5.  Στα­δια­κά συγκροτήθηκε
πέραν των συλ­λο­γι­κών απο­φά­σε­ων μια λαν­θα­σμέ­νη αφή­γη­ση περί της Ευρώπης
που βα­σί­ζε­ται στις ιδρυ­τι­κές αρχές της συ­νερ­γα­σί­ας και της αλληλεγγύης,
σε αντί­θε­ση με την υπαρ­κτή Ευ­ρω­παϊ­κή Ένω­ση ως κα­πι­τα­λι­στι­κή και ιμπεριαλιστική
υπερ­δύ­να­μη. Ήδη από την επο­χή του Μά­α­στρι­χτ και της ΟΝΕ γί­νε­ται σαφής η
επί­θε­ση του κε­φα­λαί­ου στις κα­τα­κτή­σεις που οι λαϊ­κές τά­ξεις κέρδισαν
με τη συμ­με­το­χή τους στην Αντί­στα­ση και τις με­γά­λες εξε­γέρ­σεις των δεκαετιών
1960 και 1970. Το νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο σχέ­διο, με κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο του χρηματοπιστωτικού
τομέα της οι­κο­νο­μί­ας, απο­τε­λεί τη σκλη­ρή τα­ξι­κή απά­ντη­ση στο φάντασμα
μιας βαθιά δη­μο­κρα­τι­κής, κοι­νω­νι­κής, οι­κο­λο­γι­κής και αλληλέγγυας
Ευ­ρώ­πης. Είναι ένα σχέ­διο με­τα­φο­ράς  της κρί­σης του κεφαλαίου
στις δυ­νά­μεις της ερ­γα­σί­ας, αξιο­ποί­η­σης της κρί­σης προ­κει­μέ­νου να
απο­σα­θρω­θούν κοι­νω­νι­κές κα­τα­κτή­σεις δε­κα­ε­τιών, συγκέντρωσης
του πλού­του και ανα­διά­τα­ξης συ­σχε­τι­σμών με­τα­ξύ κέ­ντρου – περιφέρειας
και βορ­ρά – νότου εντός της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένωσης.