Η αξία μιας ζωής - Φαιακία

Η αξία μιας ζωής

Το λάβα­με από τον φίλ­τα­το της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκο Μαν­τζά­κο και το ανα­δη­μο­σιεύ­ου­με. Συγκι­νη­μέ­νοι, που ο λόγος του Γιάν­νη Βαρου­φά­κη είναι ριζι­κά δια­φο­ρε­τι­κός από εκεί­νο των στυ­γνών νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρων γιά­πη­δων, που μετρούν τους ανθρώ­πους σαν αριθ­μούς και όχι τους αριθ­μούς για τους ανθρώπους…


Η αξία μιας ζωής
…και για­τί δεν
πρέ­πει ποτέ να ρωτά­τε τους οικο­νο­μο­λό­γους να την
Υπο­λο­γί­σουν
Στον και­ρό της Κρί­σης πολλοί
ρωτούν: Υπάρ­χει τρό­πος να υπο­λο­γι­στεί το ανθρώ­πι­νο κόστος της; Όταν π.χ.
κάποιος αυτο­κτο­νεί επει­δή δεν μπο­ρεί να αντα­πε­ξέλ­θει ψυχο­λο­γι­κά, αδυ­να­τώ­ντας να
συντη­ρή­σει την οικο­γέ­νειά του, ή όταν κάποιος άλλος λυγί­ζει κάτω από το βάρος
του άγχους το οποίο του κόβει το νήμα της ζωής, μπο­ρού­με να ποσοτικοποιήσουμε
την απώ­λεια αυτή εκφρά­ζο­ντάς την σε ευρώ και λεπτά;
Η συνε­τή και ανθρώ­πι­νη απάντηση
είναι ένα τερά­στιο «όχι». Οποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια «τιμο­λό­γη­σης» μιας ανθρώπινης
ζωής ανοί­γει το ηθι­κό Κου­τί της Παν­δώ­ρας από το οποίο δρα­πε­τεύ­ουν σωρός
ολό­κλη­ρος σκο­τει­νές σκέ­ψεις και απάν­θρω­πες πρά­ξεις. Όταν η ζωή κοστο­λο­γεί­ται, η
εγκα­τά­λει­ψη του συναν­θρώ­που, ακό­μα και η δολο­φο­νία του, «δικαιο­λο­γεί­ται» εφόσον
η τιμή της ζωής που χάνε­ται κρι­θεί αρκε­τά χαμηλή.
Κι όμως, η ψευδο-επιστήμη
που θερα­πεύω, τα οικο­νο­μι­κά, διδά­σκουν τους φοι­τη­τές μας ότι
υπάρ­χει τρό­πος. Ιδού τι σκέ­φτη­καν οι
οικο­νο­μο­λό­γοι ως μέθο­δο υπο­λο­γι­σμού της χρη­μα­τι­κής αξί­ας μιας ζωής: Τι θα
απα­ντού­σα­τε αν σας ρώτα­γα: «Πόσα χρή­μα­τα θα θέλα­τε προ­κει­μέ­νου να με αφή­σε­τε να
σας σκο­τώ­σω;» Αν δεν είστε εντε­λώς ανό­η­τοι, η σωστή απά­ντη­ση είναι να πάω να πνιγώ!
Φαντα­στεί­τε όμως ότι δεν σας ρωτώ αυτό ακρι­βώς αλλά ότι λέω τα εξής σε δέκα
χιλιά­δες Έλλη­νες και Ελλη­νί­δες που δια­λέ­χθη­καν τυχαία:
«Φαντά­σου ότι η πιθανότητα
να πεθά­νεις κατά την διάρ­κεια της επό­με­νης Δευ­τέ­ρας ισού­ται με ένα στα δέκα
εκα­τομ­μύ­ρια. Με άλλα λόγια, είναι
ως εάν, ως έχουν τα πράγ­μα­τα, το αν θα πεθά­νεις την επόμενη
Δευ­τέ­ρα να καθο­ρί­ζε­ται από την ακό­λου­θη κλή­ρω­ση: Έχου­με μια κλη­ρω­τί­δα που
περιέ­χει δέκα χιλιά­δες λαχνούς εκ των οποί­ων ένας μόνο είναι μαύ­ρος και οι
υπό­λοι­ποι 9.999 λευ­κοί. Η «ζωή» τρα­βά­ει τυχαία έναν από αυτούς. Αν τύχει να
κλη­ρώ­σει ο μαύ­ρος λαχνός, τότε η επό­με­νη Δευ­τέ­ρα θα είναι η τελευ­ταία σου (π.χ.
θα σε πατή­σει αυτοκίνητο).
Τώρα, φαντά­σου ότι σου
κάνου­με την εξής προ­σφο­ρά: Αν δεχθείς να αντι­κα­τα­στή­σου­με έναν από τους 9.999
λευ­κούς λαχνούς με έναν (δεύ­τε­ρο) μαύ­ρο λαχνό, θα σου δώσου­με
100. Με άλλα λόγια σου
προ­σφέ­ρου­με το ποσό των
100 για να απο­δε­χθείς μια πολύ μικρή αύξη­ση της
πιθα­νό­τη­τας να πεθά­νεις την επό­με­νη Δευ­τέ­ρα. Δέχεσαι;»
Έστω, θεω­ρη­τι­κά, ότι και οι
δέκα χιλιά­δες Ελλη­νί­δες κι Έλλη­νες που ρωτή­θη­καν, ιδί­ως στον Και­ρό της Κρίσης,
απο­δέ­χο­νται αυτή την προ­σφο­ρά. Τότε, σύμ­φω­να με το σκε­πτι­κό του οικονομολόγου
που σκαρ­φί­στη­κε αυτό το νοη­τι­κό πεί­ρα­μα, υπο­λο­γί­σα­με αντι­κει­με­νι­κά την
χρη­μα­τι­κή αξία μιας ανθρώ­πι­νης ζωής! Ισού­ται με
1 εκ! Πως; Για να δού­με πώς προ­κύ­πτει αυτή η
τιμο­λό­γη­ση της ζωής, θυμη­θεί­τε ότι κάθε ένα από τα δέκα χιλιά­δες άτο­μα που
ρωτή­σα­με απο­δέ­χθη­κε
100 για μία επί πλέ­ον πιθα­νό­τη­τα θανά­του (την επόμενη
Δευ­τέ­ρα) στις δέκα χιλιά­δες. Ως «ομά­δα» οι δέκα χιλιά­δες αυτοί συμπο­λί­τες μας
συναί­νε­σαν σε έναν επι­πλέ­ον θάνα­το με αντί­τι­μο, συνο­λι­κά, 1 εκ!
Από­δει­ξη: Η απο­δο­χή μίας επί
πλέ­ον πιθα­νό­τη­τας θανά­του από τον κάθε ένα και την κάθε μία αυτής της ομάδας
των δέκα χιλιά­δων ατό­μων ισο­δυ­να­μεί με έναν επί πλέ­ον θάνα­το (κατά μέσον όρο)
μετα­ξύ των μελών αυτής της ομά­δας των δέκα χιλιά­δων ατό­μων. [Το γινό­με­νο του
αριθ­μού 10.000 επί του κλά­σμα­τος 1 προς 10.000 μας κάνει… τον αριθ­μό 1.]
Ουσια­στι­κά, λοι­πόν συναί­νε­σαν, ως ομά­δα (και εφό­σον δεν γνώ­ρι­ζαν ποιος ή ποια
από αυτούς θα πεθά­νει την επό­με­νη Δευ­τέ­ρα ως απόρ­ροια αυτής τους της επιλογής),
ότι ένας ή μία εξ αυτών που δεν θα πέθαι­νε κανο­νι­κά την επό­με­νη Δευ­τέ­ρα τώρα θα
πεθά­νει. Και με τι αντί­τι­μο πρό­σφε­ραν στην συναί­νε­σή τους σε αυτόν τον επί
πλέ­ον θάνα­το οι δέκα χιλιά­δες ερω­τη­θέ­ντες; Με το συνο­λι­κό αντί­τι­μο των
100 επί 10.000 ατό­μων, δηλαδή
για
1 εκ. Άρα, η χρη­μα­τι­κή αξία
μιας ζωής εκτι­μά­ται από το κοι­νω­νι­κό σύνο­λο ως ισο­δύ­να­μη ενός εκατομμυρίου
ευρώ.
Όπερ έδει δείξαι!
