Εσύ γιατί δεν είσαι εγέρθητος;

Δεν πέρα­σαν ούτε 24 ώρες από τις εκλο­γές και ο αρχη­γός του τρί­του πολι­τι­κού σχη­μα­τι­σμού, που, απ’ ό,τι φαί­νε­ται, κατα­χρη­στι­κά κυβερ­νού­σε τη χώρα, παρου­σί­α­σε μεγά­λη πολι­τι­κή ευελιξία.

Το ίδιο περί­που έγι­νε και με τον Σαμα­ρά. Ανα­κά­λυ­ψε την ανα­γκαιό­τη­τα για μια «εθνι­κή» κυβέρ­νη­ση, που ενδε­χο­μέ­νως θα μετα­τό­πι­ζε τις κόκ­κι­νες γραμ­μές οι οποί­ες, μέχρι πριν από τις εκλο­γές, αν μετα­το­πί­ζο­νταν έστω κι ένα χιλιο­στό, θα πέφτα­με στον γκρε­μό. Τελι­κώς, η απει­λή της πτώ­σης ήταν όπως οι εικο­νι­κές εκτε­λέ­σεις με την κου­κού­λα. Δεν σε ρίχνουν από καμιά ταρά­τσα, δεν υπάρ­χει γκρεμός.

Να, λοι­πόν, που το Μνη­μό­νιο και τις δανεια­κές συμ­βά­σεις μπο­ρεί να τις επα­να­δια­πραγ­μα­τευ­τεί η Ελλά­δα, κατά τα λεγό­με­να αυτών που εμφά­νι­ζαν την επι­βο­λή τους ως μια ανε­λα­στι­κή απαί­τη­ση των δανει­στών. Να, λοι­πόν, που γίνε­ται κι αλλιώς. Να που ξαφ­νι­κά ευρύ­τε­ρες δυνά­μεις έχουν δικαί­ω­μα στη «σωτη­ρία». Και να που η κυβέρ­νη­ση που πήρε αυτές τις καθο­ρι­στι­κές απο­φά­σεις για την Ελλά­δα δεν είχε καμιά πολι­τι­κή νομι­μο­ποί­η­ση. Κανέ­να δικαί­ω­μα και καμιά λαϊ­κή άδεια.

Τα τελευ­ταία 3 χρό­νια τα δύο πρώ­ην μεγά­λα κόμ­μα­τα έκα­ναν ό,τι η εμφυ­λιο­πο­λε­μι­κή Δεξιά. Ταύ­τι­ζαν το «εθνι­κό» με τον εαυ­τό τους και τους άλλους με την κατα­στρο­φή. Όποιος είχε άλλη άπο­ψη ήταν δραχ­μο­λά­τρης, ανθέλ­λη­νας, επι­κίν­δυ­νος. Δεν ήταν κολ­λη­μέ­να μυα­λά. Υπε­ρά­σπι­ζαν τον εαυ­τό τους.

Όσοι δια­χει­ρί­στη­καν την κρί­ση στην Ελλά­δα υπε­ρα­σπί­στη­καν ό,τι απο­φά­σι­ζε μια οικο­νο­μι­κή ευρω­παϊ­κή ελίτ, θεω­ρώ­ντας πως, αν την υπε­ρα­σπί­σουν σωστά, ως κυρί­αρ­χη, θα εξα­σφά­λι­ζε το δικό τους μέλ­λον. Αν είναι αλλιώς, ας βγά­λουν ένα από τα πρα­κτι­κά των κυβερ­νη­τι­κών συνα­ντή­σε­ων, όπου να φαί­νε­ται πως υπήρ­ξε κάποια στιγ­μή που εξε­τά­στη­κε επι­στη­μο­νι­κά ένα άλλο σενά­ριο, έστω κι αν απορρίφθηκε.

Τώρα που οι εκλο­γές απει­λούν την ύπαρ­ξή τους, ανα­ρω­τιού­νται μήπως ο ξένος παρά­γο­ντας δεν είναι τόσο ισχυ­ρός και τόσο μεγά­λη εγγύ­η­ση γι’ αυτούς. Στην Ευρώ­πη ήδη εκφρά­ζο­νται δύο από­ψεις. Η μία λέει ανοι­χτά πως πρέ­πει να ξανα­δεί η Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση το «ελλη­νι­κό πρό­βλη­μα» και η άλλη ασκεί με ευθεία επί­θε­ση εκφο­βι­σμό για την Ελλά­δα που κατα­στρέ­φε­ται εξαι­τί­ας των πολι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων. Και οι δύο είναι αρκε­τά εκφρα­στι­κές στο ότι δεν μπο­ρούν να χει­ρι­στούν αυτό που προ­έ­κυ­ψε από τις εκλογές.

Αν οι εξε­λί­ξεις στην Ελλά­δα ανα­δεί­ξουν κυβέρ­νη­ση που αμφι­σβη­τεί όσα έχουν συμ­φω­νη­θεί (sic), τότε πραγ­μα­τι­κά απει­λεί­ται η στα­θε­ρό­τη­τα. Όχι της χώρας αλλά των σχε­δια­σμών. Δεν νομί­ζω πως υπάρ­χει σοβα­ρός Έλλη­νας ο οποί­ος να θεω­ρεί πως η χώρα κιν­δυ­νεύ­ει επει­δή δεν εξε­λέ­γη ο γίγας της πολι­τι­κής Τόνια Αντω­νί­ου ή για­τί ο Βενι­ζέ­λος θα είναι αρχη­γός ενός κόμ­μα­τος που θα μοιά­ζει περισ­σό­τε­ρο με το ΚΟΔΗΣΟ-ΚΑΕ, παρά με το ιστο­ρι­κό ΠΑΣΟΚ. Και πολύ περισ­σό­τε­ρο, να απο­δέ­χε­ται πως πρέ­πει να υπάρ­χει μια πεφω­τι­σμέ­νη ανη­συ­χού­σα ηγε­σία που έχει δικαί­ω­μα να στέ­κε­ται πάνω από τη λαϊ­κή ετυ­μη­γο­ρία, εκπρο­σω­πώ­ντας τη σωτη­ρία την ίδια.

Αυτό που θα προ­κύ­ψει μπο­ρεί να είναι χει­ρό­τε­ρο, αλλά θα το κρί­νει η πρά­ξη. Ούτε ο Βενι­ζέ­λος, ούτε ο Σαμα­ράς, ούτε οι εται­ρεί­ες δημο­σί­ων σχέ­σε­ων με τους πολι­τι­κούς ανα­λυ­τές Μυκό­νου που απο­φαί­νο­νται για το μέλ­λον με την ίδια αυτο­πε­ποί­θη­ση που παραγ­γέλ­νουν το κοκτέιλ τους.

Δεν κατα­στρέ­φε­ται η Ελλά­δα επει­δή καταρ­ρέ­ουν ένα διε­φθαρ­μέ­νο πολι­τι­κό σύστη­μα και μερι­κά παρω­χη­μέ­να κόμ­μα­τα με επαγ­γελ­μα­τί­ες εξου­σιο­λά­γνους. Δια­μορ­φώ­νο­νται απλώς μια νέα πολι­τι­κή κατά­στα­ση και νέοι συσχε­τι­σμοί. Ναι, η ψήφος του κόσμου ήταν ψήφος θυμού και οργής. Αλλά πάντα η πολι­τι­κή συνει­δη­τό­τη­τα με αυτά τα υλι­κά φτιά­χνε­ται. Η αμφι­σβή­τη­ση γεν­νά τη σκέ­ψη. Αν ο δρό­μος δεν σε βγά­ζει που­θε­νά, δεν περι­μέ­νεις ν’ αλλά­ξει ο δρό­μος. Αλλά­ζεις εσύ διαδρομή.

Ο θυμός του ανθρώ­που που του στε­ρούν τη σύντα­ξη είναι ουσια­στι­κό­τε­ρο κίνη­τρο για πολι­τι­κή σκέ­ψη από την ανη­συ­χία ενός καλο­ζω­ι­σμέ­νου συντα­γο­λό­γου «σωτη­ρί­ας».

Σε αυτή την αλλα­γή του πολι­τι­κού σκη­νι­κού συμπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η αύξη­ση των δυνά­με­ων της Χρυ­σής Αυγής. Η άνο­δος του νεο­φα­σι­σμού σε όλη την Ευρώ­πη είναι από τα πιο ανη­συ­χη­τι­κά φαι­νό­με­να που ευνο­εί η κρί­ση. Φόβος, λαϊ­κι­σμός, υπο­σχέ­σεις χωρίς πολι­τι­κό κόστος, συν­θέ­τουν το στε­ροει­δές της πολι­τι­κής που φου­σκώ­νει δίπλα στον Μιχαλολιάκο.

Ο μπρα­τσω­μέ­νος στρα­το­λά­γνος που μπρο­στά στις κάμε­ρες διέ­τα­ζε τους δημο­σιο­γρά­φους «εγέρ­θη­τι», απο­δει­κνύ­ο­ντας πως η αρχαιο­λα­τρία του έχει τόση αγραμ­μα­το­σύ­νη για να γελά­σει ακό­μη και ο Πατ­τα­κός με τις τελε­τές της Χού­ντας, για τους περισ­σό­τε­ρους ήταν ένα εκφο­βι­στι­κό φαι­νό­με­νο. Αλλά αυτός είναι ο φασι­σμός. Αφού ασχη­μο­νή­σει, θα καεί στο φως της μέρας, μέσα στην απο­κά­λυ­ψη για τη φύση του. Οι λεβε­ντο­ά­ριοι του Μιχα­λο­λιά­κου ίσως σε λίγο δεν θυμί­ζουν στρα­τό φασι­στών αλλά τον γνω­στό ήρωα του Χάρ­ρυ Κλυνν, λοχία από τα Γρά­βα­ρα, που ρωτά­ει με βλα­χο­στρα­τιω­τι­κά ελλη­νι­κά «εσύ για­τί δεν είσαι εγέρθητος;».