ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝΤΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΝΙΑΤΑ - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝΤΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΝΙΑΤΑ

Κυριακή 6 Μαρτίου 2016
Μίλτος Βασιλείου
Ετσι επι­γρά­φε­ται η εισή­γη­ση της Ελέ­νης Πορ­τά­λιου στην πολι­τι­κή εκδή­λω­ση “Τι
αρι­στε­ρά χρεια­ζό­μα­στε“; που οργά­νω­σε το ΚΟΚΚΙΝΟ
ΔΙΚΤΥΟ, Δευ­τέ­ρα 29/2 στην ΕΣΗΕΑ.
Την ανα­πα­ρά­γου­με πιστεύ­ο­ντας, ότι απο­τε­λεί ένα σημα­ντι­κό κεί­με­νο οργα­νω­μέ­νης κατά­θε­σης προ­βλη­μα­τι­σμών για την αρι­στε­ρά της επο­χής μας…

Οι συνομιλητές/συνομιλήτριες του σημε­ρι­νού πάνελ απο­τυ­πώ­νουν συγκρο­τη­μέ­νες ομα­δο­ποι­ή­σεις της αρι­στε­ράς που απέ­μει­νε μετά τη μετάλ­λα­ξη του ΣΥΡΙΖΑ των αντι­μνη­μο­νια­κών δια­κη­ρύ­ξε­ων σε κόμ­μα εφαρ­μο­γής του τρί­του μνη­μο­νί­ου. Βεβαί­ως είναι και οι σύντρο­φοι από δύο οργα­νώ­σεις, οι οποί­ες μετεί­χαν πριν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με λίγα λόγια, όλοι εμείς είμα­στε τμή­μα­τα της αρι­στε­ράς που ηττή­θη­κε, αλλά αυτή η ήττα δεν είναι καθό­λου ηρω­ϊ­κή. Με δια­φο­ρε­τι­κούς όρους και σε δια­φο­ρε­τι­κό βαθ­μό, αντι­στοι­χεί στον καθέ­να και την καθε­μία, πρω­τί­στως στις οργα­νω­μέ­νες ομά­δες, ένα μέρος ευθύ­νης γι’ αυτό που συνέ­βη μπρο­στά στα μάτια μας. Μάτια που δεν ήθε­λαν να βλέ­πουν, δεν έβλε­παν, δεν βλέ­πουν ακόμα ; 


Το σημε­ρι­νό πάνελ απει­κο­νί­ζει, επί­σης, ομα­δο­ποι­ή­σεις που με δια­φο­ρε­τι­κό βαθ­μό εμπλο­κής – από πλή­ρη συμ­με­το­χή έως συνερ­γα­σία – κινού­νται εντός ή εκτός ή εντός/εκτός της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας, η οποία όμως, θα το πω εξαρ­χής, έχει σχε­δόν ταυ­τι­στεί de facto με το Αρι­στε­ρό Ρεύ­μα. Μιλώ για τις δια­δι­κα­σί­ες, τις ιδέ­ες, τις αντι­λή­ψεις, τη δημό­σια εικό­να, τις πολι­τι­κές εκπρο­σω­πή­σεις, τη θεω­ρη­τι­κή παιδεία. 


Που βαδί­ζου­με όλοι εμείς, ανα­λαμ­βά­νο­ντας κατά δήλω­ση μας υπο­θέ­σεις της αρι­στε­ράς η οποία παγκό­σμια έχει συν­θλι­βεί και στη χώρα μας βρί­σκε­ται μπρο­στά στην αχαρ­το­γρά­φη­τη κοι­νω­νι­κή επι­κρά­τεια μιας μεγά­λης λαϊ­κής πλειο­ψη­φί­ας, που έχει χάσει το έδα­φος κάτω απ’ τα πόδια της και μετρά τη ζωή της «με το κου­τα­λά­κι του καφέ» ; 


Ανή­κο­ντας στους αδια­βάθ­μη­τους της Ανοι­χτής Λίστας, που εμπρό­θε­τα δεν εντά­χθη­καν σε μια παλαιό­τε­ρη ή σημε­ρι­νή ομα­δο­ποί­η­ση, αν και μας συν­δέ­ουν ακα­τά­λυ­τοι δεσμοί με συντρό­φους και συντρό­φισ­σες που εντάσ­σο­νται σε ομα­δο­ποι­ή­σεις, θέλω να πω ειλι­κρι­νά ότι δεν μπο­ρού­με και δεν πρέ­πει να γεμί­σου­με αστό­χα­στα το χάσμα της ήττας. Κυρί­ως δεν πρέ­πει, μπρο­στά στο φόβο του κενού, να κατα­σκευά­σου­με μια καρι­κα­τού­ρα αρι­στε­ρού φορέα ο οποί­ος συγκρο­τεί­ται αυτο­α­να­φο­ρι­κά και με την ίδια τυπο­λο­γία του ΣΥΡΙΖΑ, για να συνα­ντή­σει την κοι­νω­νία με μεσο­λα­βη­τή τα ΜΜΕ και τις ομι­λί­ες κεντρι­κών στελεχών. 


Δεν ζητώ να παραι­τη­θού­με ούτε από την κοι­νω­νι­κή δρά­ση ούτε από την πολι­τι­κή και θεω­ρη­τι­κή ανα­ζή­τη­ση, αλλά να το κάνου­με σε ένα καθε­στώς ελευ­θε­ρί­ας και ορι­ζό­ντιας αδια­με­σο­λά­βη­της επι­κοι­νω­νί­ας ακό­μα και όταν χάνε­ται το έδα­φος κάτω από τα πόδια μας. Για­τί το αρι­στε­ρό έδα­φος που ξέρα­με έχει, ούτως ή άλλως, τινα­χθεί στον αέρα και καμιά κοι­νω­νία δεν πρό­κει­ται να εμπι­στευ­τεί, όταν θεω­ρεί ότι προ­δό­θη­κε από τον ΣΥΡΙΖΑ – δηλα­δή από την αρι­στε­ρά, ένα νέο αρι­στε­ρό στρα­τό σωτη­ρί­ας που υπό­σχε­ται μια νέα γη επαγ­γε­λί­ας, τώρα εκτός της Ευρω­ζώ­νης και της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. 



Έλε­γα στο πολι­τι­κό συμ­βού­λιο της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας με αφορ­μή τη δια­κή­ρυ­ξη, για την οποία κατέ­θε­σα τη δική μου συμ­βο­λή, ότι η οργά­νω­ση πάσχει από έναν ιδιό­τυ­πο κυβερ­νη­τι­σμό, μείγ­μα ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν το έλε­γα αυτό για να κηρύ­ξω την επα­νά­στα­ση ενά­ντια στον κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό αλλά για να υπεν­θυ­μί­σω ότι η οποια­δή­πο­τε βαθιά κοι­νω­νι­κή και πολι­τι­κή αλλα­γή δεν έγι­νε ποτέ στην ιστο­ρία χωρίς εξέ­γερ­ση και χωρίς αυτο­πρό­σω­πη συμ­με­το­χή των λαϊ­κών τάξε­ων σε ένα σχέ­διο το οποίο απο­τυ­πώ­νει τις δικές τους ανά­γκες και δυνα­τό­τη­τες. Ένα πολι­τι­κό σχέ­διο που επα­φί­ε­ται και στη δική τους πρω­το­βου­λία τόσο για να εκπο­νη­θεί όσο και για να επι­βλη­θεί και να εφαρ­μο­στεί. Σήμε­ρα δεν υπάρ­χει αρι­στε­ρή λύση στο πολι­τι­κό πεδίο. Βεβαί­ως, ορι­σμέ­νοι θεω­ρούν ότι η πολι­τι­κή εκπρο­σώ­πη­ση της όποιας αρι­στε­ράς στο κοι­νο­βού­λιο είναι ένα σπου­δαίο βήμα. Στη­ρί­ξα­με τη Λαϊ­κή Ενό­τη­τα ως Ανοι­χτή Λίστα «το ΟΧΙ διαρ­κεί πολύ» για να τιμή­σου­με το κοι­νο­βου­λευ­τι­κό ΟΧΙ στο μνη­μό­νιο. Τώρα, όμως, μιλά­με για την οικο­δό­μη­ση της αρι­στε­ράς που θα υπερ­βεί το Συρι­ζαϊ­κό παρελ­θόν της, όχι την ιστο­ρι­κή κατα­γω­γή της που χαρα­κτη­ρί­ζουν, από τη μία, άλμα­τα στο ουρα­νό και, από την άλλη, αμεί­λι­κτοι εξου­σια­στι­κοί μηχα­νι­σμοί, ανε­λεύ­θε­ρα και εκμε­ταλ­λευ­τι­κά καθε­στώ­τα σοβιε­τι­κού τύπου. 


