Το Κλει­στό του Ολυ­μπια­κού Στα­δί­ου ήταν φίσκα… Μέχρις
εδώ κανέ­να πρόβλημα… 

Όταν όμως άρχι­σε η παρου­σί­α­ση των παι­χτών των ομάδων
κάθε Τούρ­κος έτρω­γε το γιού­χα της αρκού­δας… Ας το φάμε και αυτό… 

Η ανά­κρου­ση του εθνι­κού ύμνου τη Τουρ­κί­ας, -μίας
στιγ­μής, που θεω­ρη­τι­κά επι­βάλ­λει τον σεβα­σμό προς τον αντί­πα­λο- προκάλεσε
παρα­λή­ρη­μα γιου­χα­ΐ­σμα­τος… Φυσι­κά ο χαμός ζητω­κραυ­γών έγι­νε με τον δικό μας
εθνι­κό ύμνο… 

Υπερ­βάλ­λου­με, μας είπαν… Ετσι γίνε­ται συνή­θως… Σχεδόν
πάντα…

Πάντως, το αθλη­τι­κό πνεύ­μα, που
γεν­νή­θη­κε σε αυτό τον τόπο,μάλλον γιορ­τά­ζο­νταν αλλιώς… Και ήταν τέτοιος ο σεβα­σμός του, που στην διάρκεια
των Ολυ­μπια­κών και άλλων μεγά­λων πανελ­λή­νιων αγώ­νων ήταν αυτο­νό­η­τη η εκεχειρία
και η έστω και προ­σω­ρι­νή ειρήνευση…

Νομί­ζω, πως μία θετι­κή εξέ­λι­ξη θα ήταν η αντικατάσταση
των παι­γνι­διών αυτών από εικο­νι­κά… Να παί­ζου­με δηλα­δή στην οθό­νη ενός τάμπλετ
με αντί­πα­λο την Τουρ­κία π.χ. Και στην διάρ­κεια του παι­γνι­διού όχι μόνο θα
θριαμ­βεύ­ου­με με 100 πόντους δια­φο­ρά αλλά θα σημειώ­νου­με απα­νω­τές ‘πατριω­τι­κές’
νίκες… Θα τους γιου­χά­ρου­με και θα τους κοροϊ­δεύ­ου­με σε όλη τη διάρ­κεια του
παι­γνι­διού χωρίς κόπο… Θα τους φτύ­νου­με και θα τους πετά­με ανα­πτη­ρά­κια και άλλα
…μικρο­α­ντι­κεί­με­να… Αν μάλι­στα χρεια­στεί, τα πρά­μα­τα θα χοντραί­νουν… Θα τους
πατά­με κάτω, θα τους ανοί­γου­με το κεφά­λι και άλλα σχε­τι­κά, που ανα­βαθ­μί­ζουν το
αθλη­τι­κό πνεύ­μα… Για να είμα­στε εναρ­μο­νι­σμέ­νοι στο πνεύ­μα του ‘υγιούς’
αντα­γω­νι­σμού, που το σύστη­μα μας ενστα­λά­ζει από τα γεν­νο­φά­σκια μας.

Ας τα παί­ζου­με όλα αυτά εικο­νι­κά μέχρι να μας έλθει η όρε­ξη να
τα παί­ξου­με …ρεα­λι­στι­κά.

Ευτυ­χώς, που μέσα στην θλί­ψη και την οργή, που δημιουργεί
η καφρί­λα του φτη­νιά­ρι­κου πατριω­τι­σμού υπήρ­ξαν κάποια παι­διά και όχι λίγα, όπως
φαί­νε­ται στην φωτο­γρα­φία, που ύψω­σαν στον ίδιο αγώ­να αντι­πο­λε­μι­κό πανώ… Τους ευχαριστούμε
για­τί τους χρω­στά­με την χαρά της ελπίδας…