“Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΣΕ ΜΟΝΟΜΕΡΕΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ” - Φαιακία

“Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΣΕ ΜΟΝΟΜΕΡΕΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ”

Ετσι επι­γρά­φε­ται η συνέ­ντευ­ξη του Βέλ­γου πολι­τι­κού επι­στή­μο­να Ερίκ Του­σαίν στο periodiko.gr. Εξό­χως ενδια­φέ­ρον κεί­με­νο, που έρχε­ται να fωτί­σει συγκε­χυ­μέ­νες πλευ­ρές τιης εξε­λισ­σό­με­νης πολι­τι­κής καθη­με­ρι­νό­τη­τας σε Ελλά­δα και Ευρώ­πη. Αντι­γρά­φου­με από την ISRA.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΕΡΙΚ
ΤΟΥΣΑΙΝ ΣΤΟ periodiko.gr ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΜΑΥΡΟΥΛΗ

Στην Αθή­να βρέθηκε,
λίγα 24ωρα πριν τη συμ­φω­νία στο Eurogroup και την απο­στο­λή της «λίστας
Βαρου­φά­κη» στους πιστω­τές, ο γνω­στός Βέλ­γος πολι­τι­κός επι­στή­μο­νας και ιστορικός,
διδά­κτο­ρας του Πανε­πι­στη­μί­ου του Παρι­σιού VIII και του Πανε­πι­στη­μί­ου της Λιέγης,
Ερίκ Του­σαίν. Μιλώ­ντας με τo Periodiko.gr ο Ε.
Του­σέν, πριν την υπο­γρα­φή της συμ­φω­νί­ας, υπο­γραμ­μί­ζει ότι ο συσχε­τι­σμός
δυνά­με­ων εντός της Ε.Ε δεν επι­τρέ­πει πρα­κτι­κά άλλη επι­λο­γή παρά αυτήν των
μονο­με­ρών κινή­σε­ων
δια της κατά­θε­σης αιτή­μα­τος λογιστικού
ελέγ­χου του ελλη­νι­κού χρέ­ους
, στη βάση αξιο­ποί­η­σης κανο­νι­σμού της ίδιας
της Ε.Ε.
Εκτι­μά ότι, εφόσον
η πίε­ση προς την Ελλά­δα κλι­μα­κω­θεί από τους πιστω­τές, και κυρί­ως από την ΕΚΤ,
που θα μπο­ρού­σε να δια­κό­ψει την ρευ­στό­τη­τα προς τις τρά­πε­ζες, τότε η
ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση θα πρέ­πει να θέσει υπό τον έλεγ­χο του κρά­τους τις τράπεζες
και να δια­σφα­λί­σει, μέσα από τον έλεγ­χο της μετα­κί­νη­σης κεφα­λαί­ων, τη
ρευ­στό­τη­τα
. Είναι, δε, βέβαιος ότι το ελλη­νι­κό χρέ­ος, σχε­δόν στο σύνολό
του, μπο­ρεί να απο­δει­χτεί ότι είναι επα­χθές και παρά­νο­μο και υπο­γραμ­μί­ζει ότι
και οι πιστω­τές γνω­ρί­ζουν πολύ καλά ότι δεν μπο­ρεί να απο­πλη­ρω­θεί, αλλά το
χρη­σι­μο­ποιούν ως μοχλό πίε­σης για την προ­ώ­θη­ση της δημο­σιο­νο­μι­κής προσαρμογής,
που είναι και ο βασι­κός τους στόχος. 
Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι,
μετα­ξύ άλλων, ο Ε. Του­σαίν είναι, επί­σης, πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής για τη
Δια­γρα­φή του Χρέ­ους των Χωρών του Τρί­του Κόσμου (Comité pour l’annulation de la
dette du Tiers Monde, CADTM) και μέλος της Προ­ε­δρι­κής Επι­τρο­πής Λογιστικού
Ελέγ­χου του Χρέ­ους (CAIC) στον Ιση­με­ρι­νό.
Έχει έρθει πολ­λές φορές στην
Ελλά­δα τα τελευ­ταία χρό­νια, συμ­με­τεί­χε στο ντο­κυ­μα­ντέρ Debtocracy του Άρη
Χατζη­στε­φά­νου, και πρω­το­στα­τεί στις προ­σπά­θειες δημιουρ­γί­ας Επι­τρο­πής Λογιστικού
Ελέγ­χου του ελλη­νι­κού χρέους. 
