Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ «ΜΑΓΑΖΙΟΥ»

Της ΔΗΜΗΤΡΑΣ
Γ. ΖΕΚΟΥ (“ΕΠΟΝΙΤΙΣΑ”)

Το Σάβ­βα­το (25/1)
πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στην Πάντειο μια συζή­τη­ση για το ζήτη­μα της
Αρι­στε­ράς από τη λεγό­με­νη «Πρω­το­βου­λία των 1000».

Η συζή­τη­ση, στην
οποία πήραν μέρος πολλοί/ες και από δια­φο­ρε­τι­κούς χώρους της Αρι­στε­ράς, ήταν
εξαι­ρε­τι­κά σημα­ντι­κή, επί­και­ρη, ιδιαίτερα
απο­κα­λυ­πτι­κή και πολύ διεισ­δυ­τι­κή. Όσοι παρευρέθηκαν
νομί­ζω ότι κέρ­δι­σαν πάρα πολ­λά, ενώ έχα­σαν πολύ περισ­σό­τε­ρα οι
«από­ντες».

Το θέμα μου,
πάντως, στη σύντο­μη αυτή παρέμ­βα­ση δεν είναι να στα­θώ στο
περιε­χό­με­νο της συζή­τη­σης του Σαβ­βά­του, πέραν
του ότι αυτή δεν είναι εύκο­λο να αποτυπωθεί.

Μερι­κές
σκέ­ψεις θέλω να κάνω με αφορ­μή αυτή τη συζή­τη­ση.

Το Σάβ­βα­το στην
Πάντειο και στο κάλε­σμα των “1000” έδω­σαν το
παρών σύντρο­φοι και συντρό­φισ­σες σχε­δόν απ΄όλα
τα ρεύ­μα­τα και οργα­νώ­σεις της Αρι­στε­ράς που δρουν ή προέρχονται
από όλους, μάλ­λον, τους χώρους της Αρι­στε­ράς. Ήταν παρού­σα, για παρά­δειγ­μα, η
«Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα» του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν παρόντα
στε­λέ­χη της Αρι­στε­ράς από το χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αρι­στε­ρά
στε­λέ­χη, επί­σης, από τις πρό­σφα­τες δια­γρα­φές του
ΚΚΕ κ.λπ.

Υπήρ­ξε, όμως, κάτι
το εντυ­πω­σια­κό. Από τη συζή­τη­ση απου­σί­α­ζαν
εκπρό­σω­ποι των επί­ση­μων πλειο­ψη­φι­κών από­ψε­ων του
ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και
«φυσι­κά» εκπρό­σω­πος του ΚΚΕ.

Νομί­ζω ότι το
γεγο­νός της ταυ­τό­χρο­νης απου­σί­ας των «κυρί­αρ­χων»
από­ψε­ων και των τριών μεγα­λύ­τε­ρων πολι­τι­κών κομ­μά­των της
Αρι­στε­ράς από μια τέτοια σημα­ντι­κή εκδή­λω­ση, δεν συνιστά
μόνο σύμ­πτω­ση.

Έρχε­ται, μάλ­λον, να
ανα­δεί­ξει εμμέ­σως κάτι που έχει ιδιαί­τε­ρη αρνη­τι­κή σημα­σία στη φάση αυτή που
η ελλη­νι­κή Αρι­στε­ρά αντι­με­τω­πί­ζει μια ιστο­ρι­κή
πρό­κλη­ση ανά­λο­γης σημα­σί­ας, αν και με άλλους όρους, με
αυτήν που είχε αντι­με­τω­πί­σει αμέ­σως μετά τον πόλε­μο.

Για­τί αυτές οι
απου­σί­ες δεί­χνουν ότι οι δυνά­μεις που επι­κρα­τούν σήμε­ρα στο χώρο της Αριστεράς
είναι, με δια­φο­ρε­τι­κό τρό­πο η καθε­μία, οχυ­ρω­μέ­νες στην αυτάρ­κεια του
κομ­μα­τι­κού «μαγα­ζιού», είναι σχε­δόν «βέβαιες» για την επάρ­κεια
της πορεί­ας τους και απο­φα­σι­σμέ­νες να συνε­χί­σουν τη μετα­ξύ τους
κηρυγ­μέ­νη ή ακή­ρυ­κτη εμφυ­λιο­πο­λε­μι­κή τακτι­κή, με όποιο
περι­τύ­λιγ­μα και αν καλύπτεται.

Αυτές
κυρί­αρ­χες ηγε­τι­κά στά­σεις στο χώρο της
Αρι­στε­ράς δεν δεί­χνουν μόνο μια ιδιό­μορ­φη αλα­ζο­νεία
αλλά στην ουσία και κυρί­ως, ενδό­μυ­χο φόβο και
έλλει­ψη εμπι­στο­σύ­νης, ενώ κυρί­ως αντιπροσωπεύουν
βαθύ­τα­τα λαθε­μέ­νους προ­σα­να­το­λι­σμούς, ανί­κα­νους να ηγεμονεύσουν
και επο­μέ­νως να ενώ­σουν σε ένα πραγ­μα­τι­κό σχέ­διο διε­ξό­δου από την κρί­ση και
κοι­νω­νι­κού μετασχηματισμού.

Το παρά­δο­ξο είναι
ότι στη συγκυ­ρία που δια­νύ­ου­με οι εύστο­χες και διεισ­δυ­τι­κές πολι­τι­κές, οι
πολι­τι­κές που μπο­ρεί να επι­φέ­ρουν μεγά­λες ανα­κα­τα­τά­ξεις, να
ενώ­σουν και να κινη­το­ποι­ή­σουν νικη­φό­ρα και με
προ­ο­πτι­κή μεγά­λες κοι­νω­νι­κές πλειο­ψη­φί­ες, δεν είναι εκεί­νες που εκφρά­ζουν οι
κυρί­αρ­χες από­ψεις στον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και την
ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά αντί­θε­τα αυτές που εκφρά­ζουν οι λεγόμενες
“μειο­ψη­φι­κές” τάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ
καθώς και οι δυνά­μεις που βρί­σκο­νται κάτω από συνε­χή πίε­ση, διωγ­μό και
δια­γρα­φή στο ΚΚΕ, το οποίο αντι­με­τω­πί­ζει ένα ιδιό­τυ­πο φαινόμενο
αργής ολι­σθαί­νου­σας μακρό­συρ­της διά­σπα­σης .

Σήμε­ρα, μπροστά
στην συγκυ­ρία που δια­νύ­ου­με και την ιστο­ρι­κή πρό­κλη­ση που αντι­με­τω­πί­ζει η
Αρι­στε­ρά με πολύ ευρύ­τε­ρη, σχε­δόν πλα­νη­τι­κή, σημα­σία, η απά­ντη­ση δεν είναι για
την Αρι­στε­ρά ούτε η συστη­μι­κή ανα­δί­πλω­ση, ούτε η
υπό­κλι­ση σε ένα περιο­ρι­στι­κό και ατελέσφορο
«ευρω­παϊ­σμό», ούτε ένας φοβι­κός
«σεχτα­ρι­σμός», ούτε η φυγή σε ένα επα­να­στα­τι­κό
αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό άλμα, «καλό» ή «κακό» στο περιε­χό­με­νο του, η οποία
πέραν των πολ­λών άλλων αρνη­τι­κών, θα αφή­σει ένα μεγά­λο πολι­τι­κό κενό που
θα καλύ­ψουν «λαϊ­κί­στι­κες» έως άκρως επι­κίν­δυ­νες
δυνά­μεις.

Αυτήν την ώρα η
πρό­κλη­ση στην Αρι­στε­ρά είναι να ακο­λου­θή­σει μια ενω­τι­κή
πολι­τι­κή και στρα­τη­γι­κή για ένα μεγά­λο αριστερό
μέτω­πο, η οποία θα συν­δυά­ζει το ριζο­σπα­στι­σμό και το
όρα­μα ενός ριζι­κού κοι­νω­νι­κού μετα­σχη­μα­τι­σμού με τα μεγάλα
αιτή­μα­τα της συγκυ­ρί­ας και της επικαιρότητας.

Με δύο λόγια η
Αρι­στε­ρά χρειά­ζε­ται μια μεγά­λη συμπα­ρά­τα­ξη, μέσα από τη δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα όλων των
δυνά­με­ων της, η οποία θα συγκρο­τή­σει ένα συνε­κτι­κό, αξιόπιστο,
ριζο­σπα­στι­κό, προ­ο­δευ­τι­κό πρό­γραμ­μα διε­ξό­δου από την κρί­ση με κατεύ­θυν­ση το
σοσια­λι­σμό και θα διεκ­δι­κή­σει την εφαρ­μο­γή του μέσα από μεγάλους
ενω­τι­κούς ταξι­κούς αγώ­νες, ευρεί­ες κοινωνικές
συμ­μα­χί­ες και βεβαί­ως μέσα από την ανά­δει­ξη μιας κυβέρ­νη­σης της
Αρι­στε­ράς, ως του καλύ­τε­ρου δυνα­τού εργα­λεί­ου για την
προ­ώ­θη­ση προ­ο­δευ­τι­κών και σοσια­λι­στι­κών ρήξεων,
νικη­φό­ρων ανα­με­τρή­σε­ων και μετα­σχη­μα­τι­σμών.

Αυτά τα «ούτε» και
αυτοί οι θετι­κοί προ­σα­να­το­λι­σμοί προ­ϋ­πο­θέ­τουν μια μεγά­λη τομή
και την επι­κρά­τη­ση νέων αντι­λή­ψε­ων στη σημερινή
Αρι­στε­ρά, κάτι που αφο­ρά όλες τις δυνά­μεις της.

Αυτό είναι το
μήνυ­μα που στέλ­νουν στον κόσμο της
Αρι­στε­ράς, στον προ­ο­δευ­τι­κό κόσμο, ευρύ­τε­ρα στον
ελλη­νι­κό λαό οι «μειο­ψη­φού­σες» τάσεις
στο χώρο της Αρι­στε­ράς και συζη­τή­σεις όπως αυτή των
«1000» στην Πάντειο.

Αυτές οι
«μειο­ψη­φι­κές» από­ψεις, μέσα από το δικό τους πλου­ρα­λι­σμό, πρέ­πει να
βρουν τον τρό­πο να σπά­σουν τα στε­γα­νά, να
ακου­στούν πολύ πλα­τύ­τε­ρα και να μπο­ρέ­σουν να
βάλουν, με την ιδιαι­τε­ρό­τη­τα τους η καθε­μία, το ηγεμονικό
στίγ­μα τους στις εξε­λί­ξεις στο σύνο­λο της
Αρι­στε­ράς και στον τόπο.

Μπο­ρούν να το
επι­τύ­χουν;

Βεβαί­ως μπορούν!

Το μεγα­λύ­τε­ρο
πρό­βλη­μα τους, όμως, είναι ο χρό­νος. Διό­τι χρό­νος για να
επι­τευ­χθούν όσα είναι ανα­γκαία είναι πολύ λίγος. Πιο λίγος από όσο φανταζόμεθα.
Διό­τι η Αρι­στε­ρά σε πολύ μικρό χρο­νι­κό
διά­στη­μα θα βρε­θεί εκ των πραγ­μά­των μπρο­στά σε ιστο­ρι­κά
διλήμ­μα­τα, μπρο­στά σε μια ανα­μέ­τρη­ση με κρί­σι­μη όχι μόνο
εθνι­κή αλλά ευρω­παϊ­κή και πλα­νη­τι­κή
σημα­σία, και κυρί­ως μπρο­στά σε ιστο­ρι­κού τύπου
επιλογές.

Θα
προκάνουμε;