Θα γίνει ο αγώνας

«Ο
φασι­σμός έρχε­ται όταν τα ιδιω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα γίνουν πιο ισχυ­ρά από μια
δημο­κρα­τι­κά εκλεγ­μέ­νη κυβέρ­νη­ση…» αυτό λέγε­ται ότι το είχε πει ο Φραγκλίνος
Ρού­σβελτ. Άργη­σε να το κατα­λά­βει μάλ­λον ο Φραγκ, παρ’ όλο που το είχαν πει πριν
από αυτόν άλλοι… Το γεγο­νός ότι σήμε­ρα τα ιδιω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα έχουν γίνει
παγκο­σμί­ως πιο ισχυ­ρά από τις δημο­κρα­τι­κά εκλεγ­μέ­νες κυβερ­νή­σεις, αυτό είναι
κανό­νας πλέ­ον! Οι κυβερ­νή­σεις στη πλειο­ψη­φία τους είναι κοι­νώς καθα­ρί­στριες με μπλοκάκι,
των πανί­σχυ­ρων ιδιω­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων. Τα κοι­νο­βού­λια απαρ­τί­ζο­νται από κόμματα
που δια­φέ­ρουν μόνο στις  απο­χρώ­σεις, στα
εμβλή­μα­τα και καθώς οι παρα­δο­σια­κές ονο­μα­σί­ες τους έχουν χάσει την ουσιαστική
χρη­στι­κή αξία τους, ανα­κα­λύ­πτο­νται συνε­χώς νέες… Ακό­μα οι λεγό­με­νες πλειοψηφίες
που εξα­σφα­λί­ζουν τη συγκρό­τη­ση κυβερ­νή­σε­ων, συνα­γω­νί­ζο­νται αρκε­τές φορές με τα
ποσο­στά απο­χής! Απο­τέ­λε­σμα αδια­φο­ρί­ας όσων γνω­ρί­ζουν ότι η κοινοβουλευτική
δια­δι­κα­σία είναι εκ των προ­τέ­ρων προ­δια­γε­γραμ­μέ­νη υπέρ των πραγ­μα­τι­κών εξουσιαστών
και ότι το παι­γνί­δι είναι από την αρχή χαμέ­νο μέσα στο κοι­νο­βου­λευ­τι­κό γήπεδο…
Κυβερ­νή­σεις μειο­ψη­φι­κές που πλειο­ψη­φούν χάρις σε μπό­νους εκλο­γι­κών νόμων! Τα
κόμ­μα­τα συντε­λούν στο να δια­τη­ρεί­ται το ψευ­δε­πί­γρα­φο της δημοκρατικής
λει­τουρ­γί­ας του κρά­τους, ανε­ξάρ­τη­τα αν ορι­σμέ­να από αυτά, φρα­στι­κά και για
λόγους ψηφο­θη­ρι­κούς τοπο­θε­τού­νται ακό­μα και υπέρ της ανα­τρο­πής του συστήματος
που νομι­μο­ποιούν όμως με την συμ­με­το­χή τους στους θεσμούς του… Είναι απολύτως
ξεκά­θα­ρο ότι η όποια αλη­θι­νή μάχη για τα λαϊ­κά κοι­νω­νι­κά δικαιώ­μα­τα, δεν μπορεί
να δοθεί πλέ­ον μέσα στους τοί­χους του όποιου κοι­νο­βου­λί­ου. Παρά­δειγ­μα εκτός από
τη χώρα μας και η Γαλ­λία: Σαρ­κο­ζί, Ζιπέ και Λεμέρ , αλλά και οι Ολάντ- Βαλς
δια­μορ­φώ­νουν ένα σκη­νι­κό θανά­του καταρ­γώ­ντας το 35ωρο και προ­χω­ρώ­ντας σε
απο­λύ­σεις δημο­σί­ων υπαλ­λή­λων που θα φθά­σουν ακό­μα και το εκατομμύριο!!!
Ακο­λου­θούν και άλλες αντι­λαϊ­κές «μεταρ­ρυθ­μί­σεις» που ανοί­γο­ντας τους την όρεξη
δεν θα στα­μα­τή­σουν που­θε­νά.  Μια κόλαση
θα βιώ­σει ο Γαλ­λι­κός Λαός, σε πλή­ρη συμ­φω­νία με τους παραπάνω
δεξιό-σοσια­λι­στές, που η Μαρί Λεπέν και οι φασί­στες του λεγό­με­νου Εθνικού
Μετώ­που δεν θα μπο­ρού­σαν ποτέ να φαντα­στούν πως θα τους προ­έ­κυ­πτε σχεδόν
προ­ε­κλο­γι­κά τέτοιο λαχείο! Πάει περί­πα­το και η κοι­νω­νι­κή ευαι­σθη­σία της
Γκω­λι­κής δεξιάς , ξεφτί­λα και τα σοσια­λι­στι­κά νάμα­τα περί κρά­τους δικαί­ου… Και
επει­δή στην Ελλά­δα δεν πρω­το­τυ­πού­με, ας μάθου­με ότι έχουν και στη Γαλ­λία τον
σχε­τι­κό νόμο που εμείς εδώ ονο­μά­ζου­με: «Πρά­ξεις Νομο­θε­τι­κού Περιεχομένου…»
Είναι η αντι­δη­μο­κρα­τι­κή δια­δι­κα­σία του
άρθρου 49 παρά­γρα­φος 3 του Συντάγ­μα­τος που ορί­ζει εκεί, ότι ένα νομο­σχέ­διο που
κατα­τί­θε­ται στη Βου­λή επι­κυ­ρώ­νε­ται χωρίς συζή­τη­ση και ψηφο­φο­ρία εάν εντός τριών
ημε­ρών δεν κατα­τε­θεί και υπερ­ψη­φι­σθεί πρό­τα­ση μομ­φής κατά της κυβέρ­νη­σης! Είναι
γνω­στή η ρήση των πολι­τι­κά­ντη­δων  πως στη
δημο­κρα­τία δεν υπάρ­χουν αδιέ­ξο­δα, πρέ­πει όμως κάπο­τε να απα­ντή­σουν, αν και στα
αδιέ­ξο­δα του συστή­μα­τος τους, υπάρ­χει δημο­κρα­τία; Όμως από ότι δεί­χνουν οι
εξε­λί­ξεις και τα λίγα ενα­πο­μεί­να­ντα ίχνη αστι­κής δημο­κρα­τί­ας περιορίζονται
δυστυ­χώς σε σύμ­φω­να συμ­βί­ω­σης και σ’ άλλα παρό­μοια χρή­σι­μα μεν για
συγκε­κρι­μέ­νες ομά­δες πλη­θυ­σμού, αλλά που φυσι­κά δεν είναι δυνα­τόν να καλύψουν
εκεί­να τα ζωτι­κά δημο­κρα­τι­κά – κοι­νω­νι­κά δικαιώ­μα­τα που συνε­χώς καταργούνται
και που αφο­ρούν τη ζωή όλων μας. Τόσο η Γαλ­λι­κή δεξιά όσο και οι γάλλοι
σοσια­λι­στές πει­θή­νια όργα­να του Γερ­μα­νι­κού οικο­νο­μι­κού διευ­θυ­ντη­ρί­ου αδιαφορούν
πλή­ρως για την επερ­χό­με­νη απει­λή της Λεπέν και του Εθνι­κού Μετώ­που στις
προ­ε­δρι­κές εκλο­γές του 17. Κυρί­ως όμως η πραγ­μα­τι­κή εξου­σία της λεγόμενης
ευρω­παϊ­κής ένω­σης, το τρα­πε­ζι­κό και το βιο­μη­χα­νι­κό διευ­θυ­ντή­ριο, δεν τρέφει
καμιά απο­λύ­τως ανη­συ­χία για το γεγο­νός ότι ολό­κλη­ρη η Ευρώ­πη στα­θε­ρά βυθίζεται
στο σκο­τά­δι της άκρας δεξιάς. Μάλ­λον το παρά­δειγ­μα της Αυστρί­ας γενι­κευ­μέ­νο, να
θεω­ρεί­ται από τους υπεύ­θυ­νους ευρωπαϊκούς 
κύκλους ότι ευνο­εί τα σχέ­δια του, για εφαρ­μο­γή μιας πολι­τι­κής ολοένα
βαθύ­τε­ρης λιτό­τη­τας, η οποία φυσι­κά θα αντι­με­τω­πί­σει  οξυ­μέ­νες λαϊ­κές αντι­δρά­σεις, τις οποί­ες ακροδεξιές
κυβερ­νή­σεις θα μπο­ρούν να «δια­χει­ρι­στούν» απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρα… Παρ’ όλα αυτά
τίπο­τε δεν είναι εκ των προ­τέ­ρων σίγου­ρο, κυρί­ως εάν οι δρό­μοι και οι πλατείες
γεμί­ζουν από νέο κόσμο συνε­χώς και όχι βέβαια με επε­τεια­κές «λιτα­νεύ­σεις»
δια­μαρ­τυ­ρί­ας! Όπως πολύ επί­και­ρα είπε ο νεα­ρός γάλ­λος Μισέλ σε μια από
της ολο­νυ­κτί­ες στη Πλα­τεία Δημο­κρα­τί­ας του Παρι­σιού: «Πρέ­πει να πάψου­με να
θέλου­με να οργα­νώ­σου­με ένα κίνη­μα, δια­φο­ρε­τι­κά παύ­ει να είναι κίνη­μα…» Πάντως και χωρίς καθο­δη­γη­τές το κίνημα
οργα­νώ­νε­ται σ΄ ολό­κλη­ρη τη Γαλ­λία! Οι «Ολο­νυ­χτί­ες» συνε­χί­ζο­νται στις πλατείες
των μεγά­λων Γαλ­λι­κών πόλε­ων και φυσι­κά τα αντιαν­θρώ­πι­να εξο­ντω­τι­κά μέτρα θα
βοη­θή­σουν στο μεγά­λω­μα του… Την ίδια ώρα οι μεγά­λες κινη­το­ποι­ή­σεις ενα­ντί­ον των
εξώ­σε­ων και την ακρί­βεια, στην Ιτα­λία αντι­με­τω­πί­ζουν τα κλομπ και τις αντλίες
νερού του γλυ­κο­μί­λη­του Ρέν­τσι… Ελπί­δα μας μόνο οι πλα­τεί­ες και οι δρό­μοι, εκεί
και όχι αλλού θα παι­χτεί ο μεγά­λος τελικός!