Γράφει ο Περικλής Κοροβέσης για την ουσία και το φαίνεσθαι της πολιτικής. Αντιγράφουμε από την “Εφημερίδα των Συντακτών“.
ΕΠΙΣΤΑΤΕΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Όποιος έχει δημόσιο λόγο πρέπει να είναι προετοιμασμένος να δεχτεί τοναντίλογο. Αλλιώτικα, έχουμε τυραννία. Δηλαδή μια αλήθεια εξ αποκαλύψεως που δεν σηκώνει καμιά αμφισβήτηση. Η άλλη άποψη είναι εξ ορισμού λάθος και συχνά ποινικό αδίκημα που μπορεί να επιφέρει ακόμα και την εσχάτη των ποινών. Υποτίθεται πως ο ναός τουδημόσιου λόγου – αντιλόγου είναι το Κοινοβούλιο. Θεωρητικά, εκεί θα έπρεπε το ένα επιχείρημα να αποδομεί το άλλο επιχείρημα και να επικρατεί εκείνος ο λόγος που πείθει τους περισσότερους. Αν και αυτό ήταν το θεμέλιο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, σήμερα μια τέτοια άποψη μοιάζει ουτοπική. Γιατί υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Οι Αθηναίοι πολίτες είχαν την εξουσία στα χέρατους, ενώ σήμερα η πραγματική εξουσία είναι κρυφή και αόρατη. Στην πραγματικότητα αυτοί που ψηφίζουμε δεν είναι εκπρόσωποι μας, αλλά επιστάτες της πραγματικής εξουσίας.
Οι φεουδάρχες κατά κανόνα διόριζαν τους επιστάτες τους. Αλλά αν βρισκόταν κάποιος καινοτόμος και έδινε ψήφο στους κολίγους του για να επιλέξουν επιστάτη, δεν θα άλλαζαν ιδιαίτερα τα πράγματα. Οφεουδάρχης θα είχε πάντοτες την περιουσία του και ο επιστάτης θα έκανε πάντα τη δουλειά του. Και αυτό το ξέρουν καλά τα κόμματα εξουσίας, που στην ουσία είναι οργανισμοί παροχής υπηρεσιώνστην πραγματική εξουσία. Για όποιον έχει αμφιβολία, συνιστώ τα πονήματα των εκλεκτών συναδέλφων – ερευνητών Τ. Κωστόπουλου και Δ. Ψαρρά για τους δύο εμβληματικούς μας εθνάρχες, ΚωνσταντίνουΚαραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου. Ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες και οι δυο -μια γενιά πολιτικών που δεν υπάρχει πια, σήμερα μετράει το τηλεοπτικό προφίλ-, οι οποίοι χωρίς ΗΠΑ καιΠαλάτι ήταν αδύνατο να κρατηθούν στην εξουσία. Με στόχο πάντα να μην ορθοποδήσει ποτέ η Αριστερά.
Κάποιοι θα προβάλλουν ενστάσεις και θα πουν πως επιτέλους έχουμε μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Και εδώ μπαίνει ο αντίλογος που λέγαμε στην αρχή. Είναι όντως ο ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά ή απλά είναι ένα δεξιόκόμμα με αριστερή ρητορική; Υπάρχει βέβαια και η άποψη πως τα σχήματα Αριστερά – Δεξιά είναιξεπερασμένα, ο κόσμος είναι δεδομένος και δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε και επομένως πρέπει να είμαστε ρεαλιστές γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Η Βόρεια Κορέα ή ακόμα η Κούβα είναι ένα άλλο ελκυστικό μοντέλο; Σε αυτά τα επιχειρήματα υπάρχει σκοταδισμός που εμφανίζεται σανδιαφωτισμός. Γιατί οι διακρίσεις υπάρχουν. Το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο είναι η Δεξιά και ο άνθρωπος πάνω από το κέρδος είναι η Αριστερά. Δηλαδή η ευημερία του συνόλου της κοινωνίας και όχι μια ελάχιστης ελίτ. Ποια θα έπρεπε να είναι τα χαρακτηριστικά μιας αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα; Θα αναφερθώ σε απόψεις που έχουν ήδη διατυπωθεί από πολλούς ανθρώπους αλλά είχαν ελάχιστη απήχηση στην κοινωνία.
Το πρώτο πράγμα ήταν το πάγωμα του χρέους. Είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώνουμε τα χρέη της χούντας για τους σκοτωμούς, τους βασανισμούς, τις φυλακίσεις: Είναι σαν να ζητάς από τον Χριστό να πληρώσει τα έξοδα του σταυρού του και των καρφιών του. Το δεύτερα θα ήταν εγγυημένο κατώτατοεισόδημα για όλους για να μπορέσει να κινηθεί η αγορά. Όπως επίσης θα μπορούσε να υπάρχει πλαφόνγια τα ανώτερα εισοδήματα. Το τρίτο θα ήταν η κοινωνικοποίηση των τραπεζών για να επενδύσουν στην ανάπτυξη και όχι στην κερδοσκοπία. Η δημόσια περιουσία είναι και πατρίδα μας και πλουτοπαραγωγική πηγή. Αν το λιμάνι του Πειραιά είναι κερδοφόρο για την COSCO, γιατί το δώσαμε; Το ίδιο ισχύει και με τα αεροδρόμια. Μήπως αυτές οι ”επενδύσεις” είναι για να επιταχύνουν τηνεξαθλίωση αυτού του λαού; Ακόμα, θα έπρεπε να υπάρχουν μεγάλα δημόσια έργα. Και φυσικά μιαγεωργική παραγωγή με βάση την τοπικότητα, με αντικειμενικό στόχο την αυτάρκεια και να μη φέρνουμε σκόρδα από την Κίνα και λεμόνια από την Αργεντινή. Και να μη μιλήσουμε για επενδύσεις στην Υγείακαι την Παιδεία, που αποδίδουν πολύ περισσότερα από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε. Και υπάρχουν και πολλά άλλα ακόμα. Εδώ σκεφτόμαστε τα προφανή.
Έκανε τίποτα από όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ; Αποδείχτηκε ένα ακόμα εξουσιαστικό κόμμα, που το μόνο που ενδιαφέρει είναι η παραμονή του στην κεντρική πίστα και από κει όλα τα παιχνίδια είναι θεμιτά. Να δούμε όμως μέχρι πότε. Προς το πατρόν έχει αντιπολίτευση τους θιασώτες της δικής τους πολιτικής. Τα υπόλοιπα είναι επικοινωνιακά παιχνίδια. Και ο παίχτης ελπίζει πάντοτε στο κέρδος. Εκεί δίνει όλη του την ενέργεια. Και όλα αυτά γίνονται ερήμην της κοινωνίας, που προς το παρόν βρίσκεται ύπνωση.