Ολό­κλη­ρη
η συνέ­ντευ­ξη έχει ως εξής:
Πριν τις εκλο­γές της 25ης Ιανουαρίου
υπήρ­χε η εντύ­πω­ση ότι το πρώ­το  θέμα που θα έθε­τε η νέα κυβέρ­νη­ση του ΣΥΡΙΖΑ θα
ήταν το ζήτη­μα της δια­γρα­φής του χρέ­ους. Τώρα επι­κρα­τεί η εντύ­πω­ση ότι αυτό έχει
τεθεί στο περι­θώ­ριο. Ποια είναι η δική σας
γνώ­μη;
 
Eρίκ
Του­σέν:
Έχω την αίσθη­ση ότι η κυβέρ­νη­ση του Αλέ­ξη Τσί­πρα επέ­λε­ξε να
βάλει ως προ­τε­ραιό­τη­τα το ζήτη­μα της δια­σφά­λι­σης από τις ευρω­παϊ­κές αρχές της
δυνα­τό­τη­τας να εφαρ­μό­σει το πρό­γραμ­μα του κόμ­μα­τος κατά της λιτό­τη­τας. Και,
προ­φα­νώς, θεώ­ρη­σε ότι δεν πρέ­πει να έρθει σε άμε­ση αντι­πα­ρά­θε­ση για το ζήτημα
του χρέ­ους με την Ε.Ε.

Είδα­με
γρή­γο­ρες εξε­λί­ξεις καθώς,  πριν από τις εκλο­γές, γινό­ταν συζή­τη­ση για την
διε­νέρ­γεια μια ευρω­παϊ­κής διά­σκε­ψης για το χρέ­ος και αμέ­σως μετά τις εκλο­γές ο
Γιά­νης Βαρου­φά­κης κατέ­θε­σε μια συγκε­κρι­μέ­νη πρό­τα­ση: την πρό­τα­ση για
αντι­κα­τά­στα­ση των ελλη­νι­κών ομο­λό­γων σε ομό­λο­γα στο διη­νε­κές (perpetual
bonds)
από την ΕΚΤ, κάτι που σημαί­νει ότι δεν απο­πλη­ρώ­νε­ται το κεφάλαιο
των δανεί­ων, αλλά μόνο οι τόκοι και με ένα επι­τό­κιο που θα εξαρ­τά­ται από την
πραγ­μα­τι­κή ανά­πτυ­ξη της οικο­νο­μί­ας. Αυτό σημαί­νει πρα­κτι­κά ότι επέρ­χε­ται
σοβα­ρή μεί­ω­ση του χρέ­ους
, για­τί αν μετα­τρέ­ψου­με τα ομό­λο­γα που πρέπει
να απο­πλη­ρω­θούν σε ομό­λο­γα που δεν είναι υπο­χρε­ω­τι­κό να απο­πλη­ρω­θούν, προφανώς
αυτό σημαί­νει ότι δεν απο­πλη­ρώ­νεις το κεφάλαιο.

Επί της ουσί­ας, η
συζή­τη­ση για την μεί­ω­ση του χρέ­ους αντι­κα­τα­στά­θη­κε από μια άλλη συζή­τη­ση, την
οποία εγώ εκλαμ­βά­νω ως μια επι­κοι­νω­νια­κή τακτι­κή από την πλευ­ρά της κυβέρνησης.
Έχω την αίσθη­ση ότι η κυβέρ­νη­ση ΣΥΡΙΖΑ προ­χώ­ρη­σε σε μια τέτοια αλλαγή, 
καθώς αντι­λή­φθη­κε ότι δεν πρό­κει­ται να κερ­δί­σει τίπο­τε συγκε­κρι­μέ­νο (καμία
υπο­χώ­ρη­ση) όσον αφο­ρά στο κού­ρε­μα του χρέ­ους
και, συνε­πώς, δεν υπήρχε
κανέ­νας λόγος να επι­κε­ντρώ­σει όλες τις συζη­τή­σεις σε αυτό το θέμα. Γι’ αυτό,
έρι­ξε το βάρος κυρί­ως στο βασι­κό θέμα, που είναι ο τερ­μα­τι­σμός των μέτρων
λιτότητας. 
Η Ελλά­δα χρε­ώ­θη­κε για να
γλι­τώ­σουν κυρί­ως ορι­σμέ­νες γαλ­λι­κές και γερ­μα­νι­κές τράπεζες 
Ποια είναι η ρίζα του προ­βλή­μα­τος του ελληνικού
χρέ­ους; Θα μπο­ρού­σε κανείς να ενο­χο­ποι­ή­σει το ίδιο το σχέ­διο διά­σω­σης του
τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος που προη­γή­θη­κε;
 
Ε.Τ.
:
Κατά τη γνώ­μη μου αυτό είναι ξεκά­θα­ρο. Το τρέ­χον ελληνικό
χρέ­ος θα μπο­ρού­σε κανείς να πει ότι έχει προ­έλ­θει κατά 80% από την
τρόι­κα
και το υπό­λοι­πο 20%, σε σημα­ντι­κό μέρος, είναι τίτλοι που πουλά
το ελλη­νι­κό κρά­τος, ανά τρί­μη­νο ή εξά­μη­νο στις ελλη­νι­κές τρά­πε­ζες.  Και έτσι,
οι ελλη­νι­κές τρά­πε­ζες εξαρ­τούν την ρευ­στό­τη­τά τους από το πρόγραμμα
ELA
, που προ­έρ­χε­ται από το σύστη­μα της ΕΚΤ. 
Αυτό σημαί­νει ότι
με τον έναν ή τον άλλο τρό­πο, το χρέ­ος είναι απο­τέ­λε­σμα της τρόι­κα. Επίσης,
είναι ξεκά­θα­ρο ότι αυτό το χρέ­ος αυξά­νε­ται κυρί­ως το 2010-2012. Και
είναι στε­νά
συν­δε­δε­μέ­νο με το σχέ­διο διά­σω­σης ιδιωτικών
τρα­πε­ζών σε Γαλ­λία, σε Γερ­μα­νία, σε Ιτα­λία,  σε Βέλ­γιο και Λου­ξεμ­βούρ­γο, που
ήταν και οι κύριοι πιστω­τές της Ελλά­δας
. Οι γαλ­λι­κές τρά­πε­ζες κατείχαν
το 25%, οι γερ­μα­νι­κές 20%, οι ιτα­λι­κές 10%, οι βελ­γι­κές 9%. Συνε­πώς, οι
ιδιω­τι­κές τρά­πε­ζες ορι­σμέ­νων χωρών, και για την ακρί­βεια ιδιω­τι­κές τράπεζες
ορι­σμέ­νων χωρών, όπως οι BNP Paris Bas, Crédit Agricole, Société Generale, και
BPC, μοι­ρά­ζο­νταν περί­που το 25% του ελλη­νι­κού χρέους. 
Έτσι, το σχέδιο
διά­σω­σης του 2010, που βασί­ζε­ται σε δάνεια διμε­ρή ανά­με­σα στην Ελλά­δα και στο
ΔΝΤ ή στο Ταμείο Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής Στα­θε­ρό­τη­τας της Ε.Ε και σε κρά­τη-μέλη της
ευρω­ζώ­νης (π.χ. η Γαλ­λία πρέ­πει να εμφα­νί­ζε­ται να έχει δανεί­σει 12
δισε­κα­τομ­μύ­ρια δολά­ρια σε αυτό το πρώ­το πακέ­το διά­σω­σης) είχε ως στόχο
να δώσει στις ελλη­νι­κές αρχές τα χρή­μα­τα να απο­πλη­ρώ­σουν τις ξένες αυτές
ιδιω­τι­κές τρά­πε­ζες, επι­τρέ­πο­ντάς τους με τον τρό­πο αυτό να απα­γκι­στρω­θούν από
την ελλη­νι­κή οικο­νο­μία
και να αντι­κα­τα­στα­θούν στα­δια­κά από την τρόικα
στο ρόλο του δανει­στή. Έτσι, άνοι­ξε ο δρό­μος και για την ανα­διάρ­θρω­ση του
ελλη­νι­κού χρέ­ους το 2012 με απο­τέ­λε­σμα οι γαλ­λι­κές, γερ­μα­νι­κές, ιταλικές
τρά­πε­ζες να μην υπο­στούν σχε­δόν καμία ζημιά, επει­δή είχαν ήδη απα­γκι­στρω­θεί από
την ελλη­νι­κή οικο­νο­μία, ενώ αντί­θε­τα επλή­γη­σαν κυρί­ως οι κυπρια­κές τρά­πε­ζες, που
είχαν αγο­ρά­σει στη δευ­τε­ρο­γε­νή αγο­ρά ελλη­νι­κά ομό­λο­γα από τις βρε­τα­νι­κές τις
γαλ­λι­κές και τις υπό­λοι­πες τράπεζες. 
Το ότι δεν
έγι­νε ανα­διάρ­θρω­ση του ελλη­νι­κού χρέ­ους κατευ­θεί­αν το 2010 ήταν μια σαφής
επι­λο­γή προ­κει­μέ­νου να μην πλη­γούν οι συγκε­κρι­μέ­νες ξένες τρά­πε­ζες, οι οποίες
ήταν εκτε­θει­μέ­νες στο ελλη­νι­κό χρέ­ος,  και γι’ αυτό έπρε­πε να δοθούν χρήματα
στις ελλη­νι­κές αρχές για να απο­πλη­ρω­θούν οι τρά­πε­ζες του­λά­χι­στον των
κεντρο­ευ­ρω­παϊ­κών χωρών
και να ικα­νο­ποι­η­θούν η κ. Μέρ­κελ και ο κ.
Σαρ­κο­ζί, να ικα­νο­ποι­ή­σουν, ας πού­με, τις μεγά­λες τρά­πε­ζές τους. 
Ένα δεύ­τε­ρο σημείο
το οποίο προ­φα­νώς ενο­χο­ποιεί το πρό­γραμ­μα διά­σω­σης είναι το ότι οι όροι υπό τους
οποί­ους οι ελλη­νι­κές αρχές πήραν τα χρή­μα­τα για να απο­πλη­ρώ­σουν τις ξένες
τρά­πε­ζες και να τις ελα­φρύ­νουν από το βάρος του ελλη­νι­κού χρέ­ους, στο οποίο οι
ίδιες λει­τουρ­γώ­ντας με ρίσκο είχαν εμπλα­κεί, ήταν να προ­χω­ρή­σουν σε μέτρα
δια­θρω­τι­κής προ­σαρ­μο­γής, που έθε­ταν σε εφαρ­μο­γή σοβα­ρό­τα­τες υπο­χω­ρή­σεις ως προς
τις συντά­ξεις, τους μισθούς, τις εργα­σια­κές σχέ­σεις, τις συλ­λο­γι­κές συμβάσεις
και την προ­ώ­θη­ση των ιδιωτικοποιήσεων. 
Πώς συν­δέ­ε­ται το πρό­γραμ­μα διαρθρωτικής
προ­σαρ­μο­γής με την αύξη­ση του χρέους;

Ε.Τ.
:
Με βάση τα επί­ση­μα στοι­χεία σήμε­ρα, το χρέ­ος έφτα­σε το 185% του ΑΕΠ
στα τέλη του 2014. Έγι­νε μια ταχυ­δα­κτυ­λουρ­γι­κή εκστρα­τεία επικοινωνίας
το 2012 που παρου­σί­α­σε την ανα­διάρ­θρω­ση χρέ­ους, τόσο στους Έλλη­νες όσο και στην
ευρω­παϊ­κή κοι­νή γνώ­μη, ως «ελά­φρυν­ση» του χρέ­ους κατά 50%. Μόνο που αυτή η
ελά­φρυν­ση συν­δε­ό­ταν με νέα δάνεια που βάρυ­ναν περισ­σό­τε­ρο το χρέ­ος και ένα νέο
πρό­γραμ­μα μέτρων από την τρόι­κα
. Τα θύμα­τα ήταν τα συντα­ξιο­δο­τι­κά και
ασφα­λι­στι­κά ταμεία των Ελλή­νων εργα­ζο­μέ­νων, που ήταν υπο­χρε­ω­μέ­να να αγοράζουν
ελλη­νι­κά ομό­λο­γα, οι κυπρια­κές και οι ελλη­νι­κές τρά­πε­ζες και οι έλληνες
ομο­λο­γιού­χοι, λόγω της έκπτω­σης στην τιμή των ελλη­νι­κών ομο­λό­γων που επιβλήθηκε
στο πλαί­σιο της ανα­διάρ­θρω­σης («κού­ρε­μα»).
Μόνο που στο
δεύ­τε­ρο αυτό πρό­γραμ­μα υπήρ­χε πρό­βλε­ψη για στή­ρι­ξη των ελλη­νι­κών τρα­πε­ζών και
πολύ περισ­σό­τε­ρο των ξένων τρα­πε­ζών που είχαν μετο­χές στις ελλη­νι­κές τράπεζες.
Συγκε­κρι­μέ­να, υπήρ­χε πρό­γραμ­μα ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­σης των ελλη­νι­κών τρα­πε­ζών, έτσι
ώστε να μπο­ρέ­σουν να απα­γκι­στρω­θούν οι γαλ­λι­κές και οι γερ­μα­νι­κές τρά­πε­ζες από
τις ελλη­νι­κές (π.χ. η Credit Agricole πού­λη­σε την ελλη­νι­κή θυγα­τρι­κή της, την
Εμπο­ρι­κή Τρά­πε­ζα). Που­λώ­ντας, λοι­πόν, οι ξένες τρά­πε­ζες κέρ­δι­σαν επι­πλέ­ον, ενώ
οι ελλη­νι­κές παρέ­μει­ναν στο χεί­λος της χρε­ω­κο­πί­ας και χρειά­ζο­νται διαρκώς
στήριξη. 
Οι πιστώ­σεις προς
την Ελλά­δα είναι παρά­νο­μες από όλες τις δυνα­τές απόψεις 
Για όλους αυτούς
τους λόγους, κατά τη γνώ­μη μου, οι πιστώ­σεις της τρόι­κα προς την Ελλά­δα είναι
απο­νο­μι­μο­ποι­η­μέ­νες, εφό­σον ευνό­η­σαν συγκε­κρι­μέ­να συμ­φέ­ρο­ντα ιδιω­τών τραπεζιτών
ξένων χωρών και πολύ συγκε­κρι­μέ­νες περι­πτώ­σεις εντός Ελλά­δας. Επί­σης, είμαι
πεπει­σμέ­νος ότι πρό­κει­ται περί επα­χθούς χρέ­ους, καθώς παρα­βιά­ζε­ται σειρά
δικαιω­μά­των των Ελλή­νων πολι­τών. Μπο­ρεί, επί­σης, να απο­δει­χτεί ότι από
πολ­λές από­ψεις είναι παρά­νο­μες, υπό την έννοια ότι το μνη­μό­νιο του 2010 δεν
σεβά­στη­κε το Σύνταγ­μα της Ελλά­δας, όσον αφο­ρά στο πώς πρέ­πει να τίθε­νται υπό
συζή­τη­ση και να εγκρί­νο­νται τέτοιου είδους συμ­φω­νί­ες από το ελληνικό
κοινοβούλιο. 
Και από την άλλη
πλευ­ρά έχουν παρα­βιά­σει τις προ­βλέ­ψεις των συμ­φω­νιών της E.E που
ξεκά­θα­ρα ανα­φέ­ρουν ότι δεν μπο­ρούν τα κρά­τη μέλη να δεσμεύ­ο­νται εκ μέρους ενός
άλλου κρά­τους
. Και είναι εκπλη­κτι­κό. Εδώ και περισ­σό­τε­ρο από ένα μήνα,
ακού­με στη Γερ­μα­νία και στη Γαλ­λία να λέγε­ται ότι οι χώρες αυτές δεσμεύ­τη­καν και
πλή­ρω­σαν άμε­σα για την Ελλά­δα. Αν όντως το έκα­ναν, έχουν παρα­βιά­σει το
άρθρο 125 της Συν­θή­κης της Λισα­βό­νας
, που προ­βλέ­πει ότι δεν μπο­ρεί να
υπάρ­ξει δέσμευ­ση κρα­τών για την δανειο­δό­τη­ση άλλων κρα­τών της Ε.Ε. Θα μπορούσε,
λοι­πόν, κανείς να πει ότι τα δάνεια αυτά που επι­κα­λού­νται σήμε­ρα, είναι παράνομα
και υπό την έννοια αυτή δεν μπο­ρούν να αποπληρωθούν. 
Από την πλευ­ρά του
το ΔΝΤ έχει χορη­γή­σει δύο δια­δο­χι­κά δάνεια στην Ελλά­δα. Οι κανό­νες του
ΔΝΤ είναι πολύ ξεκά­θα­ροι: δεν μπο­ρεί το Ταμείο να δανεί­σει μια χώρα, εκτός και
αν το δάνειο είναι σίγου­ρο ότι μπο­ρεί να απο­πλη­ρω­θεί. Είναι προ­φα­νές πλέ­ον, ότι
το χρέ­ος αυτό δεν μπο­ρεί να αποπληρωθεί. 
Θα πει κανείς ότι
αυτό είναι ένα συμπέ­ρα­σμα που προ­έ­κυ­ψε εκ των  υστέ­ρων. Κι όμως, όπως προκύπτει
από σει­ρά στοι­χεί­ων (ίσως το πιο γνω­στό είναι το δημο­σί­ευ­μα της Wall Street
Journal), εκπρό­σω­ποι του­λά­χι­στον 10 χωρών (της Αργε­ντι­νής, του Ιράν, της
Ελβε­τί­ας, της Κίνας κ.ο.κ.) το Μάη του 2010, όταν γινό­ταν η συζή­τη­ση για την
χορή­γη­ση δανεί­ου στην Ελλά­δα, είχαν δια­φω­νή­σει, λέγο­ντας ακρι­βώς αυτό: ότι με
βάση τα υπάρ­χο­ντα στοι­χεία και τις οικο­νο­μι­κές προ­βλέ­ψεις, η Ελλά­δα δεν θα
μπο­ρού­σε ποτέ να απο­πλη­ρώ­σει το χορη­γη­θέν δάνειο. Ο Ντο­μι­νίκ Στρος-Καν,
που τότε ήταν επι­κε­φα­λής, ήξε­ρε πολύ καλά λοι­πόν ότι το δάνειο προς την Ελλάδα
δεν μπο­ρεί ν’ απο­πλη­ρω­θεί. Υπό την έννοια αυτή, επί­σης πρό­κει­ται για ένα
παρά­νο­μο δάνειο από το πρί­σμα των κανό­νων του ΔΝΤ. 
Πιστεύω ότι
υπάρ­χουν πολύ σοβα­ρά επι­χει­ρή­μα­τα που μπο­ρούν να αμφι­σβη­τή­σουν πραγ­μα­τι­κά τις
απο­πλη­ρω­μές των δανεί­ων που απαι­τεί η τρόι­κα.  Στις χώρες – εταί­ρους τής Ελλάδας
πέφτει το βάρος να δεί­ξουν στην κοι­νή γνώ­μη ότι όλη η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία περί των
ευθυ­νών και της ενο­χής της Ελλά­δας είναι μια ψευ­δής επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία. Γι’ αυτό
το  λόγο, στη Γαλ­λία τις προη­γού­με­νες ημέ­ρες δώσα­με στη δημο­σιό­τη­τα μια κοινή
δια­κή­ρυ­ξη δεκά­δων οργα­νώ­σε­ων που εμπε­ριέ­χει ακρι­βώς μια σει­ρά από αποκαλύψεις
για το ελλη­νι­κό χρέ­ος που δίνουν μια εικό­να πιο κοντά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Είναι
κάτι που προ­σπα­θού­με να γίνει και σε άλλες χώρες της Ευρώ­πης, αλλά και στις ΗΠΑ.
Να ζητή­σει η Αθήνα
λογι­στι­κό έλεγ­χο του χρέ­ους της στη βάση κανο­νι­σμού της Ε.Ε !  
Για­τί ήρθα­τε στην
Αθή­να;
Μετά τις εκλογές
επι­κοι­νώ­νη­σαν μαζί μου ορι­σμέ­να πρό­σω­πα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τον Οκτώ­βριο του 2012
είχα συνα­ντη­θεί με τον Α. Τσί­πρα, όπως και τον Οκτώ­βριο του 2013, οπό­τε είχαμε
συζη­τή­σει για το τι μπο­ρεί να γίνει με το θέμα του χρέ­ους της Ελλά­δας. Έχω έρθει
καταρ­χάς για να συνα­ντή­σω μέλη της κυβέρ­νη­σης, για να μάθω ποια είναι η στάση
τους απέ­να­ντι στο θέμα τώρα που η κατά­στα­ση έχει αλλά­ξει και για να εκφρά­σω τη
γνώ­μη μου, καθώς πρό­κει­ται, σε αρκε­τές περι­πτώ­σεις, για ανθρώ­πους που είχαμε
επα­φές και στο παρελ­θόν και είχα­με συνερ­γα­στεί στη δημιουρ­γία της Επιτροπής
Λογι­στι­κού Ελέγ­χου του ελλη­νι­κού χρέ­ους το 2011. 
Θέλω να τους
ξανα­βρώ για να ανταλ­λά­ξου­με από­ψεις για το τί έχει γίνει από  τότε. Δεν είμαι
επί­ση­μα προ­σκε­κλη­μέ­νος της κυβέρ­νη­σης. Αλλά έχω έρθει για να δω φίλους σε μια
κυβέρ­νη­ση που στη­ρί­ζω με τρό­πο κρι­τι­κό και ανε­ξάρ­τη­το απέ­να­ντι στην
επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της Ε.Ε και για να τους προ­τεί­νω συγκε­κρι­μέ­να να
χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν κανο­νι­σμούς της ίδιας της Ε.Ε στο θέμα του χρέους. 
Η Ελλά­δα, ως
κρά­τος-μέλος της Ε.Ε που βρί­σκε­ται σε πρό­γραμ­μα δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής, έχει
το δικαί­ω­μα να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει κανο­νι­σμό που η Ευρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή και το
Ευρω­παϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο υιο­θέ­τη­σαν στις 21 Μάη 2013. Ο κανο­νι­σμός αυτός στο σημείο
9 του άρθρου 7 ανα­φέ­ρει ότι ένα κρά­τος υπό δημο­σιο­νο­μι­κή προ­σαρ­μο­γή θα
προ­χω­ρή­σει σε λογι­στι­κό έλεγ­χο του χρέ­ους του για να δει για ποιό λόγο αυξήθηκε
τόσο πολύ και για να «προ­λά­βει» νέες ενδε­χό­με­νες ανά­λο­γες ενέρ­γειες. Ο Α.
Τσί­πρας έχει τη δυνα­τό­τη­τα να ζητή­σει να εφαρ­μό­σει το συγκε­κρι­μέ­νο άρθρο, κάτι
που δε ζήτη­σε η προη­γού­με­νη κυβέρ­νη­ση Σαμα­ρά, με ό,τι συνέ­πεια αυτό θα έχει,
καθώς, προ­φα­νώς, μπο­ρούν να προ­κύ­ψουν στοι­χεία που θα απο­δεί­ξουν τις παρανομίες
και το ότι το χρέ­ος έχει χαρα­κτή­ρα επα­χθές και είναι μη βιώσιμο. 
Δεν είναι μια δια­δι­κα­σία αυτή που θέλει
χρό­νο;
Ε.Τ. : Ένας
λογι­στι­κός έλεγ­χος του χρέ­ους είναι μια δια­δι­κα­σία που μπο­ρεί να γίνει σχετικά
γρή­γο­ρα. Μπο­ρεί να συστα­θεί μια επι­τρο­πή ελέγ­χου στην οποία θα υπάρ­χει συμμετοχή
και εκπρο­σώ­πη­ση και των πολι­τών, κατά τη γνώ­μη μου, επει­δή χρειάζεται
δια­φά­νεια.
Και ναι, προ­φα­νώς, θα έχει συνέ­πειες μια τέτοια ενέρ­γεια και
σε ευρω­παϊ­κό επί­πε­δο, αφού θα υπάρ­χουν πολύ ισχυ­ρά επι­χει­ρή­μα­τα που θα δείχνουν
ότι το χρέ­ος της Ελλά­δας είναι και παρά­νο­μο και επα­χθές και κάλ­λι­στα μπο­ρεί να
μην αποπληρωθεί. 
Προ­φα­νώς, μια
τέτοια εξέ­λι­ξη θα επη­ρε­ά­σει και άλλες χώρες της Ε.Ε που βρί­σκο­νται σε πρόγραμμα
δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής, ίσως όχι τόσο την Ιρλαν­δία που φαί­νε­ται να τελειώνει
το πρό­γραμ­μα, αλλά σίγου­ρα την Πορ­το­γα­λία, την Κύπρο και την Ισπα­νία, καθώς
δέχτη­κε δια του Μηχα­νι­σμού Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής Στα­θε­ρό­τη­τας πολ­λά χρή­μα­τα για να
σώσει τις τρά­πε­ζές της και την αφο­ρά το θέμα. 
Η μόνη δυνα­τή λύση
είναι μια ενέρ­γεια μονο­με­ρή στη βάση του εθνι­κού δικαί­ου, στη βάση της εθνικής
κυριαρ­χί­ας, που προ­φα­νώς από την Ε.Ε θα χαρα­κτη­ρι­στεί ως πρά­ξη ανυπακοής
Πρα­κτι­κά, αυτό που περι­γρά­φε­τε, εκτός από
επί­δρα­ση και σε άλλες χώρες της Ε.Ε, θέτει και ζήτη­μα τρο­πο­ποί­η­σης του ρόλου της
ΕΚΤ;
Ε.Τ.
:
Προ­φα­νώς. Αλλά ας δού­με ειλι­κρι­νά ορι­σμέ­να πράγ­μα­τα. Ένα παράδειγμα
είναι η πρό­τα­ση του Γ. Βαρου­φά­κη για swap ομο­λό­γων, προ­κει­μέ­νου να χαλα­ρώ­σει το
βάρος του ελλη­νι­κού χρέ­ους. Υπο­στη­ρί­ζω αυτήν την πρό­τα­ση, αλλά πόσο ρεαλιστική
είναι; Από τεχνι­κής άπο­ψης είναι απο­λύ­τως ρεα­λι­στι­κή και εφι­κτή και θα είχε και
απο­τέ­λε­σμα.  Και από πολι­τι­κής άπο­ψης είναι απο­λύ­τως σωστά τεκμηριωμένη.
Από την άπο­ψη, όμως, του συσχε­τι­σμού δυνά­με­ων που επι­κρα­τεί μέσα στην ΕΕ
δεν είναι ρεα­λι­στι­κή και εφι­κτή, δεν πρό­κει­ται να επι­τρα­πεί να γίνει πράξη.
Συνε­πώς, αυτό που
απο­μέ­νει ως δυνα­τή λύση για μια κυβέρ­νη­ση όπως του Αλέ­ξη Τσί­πρα, είναι μια πράξη
εθνι­κής κυριαρ­χί­ας που θα στη­ρί­ζε­ται στο διε­θνές και στο εθνι­κό δίκαιο. 
Μιλώ για μια ενέρ­γεια μονο­με­ρή στη βάση του εθνι­κού δικαί­ου, στη βάση
της εθνι­κής κυριαρ­χί­ας, που προ­φα­νώς από την Ε.Ε θα χαρα­κτη­ρι­στεί ως πράξη
ανυ­πα­κο­ής
, αλλά δεν εμπε­ριέ­χει τίπο­τε σκαν­δα­λώ­δες και παράνομο.
Βασι­σμέ­νη σε μια καλή επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία με γνώ­μο­να το διε­θνές και το εθνικό
δίκαιο, μια τέτοια ενέρ­γεια είναι απο­λύ­τως εφικτή. 
Μιλά­τε όμως για μια μονομερή
κίνη­ση και ήδη βλέ­που­με μια τερά­στια πίε­ση που ασκεί­ται, ενώ γίνεται
δια­πραγ­μά­τευ­ση για το πρό­γραμ­μα, με την ΕΚΤ λίγο πολύ να απει­λεί με δια­κο­πή της
χρη­μα­το­δό­τη­σης προς τις ελλη­νι­κές τρά­πε­ζες. Πώς θα μπο­ρού­σε να
γίνει;
Ε.Τ. : Οι πιέ­σεις ασκού­νται ήδη.
Η ΕΚΤ δεν δέχε­ται ήδη τα ομό­λο­γα και έχει περά­σει τις τρά­πε­ζες στον
ΕLA
. Δεν μπο­ρεί κανείς να απο­κλεί­σει ότι η ΕΚΤ θα δια­κό­ψει και τον ELA
σε περί­πτω­ση μονο­με­ρούς ενέρ­γειας, δηλα­δή σε περί­πτω­ση που μονο­με­ρώς η Ελλάδα
θέσει αίτη­μα για λογι­στι­κό έλεγ­χο του χρέ­ους και ουσια­στι­κά επαναπροσδιορίσει
όλο το πλαί­σιο δια­πραγ­μά­τευ­σης. Μια τέτοια ενέρ­γεια θα μπο­ρού­σε να
οδη­γή­σει σε αλλα­γή συσχε­τι­σμού δυνά­με­ων στα όργα­να της Ε.Ε
.
Αλλά ακό­μη και αν
αυτό δεν γίνει και η ΕΚΤ προ­χω­ρή­σει σε πλή­ρη δια­κο­πή της χρη­μα­το­δό­τη­σης στις
τρά­πε­ζες, θα χρεια­στούν επι­πλέ­ον βήμα­τα. Για να δια­σφα­λι­στεί η λει­τουρ­γία του
τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος θα πρέ­πει να περά­σει ο έλεγ­χος των τρα­πε­ζών στο κρά­τος και
να επι­βλη­θεί ένας έλεγ­χος στην κίνη­ση των κεφα­λαί­ων, και αυτό είναι κάτι που η
τρόι­κα το Μάρ­τιο του 2013 επέ­βα­λε στην Κύπρο. 
Αν στην Κύπρο
επι­βλή­θη­κε και έγι­νε δεκτό, δεν κατα­λα­βαί­νω για­τί η κυβέρ­νη­ση στην Ελλά­δα δεν
μπο­ρεί να πάρει τα ίδια μέτρα για να δια­σφα­λί­σει την λει­τουρ­γία του τραπεζικού
συστή­μα­τος. Δεν μπο­ρούν να επι­βλη­θούν αντί­ποι­να στην Ελλά­δα για αυτό, όταν
πρό­κει­ται για τα ίδια μέτρα που λήφθη­καν στην Κύπρο. Είναι ένα επι­χεί­ρη­μα που
μπο­ρεί να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει η κυβέρνηση. 
Για τους πιστωτές,
το ζήτη­μα είναι η δημο­σιο­νο­μι­κή προ­σαρ­μο­γή, όχι η αποπληρωμή 
Η πρό­τα­ση Βαρου­φά­κη για ανταλ­λα­γή ομολόγων
θεω­ρεί­τε ότι θα είχε το ίδιο απο­τέ­λε­σμα με την προ­ε­κλο­γι­κή υπό­σχε­ση του ΣΥΡΙΖΑ
για ριζι­κή μεί­ω­ση του χρέ­ους;
Ε.Τ. : Ναι, πιστεύω ότι θα είχε
το ίδιο απο­τέ­λε­σμα. Για­τί είπαν όχι; Για­τί όσον αφο­ρά στο χρέ­ος, το ζήτη­μα δεν
είναι η απο­πλη­ρω­μή του επί της ουσί­ας. Φέτος η Ελλά­δα θα πρέ­πει να επι­στρέ­ψει 22
δις ευρώ. Και προ­βλε­πό­ταν ότι αν ο Σαμα­ράς έμε­νε στην κυβέρ­νη­ση το ΔΝΤ θα έδινε
7,6 δις ευρώ και τα υπό­λοι­πα θα έρχο­νταν από το μηχα­νι­σμό χρηματοπιστωτικής
στα­θε­ρό­τη­τας της Ε.Ε. Αυτό σημαί­νει ότι τα χρή­μα­τα θα εξα­σφα­λί­ζο­νταν μέσα από
ένα νέο δάνειο της τρόικας. 
Άρα, το ζήτη­μα με
το χρέ­ος δεν είναι η απο­πλη­ρω­μή. Είναι η χρη­σι­μο­ποί­η­σή του ως μοχλό πίε­σης για
να συνε­χι­στεί η δημο­σιο­νο­μι­κή προ­σαρ­μο­γή, οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, η ανα­σφά­λεια στις
συμ­βά­σεις εργα­σί­ας. Μια σει­ρά από χώρες απο­πλη­ρώ­νουν το χρέ­ος τους με
νέα δάνεια υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι θα εφαρ­μό­σουν βίαιες νεοφιλελεύθερες
μεταρ­ρυθ­μί­σεις
. Συνε­πώς, είναι προ­φα­νές ότι το μεγά­λο θέμα για τους
πιστω­τές είναι η δημο­σιο­νο­μι­κή προσαρμογή. 
Για την Ελλάδα
είναι το αντί­θε­το. Γι’ αυτό και αρχι­κώς, ειπώ­θη­κε ότι η Ελλά­δα δε θέλει την
τελευ­ταία δόση του δανεί­ου του ΔΝΤ, για­τί αυτό σημαί­νει ότι δε δέχε­ται το
συγκε­κρι­μέ­νο εκβια­σμό. Σε αυτό το σημείο αντέ­δρα­σαν οι πιστω­τές. Δεν έχουν
πρό­βλη­μα με το όνο­μα της τρόικα. 
Αυτό που θέλουν
είναι να συνε­χι­στούν οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, με τον έναν ή τον άλλο τρό­πο, με ένα
ρυθ­μό που είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να συζη­τή­σουν και να μη γίνει αύξη­ση του κατώτατου
μισθού. Θέτουν θέμα με τη δημιουρ­γία χιλιά­δων νέων θέσε­ων εργα­σί­ας, καθώς αυτές
προ­ϋ­πο­θέ­τουν δημό­σιες επεν­δύ­σεις και δαπά­νες. Αυτό είναι ακρι­βώς που δεν θέλουν.
Δεν θέλουν αύξη­ση των δημο­σί­ων δαπα­νών και δημό­σιες επεν­δύ­σεις, θέλουν μείωση
του δημο­σί­ου τομέα.  Δεν θέλουν επα­να­πρό­σλη­ψη στον δημό­σιο τομέα. 
Όλα αυτά
είναι ενά­ντια στην λογι­κή της δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής. Και σε αυτό αντιδρά
και η κ. Μέρ­κελ, αλλά και οι κ.κ. Ολάντ, Ρέν­τζι και πολύ περισ­σό­τε­ρο  ο κ.
Ραχόι, για­τί αυτό θα σημα­το­δο­τού­σε προ­βλή­μα­τα για αυτούς στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας
του
. Το ζήτη­μα για τους πιστω­τές δεν είναι η απο­πλη­ρω­μή του χρέους,
αλλά η συνέ­χι­ση της δημο­σιο­νο­μι­κής προσαρμογής. 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted