«Ο κόσμος σύμφωνα με τον Κ»

Με αυτό τον τίτλο επι­γρά­φε­ται πρό­σφα­το πόνη­μα του Γάλ­λου δημο­σιο­γρά­φου Pierre Pean, στο οποίο απο­κα­λύ­πτει ή συνο­ψί­ζει το πάν­θεο των ηθι­κών, πολι­τι­κών και οικο­νο­μι­κών αμαρ­τη­μά­των του κ. Μπερ­νάρ Κουσ­νέρ, υπουρ­γού εξω­τε­ρι­κών της κυβέρ­νη­σης Σαρ­κο­ζύ, πρώ­ην στε­λέ­χους του Σοσια­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος της Γαλ­λί­ας, πρώ­ην εξ απορ­ρή­των συμ­βού­λου της κ. Σεγκο­λέν Ρουα­γιάλ και πρώ­του μετα­ξύ πολ­λών Σοσια­λι­στών, που «εμή­δι­σε» προς την γαλ­λι­κή δεξιά… Ισως το σημα­ντι­κό­τε­ρο στοι­χείο της έρευ­νας του Pean είναι η τεκημ­ρί­ω­ση, ότι ο «υπερ­συ­νο­ρια­κός στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νος ουμα­νι­σμός» του κ. Κουσ­νέρ υπήρ­ξε από­λυ­τα εξυ­πη­ρε­τι­κός προς τα συμ­φέ­ρο­ντα των ΗΠΑ στην Ευρώ­πη και τον κόσμο, κατη­γο­ρώ­ντας τον για ύπου­λο νεο­συ­ντη­ρη­τι­σμό…
Ο υπο­γρά­φων την ανάρ­τη­ση υπήρ­ξε αυτό­πτης και αυτή­κο­ος μάρ­τυ­ρας των τηλε­ο­πτι­κών αγώ­νων του κ. Κουσ­νέρ το 1995, όταν ασκού­σε αφό­ρη­τες πιέ­σεις στην κυβέρ­νη­ση Μιτε­ράν για βομ­βαρ­δι­σμό της Σερ­βί­ας. Ικα­νό­τα­τος δημα­γω­γός και γνώ­στης της μεγά­λης ισχύ­ος της ΜΜΕ επι­χει­ρη­μα­το­λο­γού­σε με επι­δέ­ξια επι­λε­κτι­κό­τη­τα και με μεγά­λη επι­τυ­χία στην γαλ­λι­κή κοι­νή γνώ­μη. Η δημο­φι­λία του δια­χρο­νι­κά υψη­λή, παρα­μέ­νει μέχρι σήμε­ρα στο 60% περί­που έχο­ντας ελά­χι­στα επη­ρε­α­στεί ακό­μη και από την συνη­γο­ρία του υπέρ της επέμ­βα­σης στο Ιράκ, ελά­χι­στα δημο­φι­λούς στην Γαλ­λία.
Ας κάνου­με μία σύντο­μη ανα­δρο­μή στην «πολι­τεία» Κουσ­νέρ. Φανα­τι­κά αντι­κομ­μου­νι­στής, προ­σπα­θεί με κάθε τρό­πο να ματαιώ­σει ή να υπο­σκά­ψει την συνερ­γα­σία Σοσια­λι­στών-Κομ­μου­νι­στών στην Γαλ­λία, όπου η έννοια της «Ενω­μέ­νης Αρι­στε­ράς» κρα­τού­σε μακρά παρά­δο­ση ανε­ξάρ­τη­τα από το πώς την κρί­νει κανείς σε ιδε­ο­λο­γι­κό και πολι­τι­κό επί­πε­δο. Ιδρύ­ει την οργά­νω­ση «Για­τροί χωρίς σύνο­ρα», δια­σπώ­ντας τους «Για­τρούς του κόσμου», που τους θεω­ρού­σε κομ­μου­νι­στι­κής επιρ­ρο­ής. Ξεκι­νά­ει την «ανθρω­πι­στι­κή» εξόρ­μη­ση στην Σομα­λία, που σύντο­μα μετα­τρέ­πε­ται στην ανοι­χτή επέμ­βα­ση των ΗΠΑ στο Ανα­το­λι­κό Αφρι­κα­νι­κό κέρας. Οργα­νώ­νει την ιδε­ο­λο­γι­κή εκστρα­τεία κατά την Σερ­βί­ας σε ολό­κλη­ρη την Δυτι­κή κοι­νή γνώ­μη και αντα­μοί­βε­ται με την θέση του πρώ­του αρμο­στή (διοι­κη­τή) στο Κόσ­σο­βο, θέση, που ασφα­λώς του χάρι­σαν … σε ένδει­ξη ανα­γνώ­ρι­σης υπη­ρε­σιών οι ΗΠΑ. Την επαύ­ριο των τελευ­ταί­ων προ­ε­δρι­κών εκλο­γών στη Γαλ­λία ανοί­γει την πόρ­τα εξό­δου των Σοσια­λι­στών προς την κυβέρ­νη­ση Σαρ­κο­ζύ, τιμώ­με­νος με το υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κων. Στη νέα του θέση εισά­γει και­νο­το­μί­ες για την εξω­τε­ρι­κή γαλ­λι­κή Πολι­τι­κή, όπως την απο­δο­χή της επέμ­βα­σης των ΗΠΑ στο Ιράκ… Όλα αυτά είναι πάντο­τε συνε­πή προς τον …ανθρω­πι­σμό του κ. Κουσ­νέρ… Εξ άλλου, και ο Πρό­ε­δρος της Σρι-Λάν­κα μετά την αγριό­τα­τη σφα­γή των Ταμίλ, υπο­δε­χό­με­νος τον «δια­μαρ­τυ­ρό­με­νο» Κουσ­νέρ, την χαρα­κτή­ρι­σε ως «ανθρω­πι­στι­κή επι­χεί­ρη­ση χωρίς προη­γού­με­νο»… Φαί­νε­ται, ότι ο Κεϋ­λα­νέ­ζος πρό­ε­δρος είχε συλ­λά­βει όλο το βάθος της ανθρω­πι­στι­κής ιδε­ο­λο­γί­ας του κ. Κουσ­νέρ…
Ποια, όμως, είναι κατά τον Pean τα στοι­χεία, που στη­ρί­ζουν το «ανθρω­πι­στι­κό» μοντέ­λο Κουσ­νέρ; Υπε­ρα­πλού­στευ­ση της πολι­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας με κύριο κατη­γο­ρία εκεί­νη της γενο­κτο­νί­ας. Προ­σω­πι­κή προ­βο­λή στο ζενίθ με υπερ­χρη­σι­μο­ποί­η­ση των ΜΜΕ, ιδιαί­τε­ρα την τηλε­ο­πτι­κών. Στρα­τιω­τι­κή παρέμ­βα­ση, που μοιά­ζει η φυσι­κή, η λογι­κή αντί­δρα­ση των δυνά­με­ων του καλού…
Αν κάποιος θέλει να δια­κρί­νει την πραγ­μα­τι­κή προ­σφο­ρά του κ. Μπ. Κουσ­νέρ στην Αμε­ρι­κά­νι­κη πολι­τι­κή, πρέ­πει να ξεκι­νή­σει από την θεμε­λιώ­δη δια­φο­ρά κρα­τι­κής δομής και ιδε­ο­λο­γί­ας στην Ευρώ­πη και στις ΗΠΑ. Το έθνος-κρά­τος απο­τε­λεί για την Ευρώ­πη -με όλες τις ατέ­λειες του- κατά­κτη­ση της γαλ­λι­κής επα­νά­στα­σης και των ιδε­ών της. Η υπε­ρά­σπι­σή του απο­κτά μέγι­στο ηθι­κό και συνει­δη­σια­κό βάρος και φόρ­τι­ση, ριζω­μέ­νη με πολύ αίμα στον 19ο και 20ο αιώ­να. Για τις ΗΠΑ, το κρά­τος είναι ένας αμι­γώς καπι­τα­λι­στι­κός μηχα­νι­σμός οργά­νω­σης της εξου­σί­ας, που μπο­ρεί και πρέ­πει να υπερ­βαί­νει τα όποια εθνι­κά βαρί­δια ανα­πτυ­χθούν στην ασφα­λή του λει­τουρ­γία με προ­σαρ­μο­στι­κές δια­δι­κα­σί­ες βίαιες ή μη… Η μετά το 1990 Ευρώ­πη ήταν γεμά­τη με τέτοια βαρί­δια, που έπρε­πε να εξα­φα­νι­σθούν. Αυτό, όμως χρειά­ζο­νταν μία νέα ιδε­ο­λο­γι­κή κάλυ­ψη, που να μπο­ρεί να εκδιώ­ξει από την Ευρω­παϊ­κή συνεί­δη­ση τον σχε­δόν αντα­να­κλα­στι­κό σεβα­σμό στην έννοια της εθνι­κής ακε­ραιό­τη­τας και κυριαρ­χί­ας. Ετσι, πάνω στην απει­λή της … γενο­κτο­νί­ας και με την αστεί­ρευ­τη βοή­θεια των ΜΜΕ, που χει­ρί­ζο­νται με από­λυ­τη επι­τυ­χία της κοι­νή γνώ­μη, το δικαί­ω­μα της «ανθρω­πι­στι­κής στρα­τιω­τι­κής παρέμ­βα­σης» διευ­κό­λυ­νε απο­φα­σι­στι­κά την παρά­καμ­ψη των ηθι­κών και πολι­τι­κών αντι­δρά­σε­ων μπρο­στά στην βίαιη και πολυαί­μα­κτη διά­λυ­ση της Γιου­γκο­σλα­βί­ας. Ο Μπ. Κουσ­νέρ ανα­δει­κνύ­ε­ται σε σπου­δαίο μαέ­στρο, που ξέρει να συντο­νί­ζει πολύ δια­φο­ρε­τι­κές δυνά­μεις με την μπα­γκέ­τα του. Την ώρα π.χ., που κατη­γο­ρεί τον Μιτε­ράν για δει­λία αφού αρνεί­ται να βομ­βαρ­δί­σει τους … «σύγ­χρο­νους ναζί, του Σέρ­βους», φρο­ντί­ζει ώστε η μαζι­κή εκδί­ω­ξη των Σέρ­βων από την Κράϊ­να, που συνι­στά και την μόνη εθνο­κά­θαρ­ση από άπο­ψη πλη­θυ­σμια­κών δια­στά­σε­ων (περί­που τρια­κό­σιες χιλιά­δες) να περ­νά­ει στα ψιλά της δευ­τε­ρεύ­ου­σας ειδη­σε­ο­γρα­φί­ας, χωρίς οπτι­κό ρεπορ­τάζ…
Ο Πεάν ασχο­λεί­ται και με άλλες «ανθρω­πι­στι­κές» δρά­σεις του κ. Κουσ­νέρ, ιδιαί­τε­ρα στο Νταρ­φούρ, όπου επί­σης συνταυ­τί­ζε­ται με τις Αγγλο­σα­ξω­νι­κές θέσεις. Η απά­ντη­ση Κουσ­νέρ συνί­στα­ται σε κινη­το­ποί­η­ση δια­νο­ού­με­νων (Μπερ­νάρ-Ανρί Λεβί) και διε­θνών προ­σω­πι­κο­τή­των (Χίλα­ρι Κλί­ντον, Κόφι Αναν), που στο­λί­ζουν κατάλ­λη­λα τον Πεάν για …αντι­ση­μι­τι­σμό (βαριά από ηθι­κή άπο­ψη και πρα­κτι­κές συνέ­πειες κατη­γο­ρία στην Δύση)…
Θα κλο­νι­σθεί άρα­γε το ισχυ­ρό κύρος του κ. Μπερ­νάρ Κουσ­νέρ; Θα συνει­δη­το­ποι­η­θεί από ευρύ­τε­ρα λαϊ­κά στρώ­μα­τα, ότι η θεω­ρία της «περιο­ρι­σμέ­νης εθνι­κής κυριαρ­χί­ας» είναι ψωμί με βού­τυ­ρο για τον πιο επι­θε­τι­κό και ακραία φιλε­λεύ­θε­ρο καπιταλισμό;