Αυτές τις ημέ­ρες κορυ­φώ­νε­ται το δρά­μα που
παί­ζε­ται σε βάρος της χώρας μας, «στιγ­μή» (με την εγε­λια­νή έννοια του όρου) που
θα απα­ντή­σει στο ερώ­τη­μα: υπο­τέ­λεια ή
εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία και προ­ο­δευ­τι­κή πορεία με
στρα­τη­γι­κό στό­χο τον σοσιαλισμό

Ουσια­στι­κά είμα­στε μια χρε­ο­κο­πη­μέ­νη χώρα. Πώς φτάσαμε
λοι­πόν εδώ; Η απά­ντη­ση είναι απλή και σαφής: Οι μετα­πο­λε­μι­κές κυβερνήσεις
υπέ­τα­ξαν το αίτη­μα της εθνι­κής
ανε­ξαρ­τη­σί­ας και της κοι­νω­νι­κής
προ­ό­δου στο ταξι­κό συμ­φέ­ρον της κυρί­αρ­χης τάξης. Οι
μετέ­πει­τα αγώ­νες της Αρι­στε­ράς συν­δύ­α­ζαν
δια­λε­κτι­κά (ή έπρε­πε να συν­δυά­ζουν) το πατριω­τι­κό (εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία) με το
ταξι­κό (κοι­νω­νι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση, σοσιαλισμός)

ΣΗΜΕΡΑ, ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ γενι­κής κρί­σης του καπι­τα­λι­σμού, το
κεφά­λαιο (με κυρί­αρ­χο το χρη­μα­τι­στι­κό), με την πολι­τι­κή του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού,
δεν επι­χει­ρεί απλώς να μετα­φέ­ρει τα απο­τε­λέ­σμα­τα της κρί­σης σε βάρος της
εργα­τι­κής τάξης και των υπο­τε­λών στρω­μά­των. Επι­διώ­κει να κατα­στρέ­ψει όσα
κέρ­δι­σαν οι λαοί την περί­ο­δο του αιμα­το­βαμ­μέ­νου καπι­τα­λι­σμού (πλη­ρω­μή της
εργα­τι­κής δύνα­μης, κρά­τος πρό­νοιας, προ­ο­δευ­τι­κή παι­δεία κλπ.). Με τον
οικο­νο­μι­κό πόλε­μο, ο επί του παρό­ντος νικη­φό­ρος καπι­τα­λι­σμός επι­διώ­κει να συν­θλί­ψει τις κοι­νω­νι­κές αντι­στά­σεις και
ταστό­χρο­να να σαρώ­σει τα κινή­μα­τα εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας. Η χώρα μας επιλέχθηκε
ως πει­ρα­μα­τό­ζωο για την εφαρ­μο­γή της νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης θεω­ρί­ας και πρά­ξης. Γιστί;
Επει­δή λόγω ειδι­κών
συν­θη­κών, αλλά και επει­δή η εγχώ­ρια κυρί­αρ­χη τάξη,
υπο­τε­λεια­κή από παρά­δο­ση, θα δεχό­ταν πιο εύκο­λα αυτόν τον εθνο­κτό­νο ρόλο.

Ποιος θα έπρε­πε λοι­πόν να είναι ο στρα­τη­γι­κός στόχος
της δικής μας Αρι­στε­ράς; Ενας και
μονα­δι­κός: ο σοσια­λι­σμός. Αλλά: η κατά­στα­ση της
χώρας μας είναι κατα­στρο­φι­κή. Υπάρ­χει όμως επα­να­στα­τι­κή κατά­στα­ση, προϋπόθεση
για τη νίκη των δυνά­με­ων του σοσια­λι­σμού; Η απά­ντη­ση είναι δεδο­μέ­νη και
αρνα­τι­κή. Το τι θα μπο­ρού­σε να γίνει με την όξυν­ση των κοι­νω­νι­κών αντιθέσεων
και του καθε­στώ­τος της υπο­τέ­λειας συνο­λι­κά
είναι κάτι που δεν μπο­ρού­με να το προβλέψουμε.

Συνε­πώς: Με δεδο­μέ­νες τις δικές μας συν­θή­κες, ο λαός
της Αρι­στε­ράς ψήφι­σε ΣΎΡΙΖΑ. Σήμε­ρα για πρώ­τη φορά στη χώρα μας έχουμε
κυβέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς. Πώς έγι­νε το «θαύ­μα»; Το πρό­γραμ­μα του ΣΥΡΙΖΑ
αντα­πο­κρι­νό­ταν στις ελπί­δες των αρι­στε­ρών: ήταν ένα πρό­γραμ­μα «επα­να­στα­τι­κού»
ρεφορ­μι­σμού. Αυτό που απαι­τού­σε η συγκε­κρι­μέ­νη «στιγ­μή».

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα πρό­γραμ­μα σωτη­ρί­ας του
ελλη­νι­κού λαού και οικο­νο­μι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης της χώρας στο πλαί­σιο της Ε.Ε.,
με στρα­τη­γι­κό στό­χο τον σοσια­λι­σμό (ο στρα­τη­γι­κός στό­χος σημειω­νό­ταν στο τέλος
του προ­γράμ­μα­τος, χωρίς συγκε­κρι­με­νο­ποί­η­ση και -συνε­πώς- χωρίς να πείθει).

Ποιοι ήταν λοι­πόν οι βασι­κοί στό­χοι του προ­γράμ­μα­τος; «θάψι­μο» του μνη­μο­νί­ου.
Επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση και κού­ρε­μα του χρέ­ους. Οχι εκποί­η­ση της κρατικής
περιου­σί­ας και γενι­κό­τε­ρα του πλού­του της χώρας. Δίκαιο φορο­λο­γι­κό σύστη­μα με
κύριο στό­χο το μεγά­λο κεφά­λαιο. Επα­να­φο­ρά των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων. Κατώ­τε­ρος μισθός 751 ευρώ.
Βελ­τί­ω­ση μισθών και συντά­ξε­ων. Επα­να­πρό­σλη­ψη των απο­λυ­μέ­νων και αστών που
βρί­σκο­νται σε καθε­στώς ομη­ρί­ας (αξιο­λό­γη­ση). Προ­ο­δε­στι­κή ανα­μόρ­φω­ση της
παι­δεί­ας. Κατάρ­γη­ση των «Συμ­βου­λί­ων»
στα ΑΕΙ και απο­κα­τά­στα­ση της νομι­μό­τη­τας. Ενί­σχυ­ση της επι­στη­μο­νι­κής έρευ­νας και
κατάρ­γη­ση της υπο­τα­γής της έρευ­νας και της παι­δεί­ας στα συμ­φέ­ρο­ντα του
κεφα­λαί­ου. Επα­να­φο­ρά της νομι­μό­τη­τας και ανα­συ­γκρό­τη­ση της ΕΡΤ, αρχί­ζο­ντας
από μηδε­νι­κή βάση. Απο­κα­τά­στα­ση της εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας και αξιοπρέπειας.

ΣΗΜΕΙΩΣΑ ΤΑ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ σημεία του προ­ε­κλο­γι­κού προ­γράμ­μα­τος του
ΣΥΡΙΖΑ. Το πρό­γραμ­μα αστό δεν υπε­ρέ­βαι­νε τα όρια του καπι­τα­λι­σμού. Δεν ήταν πρόγραμμα
ρήξης με την Ε.Ε. Ηταν όμως, εάν εφαρ­μο­ζό­ταν, ένα πρό­γραμ­μα σωτη­ρί­ας του
ελλη­νι­κού λαού, που θα δημιουρ­γού­σε, ενδε­χο­μέ­νως, δυν­στό­τη­τες για μια
ριζοοηαστική-«επαναστατική» πορεία.

Συνο­λι­κά, το πρό­γραμ­μα αυτό συν­δύ­α­ζε δια­λε­κτι­κά το κοι­νω­νι­κό με το πατριω­τι­κό στοι­χείο.
Δεν επαγ­γελ­λό­ταν μια ανέ­φι­κτη (επί του παρό­ντος) επα­νά­στα­ση. Ανταποκρινόταν
όμως στις ανά­γκες και στις δυνα­τό­τη­τες της «συγκε­κρι­μέ­νης
κατά­στα­σης» και ψηφί­στη­κε από τον λαό της Αριστεράς.
Το πρό­γραμ­μα κατα­πο­λε­μή­θη­κε από τις υπό­λοι­πες δυνά­μεις της Αρι­στε­ράς. Εδώ
θυμό­μα­στε τον Μπρεχτ: Δεν μας αρέ­σει η από­φα­ση του λαού; Να αλλά­ξου­με λοιπόν
λαό! 

ΘΑ ΗΤΑΝ ΜΗΠΩΣ
απο­δε­κτό αυτό το θετι­κά ρεφορ­μι­στι­κό πρό­γραμ­μα από τους λύκους της Ε.Ε., υπαλ­λή­λους και αφεντικά;
Η σύγκρου­ση θα ήταν δυνα­τόν να απο­φευ­χθεί; Μια θετι­κή απά­ντη­ση θα προϋπέθετε
αφέ­λεια: υπο­τί­μη­ση της αναλ­γη­σί­ας του κεφα­λαί­ου και των υπη­ρε­τών του. Γιατί
κυρί­ως οι Γερ­μα­νοί αντέ­δρα­σαν με αυτή την απάν­θρω­πη σκλη­ρό­τη­τα; Το βασι­κό, κατά
τη γνώ­μη μου, δεν ήταν το πρό­βλη­μα του χρέ­ους. Οι Γερ­μα­νοί και οι υπόλοιποι
είχαν στό­χο να συντρί­ψουν τη δυνα­τό­τη­τα μιας αρι­στε­ρής κυβέρ­νη­σης στην Ευρώπη.
Να σβή­σουν το αχνό φως που φαι­νό­ταν να ανα­τέλ­λει
στον ορί­ζο­ντα της ηπεί­ρου και να επι­βε­βαιώ­σουν το δόγ­μα της αιω­νιό­τη­τας του καπιταλισμού
και του μονόδρομου.

ΗΜΕΡΕΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ, ΣΚΛΗΡΩΝ μαχών, αναλ­γη­σί­ας των τοκο­γλύ­φων, αποκάλυψη
της μικρό­τη­τας των υπαλ­λή­λων του ευρω­παϊ­κού καπι­τα­λι­σμού. Κατά­λη­ξη σε μια
από­φα­ση που εγκρί­θη­κε από το Γιού­ρο­γκρουπ. Αλλά οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις θα
συνε­χι­στούν και ίδω­μεν. Σημειώ­νω τα βασι­κά
σημεία της ελλη­νι­κής πρότασης.

Κατα­πο­λέ­μη­ση της φορο­δια­φυ­γής. Μεί­ω­ση του ΦΠΑ.
Δίκαιο φορο­λο­γι­κό σύστη­μα και -συνε­πώς- φορο­λο­γία του μεγά­λου κεφαλαίου

Εκσυγ­χρο­νι­σμός της φορο­λο­γι­κής και τελωνειακής
διοί­κη­σης. Ελεγ­χος των
δημό­σιων δαπα­νών. Μεταρ­ρύθ­μι­ση της κοινωνικής
ασφάλισης

Σύγ­χρο­νη δημό­σια διοί­κη­ση και κατα­πο­λέ­μη­ση της δια­φθο­ράς.
Κατα­πο­λέ­μη­ση του λαθρε­μπο­ρί­ου καυ­σί­μων και προ­ϊ­ό­ντων καπνού. Μεί­ω­ση του αριθμού
των υπουρ­γεί­ων από 16 σε 10.

Στον καθα­στό οικο­νο­μι­κό τομέα, εφαρ­μο­γή του μέτρου των
δόσε­ων και αντι­με­τώ­πι­ση των τρα­πε­ζι­κών και μη εξυ­πη­ρε­τού­με­νων δανεί­ων κ.λπ.
Πολι­τι­κή για την προ­ώ­θη­ση της ανά­πτυ­ξης κ.Απ. Ολα αστά θα μπο­ρού­σε να τα κάνει
και μια μη υπο­τε­λής αστι­κή κυβέρνηση.

ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΣΕ αντί­θε­ση με παλιό­τε­ρες δεσμεύ­σεις: Δεν θα καταργηθούν
οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις που
έχουν ολο­κλη­ρω­θεί. Επα­νε­ξέ­τα­ση ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων που δεν έχουν προκηρυχθεί.
Ενο­ποί­η­ση οργα­νι­σμών, υιο­θέ­τη­ση βέλ­τι­στων πρα­κτι­κών της Ε.Ε. θα εκποιηθεί
λοι­πόν κρα­τι­κή και μη περιου­σία; Ο αρμό­διος υπουρ­γός το αρνεί­ται. Ενο­ποί­η­ση του
ΤΑΙΠΕΔ με οργα­νι­σμούς αντί για κατάρ­γη­ση (αν «δεν που­λά­με», τι χρειά­ζε­ται το
ΤΑΙΠΕΔ;).

Επι­μή­κυν­ση της δανεια­κής σύμ­βα­σης. Στην περί­ο­δο αυτή θα ισχύ­ει το σημερινό
μνη­μό­νιο; Επι­τυ­χία ήταν η μεί­ω­ση του λεγόμενου
«πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος», αστής της απά­της σε βάρος των λαϊ­κών ανα­γκών. Ως
προς την εργα­σία: Αξιο­ποί­η­ση βέλ­τι­στων πρα­κτι­κών της  Ε.Ε. σε όλο το
εύρος της νομο­θε­σί­ας (βέλ­τι­στες πρα­κτι­κές!) Σχέ­διο προ­σω­ρι­νής απα­σχό­λη­σης για
τους ανέργους.

ΕΞΥΠΝΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ στις συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις εργα­σί­ας (έξυ­πνη
αντί απο­κα­τά­στα­ση!) με ισορ­ρο­πία μετα­ξύ ευε­λι­ξί­ας και δικαιο­σύ­νης (ευε­λι­ξία και
δικαιο­σύ­νη: ασύμ­βα­τες έννοιες). Ως προς την ανθρω­πι­στι­κή κρί­ση: ελάχιστο
εγγυ­η­μέ­νο εισό­δη­μα. Κου­πό­νια τρο­φί­μων (επι­στρέ­φου­με στο 1941!). Και επίσης:
εξα­σφά­λι­ση ότι η μάχη κατά της ανθρω­πι­στι­κής κρί­σης δεν θα έχει αρνητικό
δημο­σιο­νο­μι­κό αντί­κτυ­πο (σολο­μώ­ντεια λύση: και ο σκύ­λος χορ­τά­τος και η πίτα
ολόκληρη).

Δόθη­κε μια σκλη­ρή μάχη. Ο
πόλε­μος δεν τελεί­ω­σε. Να βοη­θή­σου­με
το λαϊ­κό κίνη­μα για να μας βοη­θή­σει. Και ας μη
βια­ζό­μα­στε να κατα­δι­κά­ζου­με! Ας πιέ­ζου­με προς ριζο­σπα­στι­κές λύσεις και ας
είμα­στε αντι­κει­με­νι­κοί όταν κρί­νου­με. Και να ξέρου­με ότι το ρεφορμιστικό
πρό­γραμ­μα χρειά­ζε­ται χρή­μα και το χρή­μα το έχει ο εχθρός. Κρι­τι­κή, ναι! Αλλά σοβα­ρή, επι­στη­μο­νι­κή και
δημιουρ­γι­κή. Αν πέσει η κυβέρ­νη­ση, θα ξανάρ­θουν οι
κατα­στρο­φείς της Ελλά­δας. Και από κοντά, το φίδι της Χρυ­σής Αυγής. Εγι­νε ένα
λει­ψό βήμα. Ας βοη­θή­σου­με το επόμενο