ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΡΙΞΑΝΕ ΤΟΝ ΚΛΗΡΟ ΝΑ ΔΟΥΝΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΑΓΩΘΕI - Φαιακία

ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΡΙΞΑΝΕ ΤΟΝ ΚΛΗΡΟ ΝΑ ΔΟΥΝΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΑΓΩΘΕI

Φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ ο Νώντας Φαρ­μά­κης και εξαι­ρε­τι­κά ενδια­φέ­ρον το σημεί­ω­μά του το σχε­τι­κό με τον κοι­νω­νι­κό κανι­βα­λι­σμό, που προ­κύ­πτει αβί­α­στα μέσα στην άνθη­ση του φιλελευθερισμού…Σας το παρουσιάζουμε.

ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΡΙΞΑΝΕ ΤΟΝ ΚΛΗΡΟ ΝΑ
ΔΟΥΝΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΑΓΩΘΕI
Ο κοι­νω­νι­κός κανιβαλισμός,
σαν γνή­σια απά­ντη­ση του κατώ­τα­του επί­πε­δου του νοση­ρού ατο­μι­κι­σμού, στην υγιή
συλ­λο­γι­κή δρά­ση, εκδη­λώ­νε­ται αθό­ρυ­βα στην αρχή, ακο­λου­θώ­ντας βαθ­μιαία ανάπτυξη
με εφαρ­μο­γή στις υπάρ­χου­σες ιεραρ­χή­σεις και συσχε­τι­σμούς δυνά­με­ων μέσα στην
κοι­νω­νία. Αρχι­κά πλήτ­τει του μη έχω­ντες δυνα­τό­τη­τα γνω­στο­ποί­η­σης του δράματος
που βιώ­νουν ( μικρές ομά­δες μετα­να­στών, αβο­ή­θη­τοι μονα­χι­κοί ασθε­νείς ιδίως
ψυχι­κά πάσχο­ντες κλπ). Αργό­τε­ρα επε­κτεί­νε­ται σε κοι­νων­κούς σχη­μα­τι­σμούς με
ιδαί­τε­ρα χαρα­κρη­ρι­στι­κά ( Ρομά, πάσχο­ντες απο ανί­α­τη νόσο κλπ). Η τελι­κή επικράτηση
του φαι­νο­μέ­νου αφο­ρά βέβαια σε όλη τη δομή της κοοι­νω­νί­ας και γίνε­ται χρήσιμο
εργα­λείο οχι μόνο στην δια­χεί­ρη­ση των κρί­σε­ων αλλά και στην δια­σπο­ρά και
ενί­σχυ­ση του φόβου ως κύριο όργα­νο επι­βο­λής της εξουσίας.
Βασι­κή προυπόθεση
του­λά­χι­στον στις πρώ­τες φάσεις της επι­κρά­τη­σης του κοι­νω­νι­κού κανιβαλισμού,
καθί­στα­ται η απε­νο­χο­ποί­ση των ομά­δων που συμε­τέ­χουν ως κανι­βα­λι­στές, με την
ιδε­ο­λο­γι­κο­ποί­η­ση του εγχει­ρή­μα­τος με “ορθο­λο­γι­κή” επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία. Αργότερα
δεν ειναι ανα­γκαίο ούτε καν αυτό επει­δή η απο­κτή­νω­ση δημιουρ­γεί τετελεσμένο
συνει­δη­σια­κό status.
Ένα παρά­δειγ­μα κοινωνικού
αλλά και κυριο­λε­κτι­κού κανι­βα­λι­σμού, έχει απο­τυ­πω­θεί στον πίνα­κα του Ζαν Λου
Τεο­ντόρ Ζερι­κό με τίτλο “ Η σχε­δία της Μέδου­σας” που εκτί­θε­ται στο Λού­βρο. Ο
Πίνα­κας ανα­φέ­ρε­ται στην παρα­κά­τω ιστορία:
Το 1816 μέρος ενός μικρού
γαλ­λι­κού στό­λου που κατα­πλε­έι προς την Σενε­γά­λη για την ανά­λη­ψη της
δια­κυ­βέρ­νη­σής της απο του Γάλ­λους αποι­κιο­κρά­τες, είναι και η φρεγάδα “
Μέδουσα”.
Κατά τη διάρ­κεια του
ταξι­διού, η φρα­γά­δα προ­σκρού­ει σε κάποια ξέρα. Ο απε­γκλω­βι­σμός εκτιμάται
αδύ­να­τος και επι­λέ­γε­ται ως λύση διά­σω­σης, η πρό­χει­ρη κατα­σκευή σχε­δί­ας, με
προ­ο­πτι­κή την ανεύ­ρε­ση της πλη­σιέ­στε­ρης ακτής. Λόγω κακών υπο­λο­γι­σμών τα εφόδια
δεν επαρ­κούν και ο καπε­τά­νιος προ­τεί­νει σαν λύση στον πανι­κό που επικρατεί,
αρχι­κά την εγκα­τά­λη­ψη τραυ­μα­τιών και αρρώ­στων. Η λύση έγι­νε απο­δε­κτή απο τους
υγιείς. Οταν όμως οι ενα­πο­μεί­να­ντες μετά από μερι­κές ημέ­ρες πάλι ήρθαν
αντι­μέ­τω­ποι με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της πεί­νας, τότε ο καπε­τά­νιος άρχι­σε να
ρίχνει κλή­ρους για το “ποιός θα φαγω­θεί”. Ετσι μας πλη­ρο­φο­ρεί και το γνωστό
μακά­βριο μεν, παι­δι­κό δε, τρα­γου­δά­κι που απο­τε­λεί μετά­φρα­ση του αντίστοιχου
γαλλικού.
Δεν είναι γνω­στό βέβαια αν
και η δεύ­τε­ρη λύση έγι­νε το ίδιο πανη­γυ­ρι­κά αποδεκτή. 
Δεν είναι γνω­στό ακό­μη αν
και η σημε­ρι­νή ελλή­νι­κή κοι­νω­νία θα την απο­δε­χτεί ως λύση. Η κυβέρ­νη­ση πάντως
ανοι­χτά, απρο­κά­λυ­πτα και ανε­ρυ­θρί­α­στα την πρό­τει­νε και την εφαρμόζει.
Ανα­μέ­νε­ται η κοι­νω­νι­κή αντίδραση
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted