«Πώς μπο­ρούν να αλλά­ξουν οι κατα­στρο­φι­κές πολι­τι­κές που επι­βάλ­λει ο Σόι­μπλε και
οι όμοιοί του; Είναι συμ­βα­τή η έντα­ξη στην ευρω­ζώ­νη με τη Δημοκρατία;»
διε­ρω­τά­ται ο Φιλίπ Λεγκρέν, πρώ­ην οικο­νο­μι­κός σύμ­βου­λος του προ­έ­δρου της
Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής την περί­ο­δο 2011-2014, σε άρθρο του στο περιοδικό
Foreign Policy.

«Οι εκλο­γές δεν αλλά­ζουν τίπο­τα»
ισχυ­ρι­ζό­ταν, όπως ανα­φέ­ρε­ται στο άρθρο, ο Γερ­μα­νός υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών, πριν
από τις βου­λευ­τι­κές εκλο­γές στην Ελλά­δα, οι οποί­ες ανέ­δει­ξαν μια ριζοσπαστική
αρι­στε­ρή κυβέρ­νη­ση, που δεσμευό­ταν να θέσει τέλος στη λιτό­τη­τα και να ζητήσει
ελά­φρυν­ση του χρέ­ους από τους πιστω­τές της στην ευρωζώνη». 

Ο Βόλφγκανγκ
Σόι­μπλε επέ­με­νε πως «η νέα ελλη­νι­κή κυβέρ­νη­ση οφεί­λει να απο­δε­χθεί τους όρους
που πέτυ­χαν οι προ­κά­το­χοί της» προστίθεται.

Σύμ­φω­να με τον αρθρογράφο,
«σε μεγά­λο βαθ­μό, η νέα κυβέρ­νη­ση λει­τούρ­γη­σε με αυτό τον τρό­πο, παρά τις
προ­ε­κλο­γι­κές δεσμεύ­σεις της». «Αυτό δεν απο­τε­λεί μόνο ένα ελλη­νι­κό ζήτημα.
Εκλο­γές ανα­μέ­νο­νται στην Ισπα­νία αργό­τε­ρα φέτος, ενώ οι ριζο­σπα­στι­κοί αριστεροί
του Podemos προη­γού­νται στις δημοσκοπήσεις. 

Πράγ­μα­τι, σε όλες σχε­δόν τις
εκλο­γές, μετά το ξέσπα­σμα της κρί­σης, οι ψηφο­φό­ροι ανέ­τρε­ψαν τις κυβερνήσεις
τους, για να ζητή­σει αμέ­σως μετά ο Σόι­μπλε και οι προ­στα­τευό­με­νοί του στην
ευρω­ζώ­νη ότι πρέ­πει η νέα κυβέρ­νη­ση να μεί­νει προ­σκολ­λη­μέ­νη στις αποτυχημένες
πολι­τι­κές που μόλις είχαν απορ­ρί­ψει οι ψηφο­φό­ροι» σημειώνει.

Στη συνέχεια
του άρθρου, μετα­ξύ άλλων, επι­ση­μαί­νε­ται: «Το 2012, για παρά­δειγ­μα, ο Φρανσουά
Ολάντ κέρ­δι­σε την προ­ε­δρία της Γαλ­λί­ας με την υπό­σχε­ση ότι θα θέσει τέλος στη
λιτό­τη­τα, αλλά υπο­χρε­ώ­θη­κε σύντο­μα σε υπο­χώ­ρη­ση από το Βερολίνο. 

Πέρυσι,
με την εντο­λή που έλα­βε από τη σαρω­τι­κή του νίκη στις ευρω­ε­κλο­γές του Μαΐ­ου, ο
μεταρ­ρυθ­μι­στής Ιτα­λός πρω­θυ­πουρ­γός Ματέο Ρέν­τσι ζήτη­σε αλλα­γές στους
δημο­σιο­νο­μι­κούς κανό­νες, ώστε να προ­βεί η ιτα­λι­κή κυβέρ­νη­ση σε περισσότερες
επεν­δύ­σεις, αλλά το αίτη­μά του απορρίφθηκε. 

Συχνά, οι πολι­τι­κοί αθετούν
προ­ε­κλο­γι­κές υπο­σχέ­σεις όταν βρε­θούν αντι­μέ­τω­ποι με την σκλη­ρή πραγματικότητα
της δια­κυ­βέρ­νη­σης. Πρό­κει­ται για ένα θλι­βε­ρό χαρα­κτη­ρι­στι­κό της
Δημοκρατίας».

Ο αρθρο­γρά­φος δια­τυ­πώ­νει την άπο­ψη ότι «οι περιο­ρι­σμοί
ωστό­σο της Δημο­κρα­τί­ας στην ευρω­ζώ­νη είναι απο­λύ­τως πραγ­μα­τι­κοί. Το 2011, οι
Αρχές της ευρω­ζώ­νης απο­μά­κρυ­ναν μάλι­στα από τα καθή­κο­ντά τους δύο εκλεγμένους
πρω­θυ­πουρ­γούς, στην Ιτα­λία και στην Ελλά­δα, τον τελευ­ταίο επει­δή είχε την
“θρα­σύ­τη­τα” να προ­σφέ­ρει στους Έλλη­νες δημο­ψή­φι­σμα για τις άδι­κες συνθήκες
που τους επέ­βα­λε η Γερ­μα­νία, ενώ τους αντι­κα­τέ­στη­σαν από υπά­κουους μη
εκλεγ­μέ­νους τεχνοκράτες».

Σε άλλο σημείο της εκτε­νέ­στα­της ανά­λυ­σής του, ο
Φιλίπ Λεγκρέν υπο­γραμ­μί­ζει ότι «οι Γερ­μα­νοί βασί­ζο­νται στις αρχές της ευρωζώνης
για να τη γλι­τώ­σουν, ενώ η Ευρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή υπο­κλί­νε­ται στο Βερο­λί­νο. Όταν
όμως οι ψηφο­φό­ροι αλλού επι­θυ­μούν τις αλλα­γές κάποιων πραγ­μά­των, αποκλειστικά
στις δικές τους χώρες, η απά­ντη­ση είναι: “Nein, nein, nein. Δεν υπάρχει
εναλ­λα­κτι­κή λύση”. 

Στην περί­πτω­ση της Ελλά­δας, η γερ­μα­νι­κή κυβέρνηση
χρη­σι­μο­ποί­η­σε ένα ακό­μη πιο υπο­κρι­τι­κό επι­χεί­ρη­μα. Δεν υπάρ­χει τίπο­τα το
αντι­δη­μο­κρα­τι­κό στον εξα­να­γκα­σμό της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης να υπο­κύ­ψει στη
βού­λη­ση του Βερολίνου. 

Αντί­θε­τα, ισχυ­ρί­ζε­ται ο Σόι­μπλε, ότι “η Αθήνα
οφεί­λει να σεβα­στεί τις επι­θυ­μί­ες των ψηφο­φό­ρων σε άλλες χώρες της ευρωζώνης”.
Είναι αλή­θεια ότι οι φορο­λο­γού­με­νοι της Γερ­μα­νί­ας και σε όλη την ευρω­ζώ­νη έχαναν
-άδι­κα- εάν η Ελλά­δα πετύ­χαι­νε την ελά­φρυν­ση του χρέ­ους που χρειά­ζε­ται για να
ανα­κάμ­ψει. Αλλά, για­τί συμ­βαί­νει αυτό; 

Συμ­βαί­νει επει­δή η Μέρκελ
παρα­βί­α­σε τον κανό­να της “μη διά­σω­σης”, θέτο­ντας τα συμ­φέ­ρο­ντα των γερμανικών
τρα­πε­ζών πάνω από εκεί­να των Ευρω­παί­ων πολι­τών-συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των
Γερ­μα­νών- και θέτο­ντας τους Ευρω­παί­ους τον έναν απέ­να­ντι στον άλλον.

Εάν
οι Γερ­μα­νοί ψηφο­φό­ροι συνει­δη­το­ποιού­σαν ότι η Μέρ­κελ και ο Σόι­μπλε τους είπαν
ψέμα­τα και ότι τους πού­λη­σαν, δεν θα έπε­φταν στην εθνι­κι­στι­κή παγί­δα να
κατη­γο­ρούν τους Έλλη­νες για τα παρα­πτώ­μα­τα των τρα­πε­ζών τους και της κυβέρνησής
τους!».

Τέλος, ο αθρο­γρά­φος τονί­ζει: «Για να επι­τύ­χει ελά­φρυν­ση του
χρέ­ους, η Ελλά­δα οφεί­λει να απο­κα­λύ­ψει την μπλό­φα της Γερ­μα­νί­ας, όπως
επι­χει­ρη­μα­το­λό­γη­σα πριν από δύο εβδο­μά­δες, και να είναι έτοι­μη να εκδώ­σει ένα
παράλ­λη­λο νόμισμα. 

Η τετρά­μη­νη παρά­τα­ση που δέχθη­κε η Αθή­να από τους
πιστω­τές της στην ΕΕ, τον προη­γού­με­νο μήνα, παρέ­χει στη νέα ελλη­νι­κή κυβέρνηση
τον χρό­νο για να επε­ξερ­γα­στεί σε βάθος τη στρα­τη­γι­κή της. 

Αλλά,
ευρύ­τε­ρα, πώς θα μπο­ρού­σε να απο­κα­τα­στα­θεί η δημο­σιο­νο­μι­κή Δημοκρατία;
Είναι τόσος ο θυμός και η έλλει­ψη εμπι­στο­σύ­νης που δημιούρ­γη­σε η
κακο­δια­χεί­ρι­ση της κρί­σης ώστε καθι­στούν πολι­τι­κά αδια­νό­η­τα, προς το παρόν, τα
βήμα­τα προς ένα δημο­κρα­τι­κό φεντεραλισμό. 

Μια πιο καλή επι­λο­γή θα
απο­τε­λού­σε η απο­κα­τά­στα­ση του κανό­να της “μη διά­σω­σης”, μαζί με την
ελευ­θε­ρία των κυβερ­νή­σε­ων να αντα­πο­κρί­νο­νται στις μετα­βαλ­λό­με­νες οικονομικές
συν­θή­κες και πολι­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες, υπό τους περιο­ρι­σμούς της βού­λη­σης των
αγο­ρών να δανεί­σουν ή εντέ­λει υπό τον κίν­δυ­νο χρεοκοπίας. 

Η ΕKT θα είχε
επί­σης την απο­στο­λή να λει­τουρ­γεί ως ο κατάλ­λη­λος δανει­στής έσχα­της ανά­γκης σε
κυβερ­νή­σεις με πρό­βλη­μα ρευ­στό­τη­τας, δια­φο­ρε­τι­κά το ευρώ θα μπο­ρού­σε να
δια­λυ­θεί. Το να αφαι­ρείς από τους ψηφο­φό­ρους το δικαί­ω­μα να προ­βαί­νουν σε
θεμι­τές οικο­νο­μι­κές και πολι­τι­κές επι­λο­γές είναι απα­ρά­δε­κτο, και όπως
απο­δει­κνύ­ει η τρα­γι­κή ιστο­ρία της Βαϊ­μά­ρης στη Γερ­μα­νία, η επι­βο­λή
δυσβά­στα­κτων απο­πλη­ρω­μών σε μιση­τούς ξένους πιστω­τές οδη­γεί στον πολιτικό
εξτρεμισμό. 

Όπως επι­σή­μα­νε ο Μάρ­τιν Γουλφ στους Financial Times,
“η ευρω­ζώ­νη έχει ως σκο­πό να απο­τε­λέ­σει μια ένω­ση δημο­κρα­τιών, όχι μια
αυτο­κρα­το­ρία”. Οι Μέρ­κελ και Σόι­μπλε θα πρέ­πει να το θυμού­νται αυτό».