ο Δούρειος Ιππος - Φαιακία

ο Δούρειος Ιππος

Κεί­με­να του James Petras έχου­με φιλο­ξε­νή­σει παλιό­τε­ρα στην ΦΑΙΑΚΙΑ…Τον είχα­με γνω­ρί­σει στην 10ετία του 80, ως φιλο­ξε­νού­με­νο-σύμ­βου­λο του Μεγά­λου, κατα­λή­γο­ντας να καταγ­γεί­λει τον ρόλο της Ευρω­παϊ­κής σοσιαλ­δη­μο­ρα­τί­ας, του Πανελ­λη­νί­ου ΣΟΚ συμπε­ρι­λαμ­βα­νό­με­νου… Υπήρ­ξε παλιό­τε­ρα σύβου­λος του Αλλιέ­ντε και αργό­τε­ρα του Ούγο Τσά­βες… Η συνέ­νε­τευ­ξή του για τα Ελλη­νι­κά πολι­τι­κά πράγ­μα­τα έχει ενδιαφέρον…

James Petras: O Ελλη­νι­κός λαός εξέ­λε­ξε ένα
Δούρ­ρειο Ίππο

Εισα­γω­γή
Οι
προ­σπά­θειες του ελλη­νι­κού λαού για τον τερ­μα­τι­σμό της οικο­νο­μι­κής ύφε­σης, της
ανά­κτη­σης της κυριαρ­χί­ας του και της αντι­στρο­φής των οπισθοδρομικών
κοι­νω­νι­κο-οικο­νο­μι­κών πολι­τι­κών, οι οποί­ες μεί­ω­σαν δρα­στι­κά το βιο­τι­κό επίπεδο,
έχουν τρεις φορές απορριφθεί.

Αρχι­κά, η άρνη­ση ήρθε ως τρα­γω­δία: Όταν η ελλη­νι­κή πλειο­ψη­φία εξέ­λε­ξε τον
ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρ­νη­ση και τα χρέη της αυξή­θη­καν, η οικο­νο­μία βυθίστηκε
περαι­τέ­ρω σε ύφε­ση και η ανερ­γία και η φτώ­χεια εκτο­ξεύ­τη­καν. Οι Έλλη­νες πολίτες
ψήφι­σαν ΣΥΡΙΖΑ πιστεύ­ο­ντας τις υπο­σχέ­σεις του για «μια νέα πορεία». Αμέ­σως μετά
τη νίκη του, ο ΣΥΡΙΖΑ υπα­να­χώ­ρη­σε στην υπό­σχε­σή του για την απο­κα­τά­στα­ση της
κυριαρ­χί­ας – και το τέλος της υπο­τα­γής του ελλη­νι­κού λαού στις οικονομικές
επι­τα­γές από τους εξω­τε­ρι­κούς τρα­πε­ζί­τες, γρα­φειο­κρά­τες και πολιτικούς
ολι­γάρ­χες. Αντ ‘αυτού, ο ΣΥΡΙΖΑ κρά­τη­σε την Ελλά­δα στο ολιγαρχικό
ιμπε­ρια­λι­στι­κό μπλοκ, που απει­κο­νί­ζει την Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση ως ένω­ση ανεξάρτητων
κυρί­αρ­χων κρα­τών. Αυτό που ξεκί­νη­σε ως μια μεγά­λη νίκη του ελλη­νι­κού λαού,
κατα­ντή­σει τρα­γι­κή στρα­τη­γι­κή υπο­χώ­ρη­ση. Από την πρώ­τη ημέ­ρα της θητεί­ας του, ο
ΣΥΡΙΖΑ οδή­γη­σε τον ελλη­νι­κό λαό στο αδιέ­ξο­δο της ολι­κής υπο­τα­γής στη γερμανική
αυτοκρατορία.

Στη
συνέ­χεια, η τρα­γω­δία μετα­τρά­πη­κε σε φάρ­σα, όταν οι Έλλη­νες αρνή­θη­καν να
ανα­γνω­ρί­σουν την επι­κεί­με­νη προ­δο­σία από τους εκλεγ­μέ­νους ηγέ­τες τους. Ήταν
έκπλη­κτοι, αλλά βου­βοί, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ άδεια­ζε το ελλη­νι­κό θησαυ­ρο­φυ­λά­κιο και
πρό­σφε­ρε ακό­μη μεγα­λύ­τε­ρες παρα­χω­ρή­σεις, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της απο­δο­χής των
παρά­νο­μων και επα­χθών χρε­ών που προ­έ­κυ­ψαν από ιδιώ­τες τρα­πε­ζί­τες, κερδοσκόπους
και πολι­τι­κούς κλε­πτο­κρά­τες προη­γού­με­νων καθεστώτων.
Πιστοί
στο δικό τους επάγ­γελ­μα ως αυτο­κρα­το­ρι­κοί ηγε­μό­νες, τα αφε­ντι­κά της ΕΕ είδαν τη
χυδαία δου­λι­κό­τη­τα του ΣΥΡΙΖΑ ως πρό­σκλη­ση να απαι­τή­σουν περισσότερες
παρα­χω­ρή­σεις – ολι­κή παρά­δο­ση σε διαρ­κή χρε­ω­στι­κή υπο­δού­λω­ση και μαζική
εξα­θλί­ω­ση. Οι δημα­γω­γοί ηγέ­τες του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάν­νης Βαρου­φά­κης και Αλέξης
Τσί­πρας, αλλά­ζο­ντας από ξεσπά­σμα­τα υστε­ρί­ας σε βρε­φι­κό εγω­ι­σμό, κατήγγειλαν
«τους Γερ­μα­νούς και τους εκβια­σμούς τους» και στη συνέ­χεια κύλη­σαν στα πόδια
της «Τρόι­κα», πλα­σά­ρο­ντας τη συν­θη­κο­λό­γη­ση τους προς τους τρα­πε­ζί­τες ως
«δια­πραγ­μα­τεύ­σεις» και ανα­φε­ρό­με­νοι στους αφέ­ντες ως . . . «Εταί­ροι».
Ο ΣΥΡΙΖΑ,
κυβέρ­νη­ση μόλις για 5 μήνες έφε­ρε την Ελλά­δα στο χεί­λος της χρε­ο­κο­πί­ας και της
συνο­λι­κής παρά­δο­σης και στη συνέ­χεια, ξεκί­νη­σε τη «μητέ­ρα όλων των εξαπατήσεων»
για τον ελλη­νι­κό λαό: ο Τσί­πρας συγκά­λε­σε «δημο­ψή­φι­σμα» για το αν η Ελλά­δα θα
πρέ­πει να απορ­ρί­ψει ή να απο­δε­χθεί περαι­τέ­ρω εντο­λές και περι­κο­πές εξαθλίωσης.
Πάνω από το 60% του ελλη­νι­κού λαού ψήφι­σε ένα ηχη­ρό ΟΧΙ στην περαι­τέ­ρω λεηλασία
και τη φτώχεια.
Με
οργου­ε­λι­κό τρό­πο, ο μεγα­λο­μα­νής Τσί­πρας αμέ­σως επα­νερ­μή­νευ­σε την έννοια του
«όχι» στο δημο­ψή­φι­σμα ως εντο­λή για συν­θη­κο­λό­γη­ση με τις ιμπεριαλιστικές
δυνά­μεις, την απο­δο­χή άμε­σης επο­πτεί­ας από τις τρά­πε­ζες της ΕΕ της εφαρμογής
του καθε­στώ­τος των πολι­τι­κών της τρόι­κας – συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και δραστικών
μειώ­σε­ων των ελλη­νι­κών συντά­ξε­ων, διπλα­σιά­ζο­ντας τον οπι­σθο­δρο­μι­κό «ΦΠΑ» στις
ζωτι­κές ανά­γκες και επι­τα­χύ­νο­ντας τις εξώ­σεις των ιδιο­κτη­τών κατα­στη­μά­των και
νοι­κο­κυ­ριών που δεν μπο­ρούν να πλη­ρώ­σουν τις υπο­θή­κες τους. Έτσι, η Ελλάδα
έγι­νε υπο­τε­λές κρά­τος: αποι­κιο­κρα­τία δέκα­του ένα­του αιώ­να, επι­βλή­θη­κε εκ νέου
στον 21ο αιώνα.
Αποι­κιο­κρα­τία
με πρόσκληση
Οι
Έλλη­νες πολι­τι­κοί, είτε συντη­ρη­τι­κοί, είτε σοσια­λι­στές, ζήτη­σαν ανοι­χτά να
εντα­χθούν στο υπό γερ­μα­νι­κή ηγε­σία αυτο­κρα­το­ρι­κό μπλοκ γνω­στό ως Ευρωπαϊκή
Ένω­ση, ακό­μη και όταν ήταν φανε­ρό ότι η ελλη­νι­κή οικο­νο­μία και το
χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό σύστη­μα ήταν ευά­λω­το για κυριαρ­χία από την ισχυ­ρή γερμανική
άρχου­σα τάξη.
Από την
αρχή, το ΠΑΣΟΚ και οι Συντη­ρη­τι­κοί ομο­λό­γοί του αρνή­θη­καν να ανα­γνω­ρί­σουν την
ταξι­κή βάση της Ευρω­παϊ­κής Ένω­σης. Και οι δύο πολι­τι­κές παρα­τά­ξεις και οι
ελλη­νι­κές οικο­νο­μι­κές ελίτ, δηλα­δή, οι κλε­πτο­κρά­τες που κυβέρ­νη­σαν και οι ολιγάρχες
που κυριάρ­χη­σαν, είδαν την είσο­δο στην ΕΕ ως μια ευκαι­ρία για λήψη και απά­τη με
δάνεια, δανεί­ζο­ντας, αθε­τώ­ντας και περ­νώ­ντας τα τερά­στια χρέη τους προς το
Δημόσιο!
Η ευρεί­ας
κυκλο­φο­ρί­ας αντι­λή­ψεις μετα­ξύ της Αρι­στε­ράς ότι «η Γερ­μα­νία είναι υπεύ­θυ­νη» για
την ελλη­νι­κή κρί­ση είναι μόνο η μισή αλή­θεια, ενώ οι κατη­γο­ρί­ες μετα­ξύ των
δεξιών οικο­νο­μι­κών γραμ­μα­τέ­ων ότι οι« Έλλη­νες είναι σπά­τα­λοι» που προ­κά­λε­σαν τη
δική τους κρί­ση είναι εξί­σου μονό­πλευ­ρες. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι πιο σύν­θε­τη: Η
συντρι­βή και η κατάρ­ρευ­ση της ελλη­νι­κής οικο­νο­μί­ας ήταν ένα προ­ϊ­όν μιας
περι­χα­ρα­κω­μέ­νης παρα­σι­τι­κής εισο­δη­μα­τι­κής άρχου­σας τάξης -τόσο των Σοσιαλιστών
όσο και των Συντη­ρη­τι­κών – που άνθι­σε δανει­ζό­με­νη με υψη­λά επι­τό­κια και
κερ­δο­σκο­πώ­ντας σε μη παρα­γω­γι­κές οικο­νο­μι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες, ενώ επέ­βαλ­λε ένα
αστρο­νο­μι­κό στρα­τιω­τι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό. Έχουν εμπλα­κεί σε δόλιες εξωτερικές
χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κές συναλ­λα­γές, ενώ κατά­φω­ρα χει­ρα­γώ­γη­σαν και κατασκεύασαν
οικο­νο­μι­κά στοι­χεία για να καλύ­ψουν το μη βιώ­σι­μο εμπό­ριο και το δημοσιονομικό
έλλειμ­μα στην Ελλάδα.

Οι Γερ­μα­νοί και άλλοι εξα­γω­γείς της ΕΕ είχαν διεισ­δύ­σει και κυριαρ­χή­σει στις
ελλη­νι­κές αγο­ρές. Οι τρα­πε­ζί­τες χρέ­ω­ναν υπέ­ρο­γκα επι­τό­κια, ενώ οι επενδυτές
εκμε­ταλ­λεύ­ο­νταν το φθη­νό ελλη­νι­κό εργα­τι­κό δυνα­μι­κό. Οι πιστω­τές αγνό­η­σαν τους
προ­φα­νείς κιν­δύ­νους για­τί οι Έλλη­νες κυβερ­νή­τες ήταν πρό­θυ­μοι συνερ­γοί τους στη
συνε­χι­ζό­με­νη λεηλασία.


Είναι
σαφές ότι η είσο­δος και η συνε­χι­ζό­με­νη έντα­ξη στην ΕΕ έχει ωφε­λή­σει σε μεγάλο
βαθ­μό δύο ομά­δες των ελίτ: τους Γερ­μα­νούς άρχο­ντες και τους Έλληνες
εισο­δη­μα­τί­ες: οι τελευ­ταί­οι έλα­βαν βρα­χυ­πρό­θε­σμες οικο­νο­μι­κές επι­χο­ρη­γή­σεις και
μετα­φο­ρές, ενώ οι πρώ­τοι απέ­κτη­σαν ισχυ­ρούς μοχλούς στις τρά­πε­ζες, τις αγορές
και πιο σημα­ντι­κό, εδραί­ω­σαν την πολι­τι­στι­κή-ιδε­ο­λο­γι­κή ηγε­μο­νία στην ελληνική
πολι­τι­κή τάξη. Η ελλη­νι­κή ελίτ και η μεσαία τάξη θεω­ρού­σαν «ότι ήταν Ευρωπαίοι»
– ότι η ΕΕ ήταν μια ευερ­γε­τι­κή διά­τα­ξη και μια πηγή ευη­με­ρί­ας και ανοδικής
κινη­τι­κό­τη­τας. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, οι Έλλη­νες ηγέ­τες ήταν απλώς συνέ­νο­χοι στη
γερ­μα­νι­κή κατά­κτη­ση της Ελλά­δας. Και το μεγα­λύ­τε­ρο μέρος της μεσαί­ας τάξης
μιμή­θη­κε τις από­ψεις της ελλη­νι­κής ελίτ.
Το
οικο­νο­μι­κό κραχ του 2008-2009 τερ­μά­τι­σε τις αυτα­πά­τες για κάποιους, αλλά όχι
για τους περισ­σό­τε­ρους Έλλη­νες. Μετά από 6 χρό­νια πόνου και ταλαι­πω­ρί­ας μια νέα
εκδο­χή της παλιάς πολι­τι­κής τάξης ήρθε στην εξου­σία: ο ΣΥΡΙΖΑ! Ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε
νέα πρό­σω­πα και ρητο­ρι­κή, αλλά λει­τούρ­γη­σε με την ίδια τυφλή προ­σή­λω­ση στην ΕΕ.
Η ηγε­σία του ΣΥΡΙΖΑ πίστευε ότι ήταν «εταί­ροι».
Ο δρό­μος
προς την υπο­τέ­λεια έχει τις ρίζες του βαθιά στην ψυχή της πολι­τι­κής τάξης. Αντί
να ανα­γνω­ρί­σει την υπο­δε­έ­στε­ρη συμ­με­το­χή της στην ΕΕ ως βασι­κή αιτία της
κρί­σης, κατη­γό­ρη­σε «τους Γερ­μα­νούς, τους τρα­πε­ζί­τες, την Άγκε­λα Μέρ­κελ, τιν
Βόλφ­γκανγκ Σόι­μπλε, το ΔΝΤ, την Τρόι­κα» … Οι Έλλη­νες ηγε­μό­νες και η μεσαία τάξη
ήταν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τόσο τα θύμα­τα, όσο και οι συνεργοί.
Το
γερ­μα­νι­κό αυτο­κρα­το­ρι­κό καθε­στώς δάνει­σε χρή­μα­τα από τα φορο­λο­γι­κά έσο­δα των
Γερ­μα­νών εργα­ζο­μέ­νων για να επι­τρέ­ψουν στους συνέ­νο­χους Έλλη­νες υπο­τε­λείς τους
να ξεπλη­ρώ­σουν τους Γερ­μα­νούς τρα­πε­ζί­τες… Οι Γερ­μα­νοί εργαζόμενοι
παρα­πο­νέ­θη­καν. Τα γερ­μα­νι­κά μέσα ενη­μέ­ρω­σης εξέ­τρε­ψαν την κρι­τι­κή κατηγορώντας
τους «τεμπέ­λη­δες Έλλη­νες απα­τε­ώ­νες». Εν τω μετα­ξύ, τα ελεγ­χό­με­να από την
ελλη­νι­κή ολι­γαρ­χία μέσα μαζι­κής ενη­μέ­ρω­σης επέ­στρε­ψαν τις επι­κρί­σεις του ρόλου της
παρα­σι­τι­κής πολι­τι­κής τάξης πίσω στους «Γερ­μα­νούς». Αυτό όλο εξυ­πη­ρέ­τη­σε στην
από­κρυ­ψη της δυνα­μι­κής τάξης όλης της αυτο­κρα­το­ρί­ας – την αποι­κιο­κρα­τία με
πρό­σκλη­ση. Η ιδε­ο­λο­γία της κατη­γο­ρί­ας των λαών, αντί των τάξε­ων, φέρ­νει τους
Γερ­μα­νούς εργα­ζό­με­νους ενά­ντια στους Έλλη­νες εργα­ζό­με­νους και τους
συντα­ξιού­χους. Οι γερ­μα­νι­κές μάζες υπο­στή­ρι­ξαν τους τρα­πε­ζί­τες τους, ενώ οι
ελλη­νι­κές μάζες εξέ­λε­ξαν και ακο­λού­θη­σαν τον ΣΥΡΙΖΑ – τους προ­δό­τες τους.
Από
τον Ανδρέα Παπαν­δρέ­ου στον Αλέ­ξη Τσί­πρα: Παρα­νο­ή­σεις σχε­τι­κά με την Ευρωπαϊκή
Ένωση
Αφό­του
εξε­λέ­γη ο ΣΥΡΙΖΑ ένας μικρός στρα­τός άμε­σων εμπει­ρο­γνω­μό­νων, κυρί­ως αριστεροί
ακα­δη­μαϊ­κοί από τον Κανα­δά, τις ΗΠΑ και την Ευρώ­πη, δεν στα­μά­τη­σαν να γράφουν
και να μιλούν, συνή­θως με περίσ­σεια θέρ­μη, για τις τρέ­χου­σες ελληνικές
πολι­τι­κές και οικο­νο­μι­κές εξε­λί­ξεις. Οι περισ­σό­τε­ροι έχουν λίγη γνώ­ση ή
εμπει­ρία της ελλη­νι­κής πολι­τι­κής, ιδιαί­τε­ρα της ιστο­ρί­ας της και τις σχέσεις
της με την ΕΕ κατά τα τελευ­ταία τριά­ντα πέντε χρόνια.
Οι πιο
σημα­ντι­κές απο­φά­σεις της δια­μόρ­φω­σης της πολι­τι­κής προ­δο­σί­ας της ελληνικής
κυριαρ­χί­ας της τρέ­χου­σας κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ, πάνε πίσω στις αρχές του 1980, όταν
δού­λευα ως σύμ­βου­λος στο ΠΑΣΟΚ του πρω­θυ­πουρ­γού Ανδρέα Παπαν­δρέ­ου. Εκεί­νη την
επο­χή, ήμουν μέρος μιας εσω­τε­ρι­κής συζή­τη­σης για το αν θα συνε­χί­σει η Ελλάδα
εντός της ΕΕ, ή θα φύγει. Ο Παπαν­δρέ­ου εξε­λέ­γη με μια αντι-ΕΕ, αντι-ΝΑΤΟ
πλατ­φόρ­μα, από την οποία, όπως και ο Τσί­πρας, αμέ­σως υπα­να­χώ­ρη­σε υποστηρίζοντας
ότι «δεν υπάρ­χουν εναλ­λα­κτι­κές λύσεις». Ακό­μα και τότε, υπήρ­χαν διε­θνείς και
Έλλη­νες ακα­δη­μαϊ­κοί συκο­φά­ντες, όπως υπάρ­χουν σήμε­ρα, οι οποί­οι υπο­στή­ρι­ξαν ότι
η έντα­ξη στην ΕΕ ήταν η μόνη ρεα­λι­στι­κή εναλ­λα­κτι­κή, ήταν η «μόνη δυνατότητα».
Οι «possibilistas» εκεί­νη την επο­χή, λει­τουρ­γώ­ντας είτε από άγνοια ή δόλο, ήταν
γεμά­τοι κομπα­σμούς και ισχυ­ρι­σμούς. Αρνή­θη­καν τις υπο­κεί­με­νες πραγματικότητες
δύνα­μης στη δομή της ΕΕ και απέρ­ρι­ψαν την ικα­νό­τη­τα της κατη­γο­ρί­ας της
εργα­τι­κής τάξης και των λαϊ­κών μαζών να σφυ­ρη­λα­τή­σουν μια εναλ­λα­κτι­κή λύση.
Τότε, όπως και τώρα, ήταν δυνα­τόν να ανα­πτύ­ξουν ανε­ξάρ­τη­τες εναλλακτικές
σχέ­σεις με την Ευρώ­πη, τη Ρωσία, την Κίνα, τη Μέση Ανα­το­λή και τη Βόρεια
Αφρι­κή. Τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα της δια­τή­ρη­σης μιας προ­στα­τευό­με­νης αγο­ράς, ενός
ισχυ­ρού του­ρι­στι­κού τομέα και ενός ανε­ξάρ­τη­του νομι­σμα­τι­κού συστή­μα­τος ήταν
κατα­φα­νέ­στα­τα και δεν απαι­τού­σαν την έντα­ξη στην ΕΕ (ή την υποτέλεια).
Πάνω απ
‘όλα, αυτό που ξεχώ­ρι­σε και στους δύο ηγέ­τες, τον Ανδρέα Παπαν­δρέ­ου και τον
Αλέ­ξη Τσί­πρα, ήταν η βαθιά παρα­νό­η­σή τους για την ταξι­κή φύση των κυρίαρχων
δυνά­με­ων στην ΕΕ. Στη δεκα­ε­τία του 1980 η Γερ­μα­νία είχε μόλις αρχί­σει να ανακτά
την αυτο­κρα­το­ρι­κή εμβέ­λειά της. Μέχρι τη στιγ­μή που οι ΣΥΡΙ­ΖΑ-Τσί­πρας ανήλθαν
στην εξου­σία (Ιανουά­ριος 2015), η αυτο­κρα­το­ρι­κή εξου­σία της Γερ­μα­νί­ας ήταν
αναμ­φι­σβή­τη­τη. Η «παρε­ξή­γη­ση αυτής της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας από τον Τσί­πρα μπο­ρεί να
απο­δο­θεί στην δική του και των συντρό­φων του απόρ­ρι­ψη της τάξης και της
αυτο­κρα­το­ρι­κής ανά­λυ­σης. Ακό­μη και ακα­δη­μαϊ­κοί μαρ­ξι­στές, που εκτόξευσαν
μαρ­ξι­στι­κές θεω­ρί­ες, δεν εφάρ­μο­σαν ποτέ τις αφη­ρη­μέ­νες κρι­τι­κές του
καπι­τα­λι­σμού και του ιμπε­ρια­λι­σμού στις συγκε­κρι­μέ­νες πραγ­μα­τι­κό­τη­τες της
γερ­μα­νι­κής οικο­δο­μι­κής αυτο­κρα­το­ρί­ας και την ημι-αποι­κια­κή θέση της Ελλά­δας στο
πλαί­σιο της ΕΕ. Έβλε­παν το ρόλο τους ως αυτόν των «αποι­κια­κών μεταρρυθμιστών» –
και φαντά­ζο­νταν ότι ήταν αρκε­τά έξυ­πνοι για να «δια­πραγ­μα­τευ­θούν» καλύτερους
όρους στη γερ­μα­νο­κε­ντρι­κή ΕΕ. Ανα­πό­φευ­κτα απέ­τυ­χαν επει­δή το Βερο­λί­νο είχε μια
ενσω­μα­τω­μέ­νη πλειο­ψη­φία μετα­ξύ των δια­κα­ώς νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πρώ­ην κομμουνιστικών
δορυ­φό­ρων τους, συν τους αυτο­κρα­το­ρι­κούς συνερ­γά­τες τους, ΔΝΤ, Γαλ­λία και Βρετανία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έφτα­νε ούτε στο ελά­χι­στο αυτήν τη συσχέ­τι­ση δυνά­με­ων. Τότε υπήρξε
η παρά­ξε­νη ψευ­δαί­σθη­ση μετα­ξύ των δια­νο­ου­μέ­νων του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο ευρωπαϊκός
καπι­τα­λι­σμός ήταν πιο ήπιος από ό, τι η αμε­ρι­κα­νι­κή έκδοση.
Η έντα­ξη
στην ΕΕ δημιούρ­γη­σε σκα­λω­σιές για το χτί­σι­μο της γερ­μα­νι­κής αυτο­κρα­το­ρί­ας. Το
σημείο απο­γεί­ω­σης ήταν η προ­σάρ­τη­ση της Ανα­το­λι­κής Γερ­μα­νί­ας στη Δυτική
Γερ­μα­νία. Αυτό ακο­λου­θή­θη­κε σύντο­μα από την ενσω­μά­τω­ση των δεξιών καθεστώτων
της Βαλ­τι­κής και των Βαλ­κα­νί­ων ως δευ­τε­ρεύ­ο­ντα μέλη της ΕΕ – τα δημόσια
περιου­σια­κά τους στοι­χεία είχαν αρπα­χτεί από γερ­μα­νι­κές εται­ρί­ες σε τιμές
ευκαι­ρί­ας. Το τρί­το βήμα ήταν η συστη­μα­τι­κή διά­λυ­ση της Γιου­γκο­σλα­βί­ας και η
ενσω­μά­τω­ση της Σλο­βε­νί­ας στο γερ­μα­νι­κό τρο­χό. Το τέταρ­το βήμα ήταν η εξαγορά
των βασι­κών τομέ­ων της πολω­νι­κής και τσε­χι­κής οικο­νο­μί­ας και η εκμε­τάλ­λευ­ση του
φθη­νού ειδι­κευ­μέ­νου εργα­τι­κού δυνα­μι­κού από τη Βουλ­γα­ρία, τη Ρου­μα­νία, την
Ουγ­γα­ρία και άλλα κράτη-δορυφόρους.
Χωρίς να
πέσει ούτε ένας πυρο­βο­λι­σμός, η γερ­μα­νι­κή αυτο­κρα­το­ρία τρι­γύ­ρι­σε χορηγώντας
δάνεια και χρη­μα­το­δο­τι­κές μετα­βι­βά­σεις προς τα νέα δευ­τε­ρεύ­ο­ντα κρά­τη-μέλη της
ΕΕ. Αυτές οι οικο­νο­μι­κές συναλ­λα­γές δηλώ­θη­καν από τις ακό­λου­θες προϋποθέσεις:
1) Ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση και πώλη­ση της δημό­σιας περιου­σί­ας αξί­ας των νέων κρατών
μελών κυρί­ως στη Γερ­μα­νία, καθώς και σε άλλους επεν­δυ­τές της ΕΕ και 2) να
υπο­χρε­ω­θούν τα κρά­τη μέλη να δια­λύ­σουν τα κοι­νω­νι­κά προ­γράμ­μα­τά τους, να
εγκρί­νουν μαζι­κές απο­λύ­σεις και να πλη­ρούν αδύ­να­τους δημο­σιο­νο­μι­κούς στόχους.
Με άλλα λόγια, η επέ­κτα­ση της σύγ­χρο­νης γερ­μα­νι­κής αυτο­κρα­το­ρί­ας απαί­τη­σε μέτρα
λιτό­τη­τας, που μετέ­τρε­ψαν τις πρώ­ην κομ­μου­νι­στι­κές χώρες σε δορυφόρους,
υπο­τε­λείς και πηγές μισθο­φό­ρων – ένα σχέ­διο που τώρα παί­ζει στην Ελλάδα.
Ο λόγος
που αυτές οι νέες γερ­μα­νι­κές «αποι­κί­ες» (ιδί­ως η Πολω­νία και οι χώρες της
Βαλ­τι­κής), επι­μέ­νουν στην ΕΕ για την επι­βο­λή σκλη­ρών μέτρων λιτό­τη­τας στην
Ελλά­δα, είναι ότι πέρα­σαν την ίδια βάναυ­ση δια­δι­κα­σία να πεί­σουν τους δικούς
τους πολιορ­κού­με­νους πολί­τες ότι δεν υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή λύση – η αντίσταση
ήταν μάταιη. Κάθε επι­τυ­χη­μέ­νη επί­δει­ξη από Έλλη­νες εργα­ζό­με­νους, αγρό­τες και
υπαλ­λή­λους, ότι η αντί­στα­ση στην αυτο­κρα­το­ρία είναι δυνα­τή, θα εξέ­θε­τε τη
διε­φθαρ­μέ­νη σχέ­ση μετα­ξύ αυτών των πελα­τών ηγε­τών και της γερμανικής
αυτο­κρα­το­ρι­κής τάξης. Προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρη­θούν τα θεμέ­λια της νέας
αυτο­κρα­το­ρι­κής τάξης, η Γερ­μα­νία έπρε­πε να γίνει σκλη­ρο­πυ­ρη­νι­κή με την Ελλάδα.
Δια­φο­ρε­τι­κά, τα προ­σφά­τως ενσω­μα­τω­μέ­να αποι­κια­κά υπο­κεί­με­να στη Βαλ­τι­κή, τα
Βαλ­κά­νια και την Κεντρι­κή Ευρώ­πη, θα μπο­ρού­σαν να «ξανα­σκε­φτούν» τους ωμούς
όρους της δικής τους ενσω­μά­τω­σης στην Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση. Αυτό εξη­γεί την ανοιχτά
τιμω­ρη­τι­κή προ­σέγ­γι­ση για την Ελλά­δα – τη μετα­τρο­πή της σε «Αϊτή της Ευρώπης»
ανά­λο­γη με τη μακρο­χρό­νια απο­κτή­νω­ση από τις ΗΠΑ των επα­να­στα­τη­μέ­νων Αϊτινών –
ως μάθη­μα στους δικούς πελά­τες της Καραϊ­βι­κής και της Λατι­νι­κής Αμερικής.
Η αιτία
της γερ­μα­νι­κής αδιαλ­λα­ξί­ας δεν έχει καθό­λου να κάνει με τις πολιτικές
προ­σω­πι­κό­τη­τες ή ιδιορ­ρυθ­μί­ες των Angela Merkle και Wolfgang Schnauble: Τέτοιοι
αυτο­κρα­το­ρι­κοί ηγέ­τες δεν λει­τουρ­γούν υπό νευ­ρω­τι­κή εκδι­κη­τι­κό­τη­τα. Το αίτημά
τους για από­λυ­τη ελλη­νι­κή υπο­τα­γή απο­τε­λεί επι­τα­κτι­κή ανά­γκη της οικοδόμησης
της γερ­μα­νι­κής αυτο­κρα­το­ρί­ας, μια συνέ­χεια της κατά­κτη­σης της Ευρώπης
βήμα-βήμα.
Η
γερ­μα­νι­κή αυτο­κρα­το­ρία δίνει έμφα­ση στις οικο­νο­μι­κές κατα­κτή­σεις και πάει χέρι-χέρι
με την αμε­ρι­κα­νι­κή αυτο­κρα­το­ρία που στη­ρί­ζε­ται σε στρα­τιω­τι­κές κατα­κτή­σεις. Οι
ίδιοι οικο­νο­μι­κοί δορυ­φό­ροι της Γερ­μα­νί­ας χρη­σι­μεύ­ουν επί­σης ως θέσεις για τις
αμε­ρι­κα­νι­κές στρα­τιω­τι­κές βάσεις και ασκή­σεις περι­κύ­κλω­σης της Ρωσί­ας. Αυτά τα
υπο­τε­λή κρά­τη μέλη παρέ­χουν μισθο­φό­ρους για τους αμε­ρι­κα­νι­κούς αυτοκρατορικούς
πολέ­μους στη Νότια Ασία, το Ιράκ, τη Συρία και αλλού.
Η
οικο­νο­μι­κή παρά­δο­ση του ΣΥΡΙΖΑ συν­δυά­ζε­ται με το άβου­λο ξεπού­λη­μά του στο ΝΑΤΟ,
την υπο­στή­ρι­ξη της επι­βο­λής κυρώ­σε­ων κατά της Ρωσί­ας και τον ενα­γκα­λι­σμό των
πολι­τι­κών των ΗΠΑ προς τη Συρία, το Λίβα­νο και το Ισραήλ.
Η
Γερ­μα­νία και οι αυτο­κρα­το­ρι­κοί συνερ­γά­τες της έχουν ξεκι­νή­σει μια άγρια επίθεση
κατά των ανθρώ­πων που εργά­ζο­νται στην Ελλά­δα, σφε­τε­ρί­ζο­νται την ελλη­νι­κή κυριαρχία
και σχε­διά­ζουν να κατά­σχουν 50 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ ζωτι­κών ελλη­νι­κών δημοσίων
επι­χει­ρή­σε­ων, γης και πόρων. Αυτό από μόνο του θα πρέ­πει να δια­λύ­σει το μύθο,
που προ­ω­θεί­ται κυρί­ως από τον Γάλ­λο κοι­νω­νι­κό δημο­κρα­τι­κό δημα­γω­γό Ζακ Ντελόρ,
ότι ο ευρω­παϊ­κός καπι­τα­λι­σμός είναι μια ήπια μορ­φή «κοι­νω­νι­κού παρεμβατισμού»
και μια «εναλ­λα­κτι­κή» για την άγρια αγγλο-αμε­ρι­κα­νι­κή εκδο­χή του καπιταλισμού.
Αυτό που
ήταν ζωτι­κής σημα­σί­ας για τις προη­γού­με­νες και τρέ­χου­σες εκδό­σεις των
αυτο­κρα­το­ριών, είναι ο ρόλος μιας συνερ­γά­σι­μης πολι­τι­κής τάξης που διευκολύνει
τη μετά­βα­ση στην αποι­κιο­κρα­τία. Εδώ είναι όπου οι σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες, όπως ο
Αλέ­ξης Τσί­πρας, ο οποί­ος δια­πρέ­πει στην τέχνη του αρι­στε­ρού λόγου, ενώ
αγκα­λιά­ζει τη δεξιά, κολα­κεύ­ουν και εξα­πα­τούν τις μάζες στην εμβά­θυν­ση της
λιτό­τη­τας και της λεηλασίας.
Αντί για
τον εντο­πι­σμό των ταξι­κών εχθρών εντός της ΕΕ και της οργά­νω­σης ενός
εναλ­λα­κτι­κού προ­γράμ­μα­τος εργα­τι­κής τάξης, ο Τσί­πρας και οι συνά­δελ­φοί του
συνερ­γά­τες, οι λεγό­με­νοι «εταί­ροι» της ΕΕ, προ­ω­θούν την ταξι­κή συνερ­γα­σία – για
να εξυ­πη­ρε­τή­σει καλύ­τε­ρη την αυτο­κρα­το­ρι­κή Ευρώ­πη: Όταν οι Γερμανοί
καπι­τα­λι­στές απαί­τη­σαν τις πλη­ρω­μές των τόκων τους, ο Τσί­πρας προ­χώ­ρη­σε σε
αφαί­μα­ξη της ελλη­νι­κής οικο­νο­μί­ας. Όταν οι Γερ­μα­νοί καπι­τα­λι­στές επι­δί­ω­ξαν να
κυριαρ­χή­σουν στην ελλη­νι­κή αγο­ρά, ο Τσί­πρας και ο ΣΥΡΙΖΑ άνοι­ξαν την πόρτα,
κρα­τώ­ντας την Ελλά­δα στην ΕΕ. Όταν η γερ­μα­νι­κή πρω­τεύ­ου­σα ήθε­λε να επιβλέπει
την ανά­λη­ψη των ελλη­νι­κών περιου­σιών, ο Τσί­πρας και ο ΣΥΡΙΖΑ αγκά­λια­σαν το
ξεπούλημα.
Υπάρ­χει
σαφής ταξι­κή συνερ­γα­σία εντός της ελλη­νι­κής ελίτ στην κατα­στρο­φή της κυριαρχίας
του έθνους: οι Έλλη­νες ολι­γάρ­χες τρα­πε­ζί­τες και κομ­μά­τια των εμπο­ρι­κών και
του­ρι­στι­κών ελίτ, έχουν ενερ­γή­σει ως μεσά­ζο­ντες των Γερ­μα­νών κατασκευαστικών
αυτο­κρα­το­ριών και προ­σω­πι­κά επω­φε­λή­θη­καν από τη γερ­μα­νι­κή-ΕΕ εξα­γο­ρά, παρά την
εξα­θλί­ω­ση του ελλη­νι­κού δημο­σί­ου. Οι εν λόγω οικο­νο­μι­κοί μεσά­ζο­ντες, που
αντι­προ­σω­πεύ­ουν το 25% του εκλο­γι­κού σώμα­τος, έχουν γίνει οι κύριοι πολιτικοί
υπο­στη­ρι­κτές της προ­δο­σί­ας ΣΥΡΙ­ΖΑ-Τσί­πρα. Ενώ­νο­νται με τις ελίτ της ΕΕ χειροκροτώντας
την εκκα­θά­ρι­ση των αρι­στε­ρών επι­κρι­τών του Τσί­πρα και την αυταρ­χι­κή κατάσχεση
του νομο­θε­τι­κής και εκτε­λε­στι­κής εξου­σί­ας! Αυτή η κατη­γο­ρία συνερ­γά­τη ποτέ δεν
θα υπο­φέ­ρει από περι­κο­πές συντά­ξε­ων, απο­λύ­σεις και ανερ­γία. Ποτέ δεν θα πρέπει
να μπει στη σει­ρά στις ακρω­τη­ρια­σμέ­νες τρά­πε­ζες για μια ταπει­νω­τι­κή δόση των 65
ευρώ της σύντα­ξης. Αυτοί οι συνερ­γά­τες έχουν εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες και
εκα­τομ­μύ­ρια κρυμ­μέ­να σε τρα­πε­ζι­κούς λογα­ρια­σμούς στο εξω­τε­ρι­κό και επενδύουν
στην υπερ­πό­ντια αγο­ρά ακι­νή­των. Σε αντί­θε­ση με τις ελλη­νι­κές μάζες, είναι πρώτα
απ ‘όλα «Ευρω­παί­οι» – πρό­θυ­μοι συνερ­γοί των Γερ­μα­νών κατα­σκευα­στών της
αυτοκρατορίας!
Η
αρχή της Τρα­γω­δί­ας: Ο Ελλη­νι­κός Λαός εξέ­λε­ξε έναν Δού­ρειο Ίππο
Ο ΣΥΡΙΖΑ
είναι βαθιά ριζω­μέ­νος στην ελλη­νι­κή πολι­τι­κή κουλ­τού­ρα. Μια ηγε­σία μορφωμένων
μασκότ που υπη­ρε­τούν εξω­τε­ρι­κές ευρω­παϊ­κές αυτο­κρα­το­ρί­ες. Ο ΣΥΡΙΖΑ
υπο­στη­ρί­ζε­ται από ακα­δη­μαϊ­κούς αρι­στε­ρούς που είναι απο­μα­κρυ­σμέ­νοι από τους
αγώ­νες, θυσί­ες και βάσα­να του ελλη­νι­κού λαού. Οι ηγέ­τες του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκαν
στη σκη­νή ως ιδε­ο­λο­γι­κοί καθο­δη­γη­τές και σωτή­ρες με μεθυ­στι­κές ιδέ­ες και
τρε­μά­με­να χέρια. Ένω­σαν τις δυνά­μεις τους με τη ριζο­σπα­στι­κή καθο­δι­κή κινούμενη
μεσαία τάξη, που φιλο­δο­ξού­σε να ανέ­βει και πάλι μέσω της παρα­δο­σια­κής μεθόδου:
ριζο­σπα­στι­κή ρητο­ρι­κή, την εκλο­γή στην κυβέρ­νη­ση, δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και
συναλ­λα­γές με την τοπι­κή και ξένη ελίτ και προ­δο­σία των ψηφο­φό­ρων τους. Ο δικός
τους είναι ένας γνω­στός πολι­τι­κός δρό­μος για εξου­σία, προ­νό­μια και κύρος. Σε
αυτό το πλαί­σιο, ο Τσί­πρας προ­σω­πο­ποιεί μια ολό­κλη­ρη γενιά ανερχόμενων
οπορ­του­νι­στών, πρό­θυ­μων και ικα­νών να ξεπου­λή­σουν την Ελλά­δα και το λαό της.
Διαιω­νί­ζει τις χει­ρό­τε­ρες πολι­τι­κές παρα­δό­σεις: Στην προ­ε­κλο­γι­κή του εκστρατεία
προ­ώ­θη­σε τον κατα­να­λω­τι­σμό πάνω από την ταξι­κή συνεί­δη­ση (απορ­ρί­πτο­ντας
οποια­δή­πο­τε κινη­το­ποί­η­ση των μαζών για την εκλο­γή!). Είναι ένας χρήσιμος
ηλί­θιος, ενσω­μα­τω­μέ­νος σε μια κουλ­τού­ρα πελα­τεια­κών σχέ­σε­ων, κλεπτοκρατίας,
φορο­δια­φυ­γής, επι­θε­τι­κών δανει­στών και σπα­τά­λης- ο ακρι­βής λόγος που τα
γερ­μα­νι­κά αφε­ντι­κά του, ανέ­χτη­καν αυτόν και τον ΣΥΡΙΖΑ, αν και με κοντό λουρί!
Ο ΣΥΡΙΖΑ
του Τσί­πρα έχει από­λυ­τη περι­φρό­νη­ση για τη δημο­κρα­τία. Αγκα­λιά­ζει την «Αρχή
Caudillo»: ένας άνθρω­πος, ένας ηγέ­της, μια πολι­τι­κή! Όλοι οι διαφωνούντες
προ­κα­λούν την απόλυση!
Ο ΣΥΡΙΖΑ
έχει εντε­λώς υπο­τα­χθεί στους αυτο­κρα­το­ρι­κούς θεσμούς, την Τρόι­κα και τους
εντο­λο­δό­χους της, το ΝΑΤΟ και πάνω απ ‘όλα την ΕΕ, την ευρω­ζώ­νη. Ο Τσίπρας /
ΣΥΡΙΖΑ απέρ­ρι­ψε εκ προ­οι­μί­ου την ανε­ξαρ­τη­σία και την ελευ­θε­ρία από τις
αυτο­κρα­το­ρι­κές επι­τα­γές. Στη «συν­θη­κο­λό­γη­σή του με τους Γερ­μα­νούς», ο Τσίπρας
παρου­σί­α­σε οιστριο­νι­κούς θεα­τρι­νι­σμούς, αλλά από τη δική του προσωπική
προ­στα­γή, το μαζι­κό «Όχι στην ΕΕ» του δημο­ψη­φί­σμα­τος μετα­τρά­πη­κε σε ΝΑΙ.
Το πιο
σκλη­ρό πολι­τι­κό έγκλη­μα απ ‘όλα, είναι η ισο­πέ­δω­ση της ελλη­νι­κής οικο­νο­μί­ας από
τον Τσί­πρα, ματώ­νο­ντας τις τρά­πε­ζες, αδειά­ζο­ντας τα ταμεία συντά­ξε­ων και
παγώ­νο­ντας τους μισθούς, ενώ καθη­με­ρι­νά «κατη­γο­ρού­σε τους τραπεζίτες»,
προ­κει­μέ­νου να ανα­γκά­σει τη μάζα των Ελλή­νων να δεχθούν τις άγριες προσταγές
της αυτο­κρα­το­ρι­κής του ηγε­σί­ας, ή να αντι­με­τω­πί­σουν την από­λυ­τη εξαθλίωση!
Η
από­λυ­τη Παράδοση
Ο Τσί­πρας
και συκο­φά­ντες του στο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ συνε­χώς επέ­κρι­ναν την υπο­τα­γή της Ελλάδας
στους αυτο­κρά­το­ρες της ΕΕ και υπο­στή­ρι­ζαν τη θυμα­το­ποί­η­ση, κατά­φε­ραν να
υπο­νο­μεύ­σουν την εθνι­κή συνεί­δη­ση του ελλη­νι­κού λαού σε λιγό­τε­ρο από 6 μήνες.
Αυτό που ήταν ένα νικη­φό­ρο δημο­ψή­φι­σμα και έκφρα­ση απόρ­ρι­ψης από τα τρία πέμπτα
των Ελλή­νων ψηφο­φό­ρων, μετε­τρά­πη σε ένα πρε­λού­διο για μια γελοία παρά­δο­ση από
τους συνερ­γά­τες της αυτο­κρα­το­ρί­ας. Η νίκη του λαού στο δημο­ψή­φι­σμα διαστρεβλώθηκε
για να αντι­προ­σω­πεύ­σει τη λαϊ­κή υπο­στή­ρι­ξη για ένα Caudillo. Ενώ προσποιήθηκε
ότι συμ­βου­λεύ­ε­ται το ελλη­νι­κό εκλο­γι­κό σώμα, ο Τσί­πρας χει­ρα­γώ­γη­σε τη λαϊκή
βού­λη­ση σε μια εντο­λή, όπου το καθε­στώς του θα οδη­γή­σει την Ελλά­δα πέρα από την
υπο­δού­λω­ση του χρέ­ους, στην αποι­κια­κή υποτέλεια.
Ο Τσί­πρας
είναι μια υπέρ­τα­τη εκπρο­σώ­πη­ση της αυταρ­χι­κής προ­σω­πι­κό­τη­τας του Adorno: Στα
γόνα­τά στους από πάνω του, στο λαι­μό στους παρακάτω.
Μόλις
ολο­κλη­ρώ­σει το καθή­κον του της διαί­ρε­σης, απο­θάρ­ρυν­σης και εξα­θλί­ω­σης της ελληνικής
πλειο­ψη­φί­ας, οι τοπι­κές και υπερ­πό­ντιες άρχου­σες ελίτ θα τον απορ­ρί­ψουν σαν ένα
χρη­σι­μο­ποι­η­μέ­νο προ­φυ­λα­κτι­κό και αυτός θα περά­σει στην ιστο­ρία ως ένας
βιρ­τουό­ζος στην εξα­πά­τη­ση και προ­δο­σία του ελλη­νι­κού λαού.
Επί­λο­γος:
Ο
ενα­γκα­λι­σμός του ΣΥΡΙΖΑ της σκλη­ρής δεξιάς εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής δεν πρέ­πει να
θεω­ρη­θεί ως «απο­τέ­λε­σμα εξω­τε­ρι­κής πίε­σης», όπως οι κάλ­πι­κοι αριστεροί
υπο­στη­ρι­κτές ισχυ­ρί­ζο­νται, αλλά μάλ­λον μια συνει­δη­τή επι­λο­γή. Μέχρι στιγ­μής, το
καλύ­τε­ρο παρά­δειγ­μα της αντι­δρα­στι­κής πολι­τι­κής του καθε­στώ­τος του ΣΥΡΙΖΑ είναι
η υπο­γρα­φή της στρα­τιω­τι­κής συμ­φω­νί­ας με το Ισραήλ.
Σύμ­φω­να
με την Jerusalem Post (19 Ιούλ, 2015), ο Έλλη­νας Υπουρ­γός Άμυ­νας υπέγραψε
αμοι­βαία συμ­φω­νία αμυ­ντι­κής και εκπαι­δευ­τι­κής κατάρ­τι­σης με το Ισρα­ήλ, η οποία
περι­λαμ­βά­νει κοι­νές στρα­τιω­τι­κές ασκή­σεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υπο­στη­ρί­ξει ακό­μη και
την πολε­μι­κή στά­ση του Ισρα­ήλ κατά της Ισλα­μι­κής Δημο­κρα­τί­ας του Ιράν,
εγκρί­νο­ντας το γελοίο ισχυ­ρι­σμό του Τελ Αβίβ ότι η Τεχε­ρά­νη αντι­προ­σω­πεύ­ει μια
τρο­μο­κρα­τι­κή απει­λή στη Μέση Ανα­το­λή και τη Μεσό­γειο. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το Ισραήλ
υπέ­γρα­ψαν κοι­νή στρα­τιω­τι­κή συμ­φω­νία υπο­στή­ρι­ξης που ξεπερ­νά οποια­δή­πο­τε άλλη
συμ­φω­νία μέλους της ΕΕ με το Ισρα­ήλ και ται­ριά­ζει μόνο σε πολε­μι­κή, με τις
ειδι­κές ρυθ­μί­σεις της Ουά­σιγ­κτον με το σιω­νι­στι­κό καθεστώς.
Ο
Ultra-μιλι­τα­ρι­στής υπουρ­γός άμυ­νας του Ισρα­ήλ Moshe Yaalon, (ο χασά­πης της
Γάζας), χαι­ρέ­τι­σε τη συμ­φω­νία και ευχα­ρί­στη­σε το καθε­στώς του ΣΥΡΙΖΑ για «την
υπο­στή­ρι­ξή του». Είναι περισ­σό­τε­ρο από πιθα­νό ότι η υπο­στή­ρι­ξη του ΣΥΡΙΖΑ στο
εβραϊ­κό κρά­τος εξη­γεί τη δημο­τι­κό­τη­τά του στους αγγλο-αμε­ρι­κα­νι­κούς και
κανα­δι­κούς «αρι­στε­ρούς» Σιωνιστές …
Οι
στρα­τη­γι­κοί δεσμοί του ΣΥΡΙΖΑ με το Ισρα­ήλ δεν είναι απο­τέ­λε­σμα της «πίε­σης»
της ΕΕ, ή των επι­τα­γών της «τρόι­κας». Η συμ­φω­νία είναι μια ριζι­κή μεταστροφή
της -πάνω από μισό αιώ­να- ελλη­νι­κής υπο­στή­ρι­ξης για τα νόμι­μα εθνι­κά δικαιώματα
του παλαι­στι­νια­κού λαού ενά­ντια στο ισραη­λι­νό τρο­μο­κρα­τι­κό κρά­τος. Αυτή η
στρα­τιω­τι­κή συμ­φω­νία, όπως και η οικο­νο­μι­κή συν­θη­κο­λό­γη­ση του καθε­στώ­τος του
ΣΥΡΙΖΑ στη γερ­μα­νι­κή άρχου­σα τάξη, είναι βαθιά ριζω­μέ­νη στην «ιδε­ο­λο­γία της
αποι­κιο­κρα­τί­ας», η οποία δια­χέ­ει τις πολι­τι­κές Τσίπρα.
Έκα­νε την
Ελλά­δα ένα σημα­ντι­κό βήμα «προς τα εμπρός», από την οικο­νο­μι­κή υπο­τέ­λεια σε
έναν μισθο­φό­ρο πελά­τη των πιο οπι­σθο­δρο­μι­κών καθε­στώ­των στη Μεσόγειο.
Μετά­φρα­ση-από­δο­ση: Ι.Γκορ.
για το Hellasforce
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted