Προπαγανδιστές χωρίς ανταπάντηση…

Η επι­σκό­πη­ση του κυρια­κά­τι­κου τύπου είναι για πολ­λούς μία απο­λαυ­στι­κή κυρια­κά­τι­κη συνή­θεια. Είναι ταυ­τό­χρο­να και το μαζι­κό σχο­λείο και προ­πα­γαν­δι­στής της κοι­νής γνώ­μης, έστω και αν η κυκλο­φο­ρία και -κατ’ επέ­κτα­ση- η επιρ­ροή του γνω­ρί­ζει κάμ­ψη. Εκεί, λοι­πόν, στις σελί­δες των κολοσ­σών της κυρια­κά­τι­κης ενη­μέ­ρω­σης, ανθούν τελευ­ταία πολ­λά σημειώ­μα­τα ειδι­κών και τεχνο­κρα­τών, που … αγω­νί­ζο­νται να τεκ­μη­ριώ­σουν την στή­ρι­ξή τους στα κοι­νω­νι­κά, οικο­νο­μι­κά και πολι­τι­κά τεκται­νό­με­να του τελευ­ταί­ου και­ρού, ως υπο­χρε­ω­τι­κά και ανα­πό­τρε­πτα.
Χαρα­κτη­ρι­στι­κό των σχε­τι­κών άρθρων, ο πρό­λο­γος με ψήγ­μα­τα αυτο­κρι­τι­κής και δίκαι­ης από­δο­σης των ευθυ­νών. Δεν φταί­νε oi εργα­ζό­με­νοι, δεν κατα­σπα­τά­λη­σαν αυτοί το δημό­σιο χρή­μα, δεν φού­σκω­σαν αυτοί τις μίζες κ.λ.π. Πλη­μυ­ρί­ζει το κεί­με­νο από πόνο και δάκρυ για τους άνερ­γους, τους ανα­σφά­λι­στους, τους εκμε­ταλ­λευό­με­νους… Εξυ­πνη εισα­γω­γή «αντι­κει­με­νι­κής» εκτί­μη­σης των αιτί­ων της κρί­σης, που καθι­στά εκ προ­οι­μί­ου ελκυ­στι­κό­τε­ρο και «πει­στι­κό­τε­ρο» το υπό­λοι­πο του κει­μέ­νου. Εκεί δηλα­δή, που επι­βρα­βεύ­ε­ται ως δίκαιη η επέ­λα­ση αρπα­γής στον δημό­σιο τομέα. Σαν να πρό­κει­ται για απο­κα­τά­στα­ση ισο­τι­μί­ας και δικαιο­σύ­νης: Είναι δίκαιο να υπο­στεί τις συνέ­πειες ο δημό­σιος τομέ­ας της οικο­νο­μί­ας, που ανα­πτύ­χθη­κε εις βάρος του ιδιω­τι­κού, του εκτε­θι­μέ­νου στον διε­θνή αντα­γω­νι­σμό. Είναι δίκαιο για έναν ακό­μα λόγο, συνε­χί­ζει το σχε­τι­κό σημεί­ω­μα: Οι μισθοί στον ιδιω­τι­κό τομέα τα τελευ­ταία 15 χρό­νια αυξή­θη­καν λιγό­τε­ρο απ’ ό,τι στο Δημό­σιο και πολύ λιγό­τε­ρο απ’ ό,τι στις δημό­σιες υπη­ρε­σί­ες.
Αν είσαι λίγο αφε­λής κιν­δυ­νεύ­εις να ανα­ρω­τη­θείς αν πρό­κει­ται για σημεί­ω­μα ειδι­κών ή για καφε­νο­συ­ζή­τη­ση μετά από αρκε­τά ουζά­κια…
Αλή­θεια ποιος ανέ­πτυ­ξε (ας υπο­θέ­σου­με ότι πράγ­μα­τι έτσι είναι) τον δημό­σιο τομέα της οικο­νο­μί­ας σε βάρος του ιδιω­τι­κού; Μήπως έγι­νε προ­λε­τα­ρια­κή επα­νά­στα­ση στην Ελλά­δα και τα Σοβιέτ του Δημο­σί­ου επέ­βαλ­λαν το πρό­γραμ­μα εξου­σί­ας τους;
Τις χαμη­λό­τε­ρες αμοι­βές στον ιδιω­τι­κό τομέα τις επέ­βαλ­λε η επα­να­στα­τι­κή και νικη­φό­ρα εξου­σία των εργα­ζό­με­νων του Δημό­σιου Τομέα ή ο μαζι­κός μαζο­χι­σμός των εργα­ζό­με­νων του ιδιω­τι­κού τομέα;
Ποιοι είναι αλή­θεια υπεύ­θυ­νοι για τον παρα­μορ­φω­τι­κό χαρα­κτή­ρα αυτού του ιδιόρ­ρυθ­μου κρα­τι­κι­σμού στην χώρα; Ο κατα­χρε­ω­μέ­νος ΟΣΕ π.χ., με τις υπέ­ρο­γκες αμοι­βές, τις τερά­στιες μίζες και τις άθλιες και χει­ρό­τε­ρες σιδη­ρο­δρο­μι­κές υπη­ρε­σί­ες στην Ευρώ­πη, τις δημιούρ­γη­σε και τις επέ­βαλ­λε το Σοβιέτ των Σιδη­ρο­δρο­μι­κών;
Οσον αφο­ρά στις ανα­πτυ­ξια­κές φιλο­δο­ξί­ες των Ελλή­νων μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τιών, σχε­τι­κά πρό­σφα­τα τις συνό­ψι­σε ιδα­νι­κά μεγα­λο­με­τα­πρά­της εκπρό­σω­πός τους, όταν σε τηλε­ο­πτι­κή συνέ­ντευ­ξη τόνι­σε, πως οι Ελλη­νες κεφα­λαιού­χοι δεν δια­θέ­τουν τα μεγέ­θη για αυτό­νο­μη δική τους ανά­πτυ­ξη αλλά περι­μέ­νουν τις ανα­πτυ­ξια­κές πρω­το­βου­λί­ες του κρά­τους, ώστε να ανα­πτυ­χθούν δορυ­φο­ρι­κά και οι ίδιοι… Μία επι­γραμ­μα­τι­κή συνο­πτι­κή παρου­σί­α­ση του Ελλη­νι­κού καπι­τα­λι­σμού ως μετα­πρά­τη και παρά­σι­του γύρω από το κρά­τος, που επέ­βαλ­λε ένα εξαι­ρε­τι­κά συνε­πές πελα­τεια­κό σύστη­μα αντια­να­πτυ­ξια­κής, αντι­πα­ρα­γω­γι­κής και αντι­κοι­νω­νι­κής εξου­σί­ας…
Η μεγά­λη αυτή ιστο­ρι­κή αλή­θεια απο­τε­λεί και μία απο­στο­μω­τι­κή απά­ντη­ση στους εύκο­λους προ­πα­γαν­δι­στές κατά του … Ελλη­νι­κού κρα­τι­σμού, που -αν καλά γνω­ρί­ζου­με και θυμό­μα­στε- δεν επε­βλή­θη­κε από τους εξε­γερ­μέ­νους εργα­ζό­με­νους αλλά από τους σε βάρος τους Μαυ­ρο­για­λού­ρους «εκπρο­σώ­πους» τους στον … κοι­νο­βου­λευ­τι­κό ναό της δημο­κρα­τί­ας.
Τέτοια φτώ­χια επι­χει­ρη­μά­των όσο κι’ αν είναι το φιλε­λεύ­θε­ρο πασπά­λι­σμά τους δεν θα μπο­ρού­σε να έχει αντα­πό­κρι­ση, απο­δο­χή ή έστω ανο­χή -έτσι λένε οι μετρή­σεις, έτσι δεί­χνουν τα πρά­μα­τα- αν απέ­να­ντί τους δεν συνα­ντού­σαν στα­θε­ρά, μίζε­ρα και μονό­το­να την απου­σία αιτιο­λο­γι­κού και προ­γραμ­μα­τι­κού λόγου είτε στο όνο­μα της ιδε­ο­λο­γι­κής καθα­ρό­τη­τας είτε στο όνο­μα της δογ­μα­τι­κά «αντι­δογ­μα­τι­κής» απόρ­ρι­ψής της… Βού­τυ­ρο στο ψωμί των θεω­ρη­τι­κά στρι­μωγ­μέ­νων εκπρο­σώ­πων ή ιδε­ο­λο­γι­κών ταγών της ραγδαί­ας κοι­νω­νι­κής οπι­σθο­δρό­μη­σης είναι και παρα­μέ­νει η χωρίς τεκ­μη­ριω­μέ­νο λόγο και χωρίς χει­ρο­πια­στούς στό­χους αντι­πα­ρά­θε­σή μαζί τους… Η εκγύ­μνα­ση επα­να­στα­τι­κό­μορ­φων αντα­να­κλα­στι­κών με αντί­στοι­χη φρα­σε­ο­λο­γία και πρα­κτι­κή δεν μπο­ρεί να εμπνέ­ει την κοι­νω­νία. Η βίω­ση μίας δρα­μα­τι­κής επι­δεί­νω­σης όρων εργα­σί­ας και ζωής στο όνο­μα της συντή­ρη­σης του υπερ­κέρ­δους ως μονα­δι­κής κινη­τή­ριας δύνα­μης του συστή­μα­τος δεν είναι από μόνη της ικα­νή για την αλλα­γή των κοι­νω­νι­κών όρων ζωής… Οι κοι­νω­νι­κοί νόμοι έχουν πυρή­να εφαρ­μο­γής τους την ανθρώ­πι­νη ύπαρ­ξη και βού­λη­ση και όχι την μαξι­μα­λι­στι­κή, αντι­δια­λε­κτι­κή και βολο­ντα­ρι­στι­κή «έμπνευ­ση» των «φωτι­σμέ­νων». Ζού­με μέσα σε μία κοι­νω­νία, που ταλα­νί­ζε­ται από τις σημε­ρι­νές της ταλαι­πω­ρί­ες αλλά και από τις φρι­κα­λέ­ες αυτα­πά­τες του χτε­σι­νού της φαντα­σια­κού εποι­κο­δο­μή­μα­τος. Ο σύγ­χρο­νος ανα­τρε­πτι­κός -όχι δογ­μα­τι­κά εξω­ραϊ­στι­κός ή μοι­ρο­λα­τρι­κά απο­τρε­πτι­κός- λόγος είναι το μέγα ζητού­με­νο του σήμε­ρα… Στον τόπο μας και παντού…