Ότι τα «κόλ­πα» των
οικο­νο­μο­λό­γων είναι ευφυή δεν υπάρ­χει αμφι­βο­λία. Όμως δεν παύ­ουν να είναι άκρως
επι­κίν­δυ­να καθώς εμφα­νί­ζουν ποιο­τι­κές, ηθι­κές και από­λυ­τα υποκειμενικές
εκτι­μή­σεις ως «επι­στη­μο­νι­κούς» υπο­λο­γι­σμούς υπε­ρά­νω υπο­ψί­ας. Το πρό­βλη­μα είναι
ότι οι πολι­τι­κοί μας ποθούν τέτοιες «φόρ­μου­λες» που τους επι­τρέ­πουν να παίρνουν
δύσκο­λες απο­φά­σεις απαλ­λαγ­μέ­νοι από ηθι­κά διλήμ­μα­τα, δήθεν «αντι­κει­με­νι­κά».
Π.χ. αξί­ζει να δοθούν
2 εκ. επί πλέ­ον σε μια μονά­δα θερα­πεί­ας που σώζει μία ζωή
τον χρό­νο; Ο πιο πάνω υπο­λο­γι­σμός απα­ντά: «όχι», καθώς η υπο­κει­με­νι­κή τιμή που
(υπο­τί­θε­ται ότι) δίνει η κοι­νω­νία μας σε μια ζωή υπο­λο­γί­στη­κε «αντι­κει­με­νι­κά»
στο
1 εκ!
Ο λόγος βέβαια που αυτές οι
φόρ­μου­λες είναι άκρως επι­κίν­δυ­νες, και συνε­πώς απα­ρά­δε­κτες, είναι ότι
απο­κρύ­βουν από την κοι­νή θέα την από­λυ­τη υπο­κει­με­νι­κό­τη­τα της τιμολόγησης,
παρου­σιά­ζο­ντάς την ως δήθεν «αντι­κει­με­νι­κή». Έστω ότι ως υπουρ­γός υγεί­ας, π.χ.,
προ­τι­μώ δια­φο­ρε­τι­κή «τιμή» της μιας ζωής από το
1 εκ που «βρή­κα­με» προη­γου­μέ­νως. Ότι π.χ. στο πλαίσιο
της λιτό­τη­τας και της «εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης» που ζητά η τρόι­κα θέλω να την
εμφα­νί­σω «φθη­νό­τε­ρη». Ή ότι, για να δικαιο­λο­γή­σω την αγο­ρά ενός πανάκριβου
μηχα­νή­μα­τος από «φιλι­κή προς εμέ εται­ρεία», θέλω να αυξή­σω την «τιμή» της μίας
ζωής που μπο­ρεί να σώσει το εν λόγω μηχάνημα.
Τότε αντί να θέσω το πιο πάνω
ερώ­τη­μα σε δέκα χιλιά­δες άτο­μα, προ­σφέ­ρο­ντάς τους
100 για μια περισσότερη
πιθα­νό­τη­τα θανά­του στις δέκα χιλιά­δες, μπο­ρώ να ρωτή­σω Ν άτο­μα προ­σφέ­ρο­ντας
Χ στον κάθε ένα τους για μια
περισ­σό­τε­ρη πιθα­νό­τη­τα θανά­του στις Ν, αλλά­ζο­ντας το Ν και το Χ συνε­χώς έως
ότου βρω το γινό­με­νο
ΝΧ που με συμ­φέ­ρει (ως τιμο­λό­γη­ση της μίας ζωής)!
Να λοι­πόν για­τί όταν με
ρωτούν αν υπάρ­χει τρό­πος να υπο­λο­γι­στεί σε ευρώ το ανθρώ­πι­νο κόστος της Κρίσης,
των χαμέ­νων ζωών των συμπο­λι­τών μας, ανα­τρι­χιά­ζω: Επει­δή σκέ­φτο­μαι ότι η ψευδο-επιστήμη
μου ευκαι­ρία ζητά να απα­ντή­σει
και αυτό το ερώ­τη­μα με τρό­πο που συμ­φέ­ρει τους έχο­ντες την
εξου­σία – την εξου­σία να κατα­στρέ­φουν ζωές κρυ­πτό­με­νοι πίσω από
«αντι­κει­με­νι­κές» φόρ­μου­λες που αγιά­ζουν τις πρά­ξεις και τις πολι­τι­κές τους.
18 Φεβρουα­ρί­ου 2013 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted