνση
επί­θε­σης από την Ανα­το­λή μέσω του Χάρ­κο­βο και μια άλλη από το Νότο, από την
Κριμαία. 

Στρα­τεύ­μα­τα από τις δημο­κρα­τί­ες του
Ντό­νε­τσκ (DPR) και του Λού­γκανσκ (LPR) συμπλη­ρώ­νουν τις ρωσι­κές δυνά­μεις με
ώθη­ση από την Ανατολή.

Σε αυτή τη φάση, οι ρωσι­κές δυνάμεις
σφίγ­γουν σιγά σιγά τον κλοιό, αλλά δεν αντι­με­τω­πί­ζουν πλέ­ον την πίε­ση του
χρόνου. 

Ο στό­χος απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σής τους έχει
επι­τευ­χθεί και οι ενα­πο­μεί­να­ντες ουκρα­νι­κές δυνά­μεις δεν έχουν πλέον
επι­χει­ρη­σια­κή και στρα­τη­γι­κή ικανότητα.

Η «επι­βρά­δυν­ση» που απο­δί­δουν οι
«ειδι­κοί» μας στην κακή επι­με­λη­τεία δεν είναι παρά η συνέ­πεια της επί­τευ­ξης των
στό­χων τους. 

Η Ρωσία δεν φαί­νε­ται να θέλει να
εμπλα­κεί σε κατο­χή ολό­κλη­ρου του ουκρα­νι­κού εδάφους. 

Μάλι­στα, φαί­νε­ται ότι η Ρωσία
προ­σπα­θεί να περιο­ρί­σει την προ­έ­λα­σή της στα γλωσ­σι­κά σύνο­ρα της χώρας.

Τα μέσα μας κάνουν λόγο για
αδιά­κρι­τους βομ­βαρ­δι­σμούς κατά του άμα­χου πλη­θυ­σμού, ειδι­κά στο Χάρ­κο­βο, και οι
δαντι­κές εικό­νες μετα­δί­δο­νται κατ’ επανάληψη. 

Ωστό­σο, ο Gonzalo Lira, ένας
Λατι­νο­α­με­ρι­κα­νός που ζει εκεί, μας παρου­σιά­ζει μια ήρε­μη πόλη στις 10 Μαρτίου
και στις 11 Μαρτίου. 

Είναι αλή­θεια ότι είναι μια μεγάλη
πόλη και δεν τα βλέ­που­με όλα αλλά αυτό μας δεί­χνει ότι δεν είμα­στε στον
ολο­κλη­ρω­τι­κό πόλε­μο που μας σερ­βί­ρουν συνέ­χεια στις οθό­νες μας.

Όσο για τις Δημο­κρα­τί­ες του Ντονμπάς,
έχουν «ελευ­θε­ρώ­σει» τα δικά τους εδά­φη και πολε­μούν στην πόλη της Μαριούπολης.

3. Απο­να­ζι­στι­κο­ποί­η­ση

Σε πόλεις όπως το Χάρ­κο­βο, η
Μαριού­πο­λη και η Οδησ­σός, υπεύ­θυ­νες για την άμυ­να είναι οι παραστρατιωτικές
πολιτοφυλακές. 

Γνω­ρί­ζουν ότι ο στό­χος της
«απο­να­ζι­στι­κο­ποί­η­σης» στο­χεύ­ει πρω­τί­στως σε αυτούς.

Για τον επι­τι­θέ­με­νο σε μια
αστι­κο­ποι­η­μέ­νη περιο­χή, οι πολί­τες απο­τε­λούν πρό­βλη­μα. Αυτός είναι ο λόγος που
η Ρωσία επι­διώ­κει να δημιουρ­γή­σει ανθρω­πι­στι­κούς δια­δρό­μους για να αδειάσει
πόλεις από αμά­χους και να αφή­σει μόνο τις πολι­το­φυ­λα­κές, και να τους πολεμήσει
πιο εύκολα.

Αντί­θε­τα, αυτές οι πολιτοφυλακές
επι­διώ­κουν να κρα­τή­σουν τους πολί­τες στις πόλεις προ­κει­μέ­νου να απο­τρέ­ψουν τον
ρωσι­κό στρα­τό από το να πολε­μή­σει εκεί. Αυτός είναι ο λόγος που διστά­ζουν να
εφαρ­μό­σουν αυτούς τους δια­δρό­μους και κάνουν τα πάντα για να δια­σφα­λί­σουν ότι
οι ρωσι­κές προ­σπά­θειες θα απο­τύ­χουν για να μπο­ρούν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν τον άμαχο
πλη­θυ­σμό ως «ανθρώ­πι­νες ασπίδες». 

Τα βίντεο που δεί­χνουν πολί­τες να
προ­σπα­θούν να φύγουν από τη Μαριού­πο­λη και ξυλο­κο­πού­νται από μαχη­τές του
συντάγ­μα­τος του Αζόφ φυσι­κά εδώ λογοκρίνονται.

Στο Facebook, η ομά­δα Aζόφ είναι στην
ίδια κατη­γο­ρία με το Ισλα­μι­κό Κρά­τος και υπό­κει­ται στην «πολι­τι­κή της
πλατ­φόρ­μας για επι­κίν­δυ­να άτο­μα και οργα­νι­σμούς». Απα­γο­ρεύ­τη­κε λοι­πόν η
εξύ­μνη­ση της και οι «αναρ­τή­σεις» που ήταν ευνοϊ­κές γι’ αυτήν απαγορεύονταν
συστη­μα­τι­κά. Αλλά στις 24 Φεβρουα­ρί­ου, το Facebook άλλα­ξε την πολι­τι­κή του και
επέ­τρε­ψε δημο­σιεύ­σεις ευνοϊ­κές στην πολι­το­φυ­λα­κή. Με το ίδιο πνεύ­μα, τον
Μάρ­τιο, η εξου­σιο­δο­τη­μέ­νη πλατ­φόρ­μα, στις πρώ­ην ανα­το­λι­κές χώρες, ζητά τη
δολο­φο­νία Ρώσων στρα­τιω­τών και ηγετών. 

Αυτό όσον αφο­ρά τις αξί­ες που εμπνέουν
τους ηγέ­τες μας, όπως θα δούμε.

Τα ΜΜΕ μας προ­πα­γαν­δί­ζουν μια
ρομα­ντι­κή εικό­να λαϊ­κής αντί­στα­σης. Αυτή η εικό­να είναι που οδή­γη­σε την
Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση να χρη­μα­το­δο­τή­σει τη δια­νο­μή όπλων στον άμα­χο πληθυσμό.
Πρό­κει­ται για εγκλη­μα­τι­κή ενέργεια. 

Υπό την ιδιό­τη­τά μου ως επι­κε­φα­λής του
ειρη­νευ­τι­κού δόγ­μα­τος στον ΟΗΕ, εργά­στη­κα πάνω στο θέμα της πολιτικής
προστασίας. 

Δια­πι­στώ­σα­με ότι η βία κατά αμάχων
σημειώ­νε­ται σε πολύ συγκε­κρι­μέ­να πλαί­σια. Ειδι­κό­τε­ρα, όταν τα όπλα είναι άφθονα
και δεν υπάρ­χουν δομές διοίκησης.

Αυτές οι δομές διοί­κη­σης είναι η ουσία
των στρα­τών: η λει­τουρ­γία τους είναι να κατευ­θύ­νουν τη χρή­ση βίας προς έναν
στόχο. 

Εξο­πλί­ζο­ντας τους πολί­τες με τυχαίο
τρό­πο, όπως συμ­βαί­νει σήμε­ρα, η ΕΕ τους μετα­τρέ­πει σε μαχη­τές, με συνέ­πεια να
τους καθι­στά δυνη­τι­κούς στόχους. 

Επι­πλέ­ον, χωρίς διοί­κη­ση, χωρίς
επι­χει­ρη­σια­κούς στό­χους, η δια­νο­μή όπλων οδη­γεί ανα­πό­φευ­κτα σε εκκαθαρίσεις,
ληστεί­ες και ενέρ­γειες που είναι περισ­σό­τε­ρο θανα­τη­φό­ρες παρά αποτελεσματικές.
Ο πόλε­μος γίνε­ται θέμα συναι­σθη­μά­των. Η δύνα­μη γίνε­ται βία. 

Αυτό συνέ­βη στην Ταβάρ­γκα (Λιβύη) από
τις 11 έως τις 13 Αυγού­στου 2011, όταν 30.000 μαύ­ροι Αφρι­κα­νοί σφα­γιά­στη­καν με
όπλα που έρι­ξαν με αλε­ξί­πτω­το (παρά­νο­μα) οι Γάλ­λοι. Παρε­μπι­πτό­ντως, το
Βρε­τα­νι­κό Βασι­λι­κό Ινστι­τού­το Στρα­τη­γι­κών Μελε­τών (RUSI) δεν βλέ­πει καμία
προ­στι­θέ­με­νη αξία σε αυτές τις παρα­δό­σεις όπλων.

Επι­πλέ­ον, στέλ­νο­ντας όπλα σε μια χώρα
που βρί­σκε­ται σε πόλε­μο, θεω­ρεί­σαι ότι συμ­με­τέ­χεις κι εσύ στον πόλεμο. 

Την επί­θε­ση των Ρώσων της 13ης Μαρτίου
2022 κατά της αερο­πο­ρι­κής βάσης Mykolayev ακο­λού­θη­σαν οι προει­δο­ποι­ή­σεις των
Ρώσων ότι οι απο­στο­λές όπλων θα αντι­με­τω­πί­ζο­νταν ως εχθρι­κοί στόχοι.

Η ΕΕ επα­να­λαμ­βά­νει την καταστροφική
εμπει­ρία του Τρί­του Ράιχ τις τελευ­ταί­ες ώρες της Μάχης του Βερολίνου. 

Ο πόλε­μος πρέ­πει να αφε­θεί στον στρατό
και όταν η μία πλευ­ρά έχει χάσει, πρέ­πει να το παραδεχτεί. 

Και αν είναι να υπάρ­ξει αντί­στα­ση, θα
πρέ­πει να υπάρ­ξει οργά­νω­ση και ηγε­σία. Αλλά εδώ κάνου­με ακρι­βώς το αντί­θε­το. Πιέζουμε
τους πολί­τες να πάνε να πολε­μή­σουν και ταυ­τό­χρο­να, το Facebook εγκρί­νει τις
εκκλή­σεις για τη δολο­φο­νία Ρώσων στρα­τιω­τών και ηγετών. 

Αυτό όσον αφο­ρά τις αξί­ες που μας
εμπνέουν.

Ορι­σμέ­νες υπη­ρε­σί­ες πληροφοριών
βλέ­πουν αυτή την ανεύ­θυ­νη από­φα­ση ως έναν τρό­πο να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν τον
ουκρα­νι­κό πλη­θυ­σμό ως τρο­φή για τα κανό­νια για να πολε­μή­σουν τη Ρωσία του
Βλα­ντι­μίρ Πούτιν. 

Αυτό το είδος δολο­φο­νι­κής από­φα­σης θα
έπρε­πε να είχε αφε­θεί στους συνα­δέλ­φους του παπ­πού της Ursula von der Leyen. 

Θα ήταν καλύ­τε­ρο να εμπλα­κούν σε
δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και έτσι να λάβουν εγγυ­ή­σεις για τον άμα­χο πλη­θυ­σμό παρά να
ρίξου­με λάδι στη φωτιά. 

Είναι εύκο­λο να είσαι μάχι­μος με το
αίμα των άλλων.

4. Το Μαιευ­τή­ριο στη Μαριούπολη

Είναι σημα­ντι­κό να κατα­λά­βου­με εκ των
προ­τέ­ρων ότι δεν είναι ο ουκρα­νι­κός στρα­τός που υπε­ρα­σπί­ζε­ται τη Μαριούπολη,
αλλά η πολι­το­φυ­λα­κή του Αζόφ, που απο­τε­λεί­ται από ξένους μισθοφόρους.

Στην περί­λη­ψη της κατά­στα­σης στις 7
Μαρ­τί­ου 2022, η ρωσι­κή απο­στο­λή του ΟΗΕ στη Νέα Υόρ­κη δήλω­σε ότι “Κάτοι­κοι
ανα­φέ­ρουν ότι οι ουκρα­νι­κές ένο­πλες δυνά­μεις έδιω­ξαν το προ­σω­πι­κό από το
νοσο­κο­μείο γεν­νή­σε­ων της πόλης Μαριού­πο­λη Νο. 1 και έστη­σαν πυρο­βο­λι­κό μέσα
στις εγκαταστάσεις.”

Στις 8 Μαρ­τί­ου, το ανε­ξάρ­τη­το ρωσικό
μέσο Lenta.ru δημο­σί­ευ­σε τη μαρ­τυ­ρία πολι­τών από τη Μαριού­πο­λη που έλε­γαν ότι
το μαιευ­τή­ριο το κατέ­λα­βε η πολι­το­φυ­λα­κή του συντάγ­μα­τος Αζόφ που έδιω­ξε τους
πολί­τες απει­λώ­ντας τους με τα όπλα και επι­βε­βαί­ω­σαν τις δηλώ­σεις του Ρώσου
πρέ­σβη λίγες ώρες νωρίτερα.

Το νοσο­κο­μείο της Μαριού­πο­λης κατέχει
δεσπό­ζου­σα θέση, από­λυ­τα κατάλ­λη­λο για την εγκα­τά­στα­ση αντιαρ­μα­τι­κών όπλων και
ως παρα­τη­ρη­τή­ριο. Στις 9 Μαρ­τί­ου, οι ρωσι­κές δυνά­μεις έπλη­ξαν το κτίριο.
Σύμ­φω­να με το CNN, 17 άνθρω­ποι τραυ­μα­τί­στη­καν, αλλά οι εικό­νες δεν δείχνουν
θύμα­τα στο κτί­ριο και δεν υπάρ­χουν στοι­χεία ότι τα θύμα­τα που αναφέρονται
σχε­τί­ζο­νται με αυτό το χτύπημα. 

Γίνε­ται λόγος για παι­διά, αλλά στην
πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν υπάρ­χει τίποτα. 

Μπο­ρεί να είναι αλή­θεια, αλλά μπορεί
και να μην είναι. Αυτό όμως δεν εμπό­δι­σε τους ηγέ­τες της ΕΕ να το χαρακτηρίσουν
έγκλη­μα πολέ­μου. Και αυτό επι­τρέ­πει στον Zelensky να ζητά­ει μια ζώνη
απα­γό­ρευ­σης πτή­σε­ων πάνω από την Ουκρανία.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, δεν γνωρίζουμε
ακρι­βώς τι συνέ­βη. Αλλά η σει­ρά των γεγο­νό­των τεί­νει να επι­βε­βαιώ­σει ότι οι
ρωσι­κές δυνά­μεις έπλη­ξαν μια θέση του συντάγ­μα­τος του Αζόφ και ότι το
μαιευ­τή­ριο ήταν τότε άδειο από πολίτες.

Το πρό­βλη­μα είναι ότι οι
παρα­στρα­τιω­τι­κές πολι­το­φυ­λα­κές που υπε­ρα­σπί­ζο­νται τις πόλεις ενθαρ­ρύ­νο­νται από
τη διε­θνή κοι­νό­τη­τα να μην σέβο­νται τα έθι­μα του πολέμου. 

Φαί­νε­ται ότι οι Ουκρα­νοί επα­νέ­λα­βαν το
σενά­ριο του μαιευ­τη­ρί­ου της πόλης του Κου­βέιτ το 1990, το οποίο σκη­νο­θέ­τη­σε εξ
ολο­κλή­ρου η εται­ρεία Hill & Knowlton ένα­ντι 10,7 εκα­τομ­μυ­ρί­ων δολα­ρί­ων για
να πεί­σει το Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας των Ηνω­μέ­νων Εθνών να παρέμ­βει στο Ιράκ με την
Επι­χεί­ρη­ση Desert Shield / Καταιγίδα.

Οι δυτι­κοί πολι­τι­κοί έχουν αποδεχτεί
τους βομ­βαρ­δι­σμούς αμά­χων στο Ντον­μπάς εδώ και οκτώ χρό­νια, χωρίς να έχουν
υιο­θε­τή­σει κυρώ­σεις κατά της ουκρα­νι­κής κυβέρ­νη­σης. Έχου­με μπει εδώ και καιρό
σε μια δυνα­μι­κή όπου οι δυτι­κοί πολι­τι­κοί έχουν συμ­φω­νή­σει να θυσιά­σουν το
διε­θνές δίκαιο για τον στό­χο τους να απο­δυ­να­μώ­σουν τη Ρωσία.

Μέρος τρί­το: Συμπεράσματα

Ως πρώ­ην επαγ­γελ­μα­τί­ας του τομέα
πλη­ρο­φο­ριών, το πρώ­το πράγ­μα που μου κάνει εντύ­πω­ση είναι η παντε­λής απουσία
δυτι­κών υπη­ρε­σιών πλη­ρο­φο­ριών στην ανα­πα­ρά­στα­ση της κατά­στα­σης τον περασμένο
χρό­νο. Στην Ελβε­τία, οι υπη­ρε­σί­ες έχουν επι­κρι­θεί επει­δή δεν παρεί­χαν σωστή
εικό­να της κατά­στα­σης. Φαί­νε­ται μάλι­στα ότι σε όλο τον δυτι­κό κόσμο οι
υπη­ρε­σί­ες πλη­ρο­φο­ριών έχουν υπερ­κε­ρα­στεί από τους πολιτικούς. 

Το πρό­βλη­μα είναι ότι οι πολιτικοί
είναι αυτοί που απο­φα­σί­ζουν. Η καλύ­τε­ρη υπη­ρε­σία πλη­ρο­φο­ριών στον κόσμο είναι
άχρη­στη εάν ο υπεύ­θυ­νος λήψης απο­φά­σε­ων δεν ακούει. 

Αυτό συνέ­βη κατά τη διάρ­κεια αυτής της
κρίσης.

Ετσι, ενώ ορι­σμέ­νες υπηρεσίες
πλη­ρο­φο­ριών είχαν μια πολύ ακρι­βή και ορθο­λο­γι­κή εικό­να της κατά­στα­σης, άλλες
είχαν την ίδια ακρι­βώς εικό­να με αυτή που δια­δί­δουν τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης μας. 

Σε αυτή την κρί­ση, οι υπη­ρε­σί­ες των
χωρών της «νέας Ευρώ­πης» έπαι­ξαν σημα­ντι­κό ρόλο. 

Το πρό­βλη­μα είναι ότι, εκ πεί­ρας, έχω
βρει ότι είναι εξαι­ρε­τι­κά κακοί σε ανα­λυ­τι­κό επί­πε­δο. Δογ­μα­τι­κοί, στερούνται
της πνευ­μα­τι­κής και πολι­τι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας που απαι­τεί­ται για την αξιολόγηση
μιας κατά­στα­σης με στρα­τιω­τι­κή «ποιό­τη­τα».

Είναι προ­τι­μό­τε­ρο να τους έχουμε
εχθρούς παρά φίλους.

Δεύ­τε­ρον, φαί­νε­ται ότι σε ορισμένες
ευρω­παϊ­κές χώρες, οι πολι­τι­κοί αγνό­η­σαν εσκεμ­μέ­να τις υπη­ρε­σί­ες τους για να
αντα­πο­κρι­θούν ιδε­ο­λο­γι­κά στην κατάσταση. 

Για αυτό και αυτή η κρί­ση ήταν εξαρχής
παράλογη. 

Να σημειω­θεί ότι όλα τα έγγρα­φα που
παρου­σιά­στη­καν στο κοι­νό κατά τη διάρ­κεια αυτής της κρί­σης παρου­σιά­στη­καν από
πολι­τι­κούς με βάση εμπο­ρι­κές πηγές.

Ορι­σμέ­νοι δυτι­κοί πολι­τι­κοί ήθελαν
προ­φα­νώς να υπάρ­ξει σύγκρουση. 

Στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες, τα σενάρια
επί­θε­σης που παρου­σί­α­σε ο Άντο­νι Μπλίν­κεν στο Συμ­βού­λιο Ασφα­λεί­ας ήταν μόνο το
προ­ϊ­όν της φαντα­σί­ας μιας Ομά­δας Τίγρης που εργα­ζό­ταν γι’ αυτόν. Εκα­νε ακριβώς
αυτό που έκα­νε ο Ντό­ναλντ Ράμ­σφελντ το 2002, ο οποί­ος έτσι «παρα­κάμ­ψε» τη CIA
και άλλες υπη­ρε­σί­ες πλη­ρο­φο­ριών που ήταν πολύ λιγό­τε­ρο πει­σμέ­νες για τα χημικά
όπλα του Ιράκ.

Οι δρα­μα­τι­κές εξε­λί­ξεις που βλέπουμε
σήμε­ρα έχουν αιτί­ες που τις γνω­ρί­ζα­με αλλά αρνη­θή­κα­με να τις δούμε:

Σε στρα­τη­γι­κό επί­πε­δο, η επέ­κτα­ση του
ΝΑΤΟ (με την οποία δεν έχου­με ασχο­λη­θεί εδώ).

Σε πολι­τι­κό επί­πε­δο, η άρνη­ση της
Δύσης να εφαρ­μό­σει τις Συμ­φω­νί­ες του Μινσκ·

και επι­χει­ρη­σια­κά, οι συνε­χείς και
επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες επι­θέ­σεις στον άμα­χο πλη­θυ­σμό του Ντον­μπάς τα τελευταία
χρό­νια και η δρα­μα­τι­κή αύξη­ση στα τέλη Φεβρουα­ρί­ου 2022.

Με άλλα λόγια, μπο­ρού­με φυσι­κά να
απο­δο­κι­μά­ζου­με και να κατα­δι­κά­ζου­με τη ρωσι­κή επίθεση. 

Όμως ΕΜΕΙΣ (δηλα­δή: οι Ηνωμένες
Πολι­τεί­ες, η Γαλ­λία και η Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση που πρω­τα­γω­νι­στούν) δημιουρ­γή­σα­με τις
προ­ϋ­πο­θέ­σεις για το ξέσπα­σμα μιας σύγκρουσης.

Δεί­χνου­με συμπό­νια για τον ουκρανικό
λαό και τα δύο εκα­τομ­μύ­ρια πρό­σφυ­γες. Αυτό είναι σωστό. 

Αλλά αν δεί­χνα­με λίγη συμπό­νια και για
τον ίδιο αριθ­μό προ­σφύ­γων από τους ουκρα­νι­κούς πλη­θυ­σμούς του Ντον­μπάς που
σφα­γιά­στη­καν από την ίδια τους την κυβέρ­νη­ση και που ανα­ζή­τη­σαν κατα­φύ­γιο στη
Ρωσία επί οκτώ χρό­νια, τίπο­τα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί.

Το αν ο όρος «γενο­κτο­νία» ισχύ­ει για
τις κατα­χρή­σεις που υπέ­στη­σαν οι κάτοι­κοι του Ντον­μπάς είναι ένα ανοιχτό
ερώτημα. 

Ο όρος γενι­κά αφο­ρά περιπτώσεις
μεγα­λύ­τε­ρου μεγέ­θους (Ολο­καύ­τω­μα κ.λπ.). Αλλά ο ορι­σμός που δίνε­ται από τη
Σύμ­βα­ση για τη Γενο­κτο­νία (Genocide Convention) είναι πιθα­νώς αρκε­τά ευρύς για
να εφαρ­μο­στεί σε αυτήν την περίπτωση. 

Οι νομι­κοί θα το κατα­λά­βουν αυτό.

Σαφώς, η σύγκρου­ση αυτή μας έχει
οδη­γή­σει σε υστερία. 

Οι κυρώ­σεις φαί­νε­ται να έχουν γίνει το
προ­τι­μού­με­νο εργα­λείο της εξω­τε­ρι­κής μας πολι­τι­κής. Αν είχα­με επι­μεί­νει να
τηρή­σει η Ουκρα­νία τις Συμ­φω­νί­ες του Μινσκ, τις οποί­ες είχα­με διαπραγματευτεί
και εγκρί­νει, τίπο­τα από αυτά δεν θα είχε συμβεί. 

Η κατα­δί­κη του Βλα­ντι­μίρ Πού­τιν είναι
και δική μας καταδίκη. 

Δεν έχει νόη­μα να γκρι­νιά­ζου­με μετά. Επρεπε
να είχα­με δρά­σει νωρίτερα. 

Ωστό­σο, ούτε ο Εμα­νου­έλ Μακρόν (ως
εγγυ­η­τής και μέλος του Συμ­βου­λί­ου Ασφα­λεί­ας του ΟΗΕ), ούτε ο Ολαφ Σολτς, ούτε ο
Βολο­ντι­μίρ Ζελέν­σκι σεβά­στη­καν τις δεσμεύ­σεις τους. 

Τελι­κά, η πραγ­μα­τι­κή ήττα είναι αυτή
που δεν έχει φωνή.

Η Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση δεν μπό­ρε­σε να
προ­ω­θή­σει την εφαρ­μο­γή των συμ­φω­νιών του Μινσκ — αντί­θε­τα, δεν αντέ­δρα­σε όταν η
Ουκρα­νία βομ­βάρ­δι­ζε τον δικό της πλη­θυ­σμό στο Ντονμπάς. 

Αν το είχε κάνει, ο Βλα­ντι­μίρ Πούτιν
δεν θα χρεια­ζό­ταν να αντιδράσει. 

Απού­σα από τη διπλω­μα­τι­κή φάση, η ΕΕ
δια­κρί­θη­κε πυρο­δο­τώ­ντας τη σύγκρου­ση. Στις 27 Φεβρουα­ρί­ου, η ουκρανική
κυβέρ­νη­ση συμ­φώ­νη­σε να ξεκι­νή­σει δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με τη Ρωσία. Όμως, λίγες ώρες
αργό­τε­ρα, η Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση ψήφι­σε έναν προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό 450 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ για
την προ­μή­θεια όπλων στην Ουκρα­νία, ρίχνο­ντας λάδι στη φωτιά. 

Από εκεί και πέρα οι Ουκρα­νοί ένιωσαν
ότι δεν χρειά­ζε­ται να κατα­λή­ξουν σε συμφωνία. 

Η αντί­στα­ση της πολι­το­φυ­λα­κής του Αζόφ
στη Μαριού­πο­λη οδή­γη­σε στην εκτα­μί­ευ­ση κι άλλων 500 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ για όπλα.

Στην Ουκρα­νία, με την ευλο­γία των
δυτι­κών χωρών, αυτοί που είναι υπέρ μιας δια­πραγ­μά­τευ­σης έχουν βγει από τη
μέση. 

Αυτή είναι η περί­πτω­ση του Ντένις
Κιρέ­γιεφ, ενός από τους Ουκρα­νούς δια­πραγ­μα­τευ­τές, που δολο­φο­νή­θη­κε στις 5
Μαρ­τί­ου από την ουκρα­νι­κή μυστι­κή υπη­ρε­σία (SBU) επει­δή δήθεν ήταν πολύ ευνοϊκός
για τη Ρωσία και θεω­ρή­θη­κε προ­δό­της. Την ίδια μοί­ρα είχε και ο Ντμίτρι
Ντε­μια­νέν­κο, πρώ­ην ανα­πλη­ρω­τής επι­κε­φα­λής της διεύ­θυν­σης της SBU για το Κίεβο
και την περιο­χή του, ο οποί­ος δολο­φο­νή­θη­κε στις 10 Μαρ­τί­ου επει­δή ήταν πολύ
ευνοϊ­κός για μια συμ­φω­νία με τη Ρωσία — πυρο­βο­λή­θη­κε από την πολιτοφυλακή
Mirotvorets («Ειρη­νο­ποιός»).

Αυτή η πολι­το­φυ­λα­κή σχε­τί­ζε­ται με τον
ιστό­το­πο Mirotvorets, ο οποί­ος απα­ριθ­μεί τους «εχθρούς της Ουκρα­νί­ας», με τα
προ­σω­πι­κά τους στοι­χεία, τις διευ­θύν­σεις και τους αριθ­μούς τηλε­φώ­νου τους, ώστε
να μπο­ρούν να παρε­νο­χλη­θούν ή ακό­μα και να βγουν από τη μέση μια πρα­κτι­κή που
τιμω­ρεί­ται σε πολ­λές χώρες, αλλά όχι στην Ουκρανία. 

Τα Ηνω­μέ­να Έθνη και ορισμένες
ευρω­παϊ­κές χώρες ζήτη­σαν το κλεί­σι­μο αυτού του ιστό­το­που, αλλά απορ­ρί­φθη­κε από
τη Rada (ουκρα­νι­κή βουλή).

Στο τέλος, το τίμη­μα θα είναι υψηλό,
αλλά ο Βλα­ντι­μίρ Πού­τιν πιθα­νό­τα­τα θα πετύ­χει τους στό­χους που έθεσε. 

Οι δεσμοί του με το Πεκί­νο έχουν
σταθεροποιηθεί. 

Η Κίνα ανα­δει­κνύ­ε­ται ως μεσολαβητής
στη σύγκρου­ση, ενώ η Ελβε­τία προ­στί­θε­ται στη λίστα των εχθρών της Ρωσί­ας. Οι
Αμε­ρι­κα­νοί πρέ­πει να ζητή­σουν από τη Βενε­ζου­έ­λα και το Ιράν πετρέ­λαιο για να
βγουν από το ενερ­γεια­κό αδιέ­ξο­δο στο οποίο έχουν μπει οι ίδιοι — ο Χουάν
Γκουαϊ­δό φεύ­γει ορι­στι­κά από τη σκη­νή και οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες θα πρέ­πει να
υπο­χω­ρή­σουν με θλί­ψη τους στις κυρώ­σεις που επι­βλή­θη­καν στους εχθρούς τους.

Οι δυτι­κοί υπουρ­γοί που επι­διώ­κουν την
κατάρ­ρευ­ση της ρωσι­κής οικο­νο­μί­ας και να υπο­φέ­ρει ο ρωσι­κός λαός, ή ακό­μα και
να ζητούν τη δολο­φο­νία του Πού­τιν, δεί­χνουν (ακό­μα κι αν έχουν διαφοροποιήσει
εν μέρει τη μορ­φή των λόγων τους, αλλά όχι την ουσία!) ότι οι ηγέ­τες μας δεν
είναι καλύ­τε­ροι από αυτούς που μισού­με — επει­δή η επι­βο­λή κυρώ­σε­ων σε Ρώσους
αθλη­τές στους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς Αγώ­νες ή σε Ρώσους καλ­λι­τέ­χνες δεν έχει καμία σχέση
με τη μάχη κατά του Πούτιν.

Έτσι, ανα­γνω­ρί­ζου­με ότι η Ρωσία είναι
δημο­κρα­τία, αφού θεω­ρού­με ότι ο ρωσι­κός λαός είναι υπεύ­θυ­νος για τον πόλε­μο. Αν
δεν συμ­βαί­νει αυτό, τότε για­τί επι­διώ­κου­με να τιμω­ρή­σου­με έναν ολόκληρο
πλη­θυ­σμό για το λάθος ενός; 

Ας θυμη­θού­με ότι η συλ­λο­γι­κή τιμωρία
απα­γο­ρεύ­ε­ται από τις Συμ­βά­σεις της Γενεύης.

Το μάθη­μα που μπο­ρού­με να αντλήσουμε
από αυτή τη σύγκρου­ση είναι η αίσθη­ση της μετα­βλη­τής γεω­με­τρι­κά ανθρω­πιάς μας. 

Αν νοια­ζό­μα­στε τόσο πολύ για την
ειρή­νη και την Ουκρα­νία, για­τί δεν ενθαρ­ρύ­να­με την Ουκρα­νία να σεβα­στεί τις
συμ­φω­νί­ες που είχε υπο­γρά­ψει και που είχαν εγκρί­νει τα μέλη του Συμβουλίου
Ασφαλείας;

Η ακε­ραιό­τη­τα των μέσων ενημέρωσης
μετριέ­ται από την προ­θυ­μία τους να εργα­στούν σύμ­φω­να με τους όρους του Χάρτη
του Μονάχου. 

Τα ΜΜΕ κατά­φε­ραν να δια­δώ­σουν το μίσος
για τους Κινέ­ζους κατά τη διάρ­κεια της κρί­σης του Covid και το πολω­μέ­νο μήνυμά
τους οδη­γεί στα ίδια απο­τε­λέ­σμα­τα ενα­ντί­ον των Ρώσων. 

Η δημο­σιο­γρα­φία γίνε­ται όλο και πιο
αντιε­παγ­γελ­μα­τι­κή και μαχητική.

Όπως είπε ο Γκαί­τε: «Όσο μεγαλύτερο
είναι το φως, τόσο πιο σκο­τει­νή η σκιά». 

Όσο περισ­σό­τε­ρο δυσα­νά­λο­γες είναι οι
κυρώ­σεις κατά της Ρωσί­ας, τόσο περισ­σό­τε­ρο οι περι­πτώ­σεις όπου δεν έχου­με κάνει
τίπο­τα ανα­δει­κνύ­ουν τον ρατσι­σμό μας και τη δου­λο­πρέ­πειά μας. 

Για­τί κανέ­νας δυτι­κός πολι­τι­κός δεν
αντέ­δρα­σε στα χτυ­πή­μα­τα κατά του άμα­χου πλη­θυ­σμού του Ντον­μπάς εδώ και οκτώ
χρόνια;

Για­τί σε τελευ­ταία ανά­λυ­ση, τι κάνει
τη σύγκρου­ση στην Ουκρα­νία πιο αξιό­λο­γη από τον πόλε­μο στο Ιράκ, το Αφγανιστάν
ή τη Λιβύη; 

Ποιες κυρώ­σεις έχου­με υιοθετήσει
ενα­ντί­ον εκεί­νων που εσκεμ­μέ­να είπαν ψέμα­τα στη διε­θνή κοι­νό­τη­τα για να
διε­ξά­γουν άδι­κους, αδι­καιο­λό­γη­τους και δολο­φο­νι­κούς πολέμους;

Προ­σπα­θή­σα­με να «κάνου­με τον
αμε­ρι­κα­νι­κό λαό να υπο­φέ­ρει» επει­δή μας είπε ψέμα­τα (επει­δή είναι δημοκρατία!)
πριν από τον πόλε­μο στο Ιράκ; 

Έχου­με εγκρί­νει ενιαί­ες κυρώ­σεις κατά
χωρών, εται­ρειών ή πολι­τι­κών που προ­μη­θεύ­ουν όπλα στη σύγκρου­ση στην Υεμέ­νη, η
οποία θεω­ρεί­ται ως η «χει­ρό­τε­ρη ανθρω­πι­στι­κή κατα­στρο­φή στον κόσμο»; Έχουμε
επι­βά­λει κυρώ­σεις στις χώρες της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης που ασκούν τα πιο άθλια
βασα­νι­στή­ρια στο έδα­φός τους προς όφε­λος των Ηνω­μέ­νων Πολιτειών;

Το να κάνεις την ερώ­τη­ση σημαί­νει ότι
την απα­ντάς… και η απά­ντη­ση δεν είναι όμορφη.

https://www.thepostil.com/the-military-situation-in-the…/

*Ο Jacques Baud, γεν­νη­μέ­νος την 1η
Απρι­λί­ου 1955, είναι πρώ­ην συνταγ­μα­τάρ­χης του ελβε­τι­κού στρα­τού, στρατηγικός
ανα­λυ­τής, ειδι­κός πλη­ρο­φο­ριών και τρομοκρατίας.