Αντί­θε­τα με την αμη­χα­νία και τον κλει­στό ορί­ζο­ντα του πολι­τι­κού πεδί­ου, στην κοι­νω­νία τα πράγ­μα­τα είναι συγκρου­σια­κά. Είδαν και απο­εί­δαν οι άνθρω­ποι ότι δεν υπάρ­χουν σωτη­ριο­λο­γι­κές λύσεις από τα πάνω και ανέ­λα­βαν να υπε­ρα­σπι­στούν την επι­βί­ω­ση και το δίκιο τους μέσα από τις κοι­νω­νι­κές οργα­νώ­σεις που μαζι­κο­ποι­ή­θη­καν, με αυτο­ορ­γά­νω­ση και με τη δική τους άμε­ση συμ­με­το­χή. Στον πολι­τι­κό ορί­ζο­ντα όμως δεν δια­φαί­νο­νται ανά­λο­γα σημεία μιας νέας προ­βλη­μα­τι­κής για τη σχέ­ση πολιτικού/κοινωνικού και για την Αρι­στε­ρά Σήμε­ρα. Το ΚΚΕ, αν και με ισχυ­ρές δυνά­μεις στο κίνη­μα των αγρο­τών, κρα­τά όπως πάντα αγε­φύ­ρω­τες απο­στά­σεις ανά­με­σα στο κοι­νω­νι­κό γίγνε­σθαι και την πολι­τι­κή αλλα­γή. Η Λαϊ­κή Ενό­τη­τα υπο­στη­ρί­ζει ειλι­κρι­νά αλλά οι σχέ­σεις που καλ­λιερ­γού­νται με το καθο­λι­κό κίνη­μα που συγκρο­τούν οι πλητ­τό­με­νες λαϊ­κές τάξεις, κατα­δι­κά­ζο­ντας την μνη­μο­νια­κή πολι­τι­κή, είναι σχέ­σεις επι­θυ­μη­τής, παρό­τι σήμε­ρα ισχνής, εκπρο­σώ­πη­σης παρα­δο­σια­κού τύπου. 


Η άλλη ευοί­ω­νη και φωτει­νή όψη μιας κοι­νω­νί­ας πολ­λα­πλά τραυ­μα­τι­σμέ­νης είναι η ενσυ­ναί­σθη­ση του προ­σφυ­γι­κού μετώ­που και η μαζι­κή έμπρα­κτη αλλη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες. Όσοι /όσες έχου­με με κάποιο τρό­πο εμπλα­κεί ξέρου­με ότι σ’ αυτό το ειρη­νι­κό, μαζι­κό κοι­νω­νι­κό κίνη­μα αλλη­λεγ­γύ­ης ενά­ντια στην Ευρώ­πη – φρού­ριο κυο­φο­ρεί­ται η υλι­κό­τη­τα του συν­θή­μα­τος που κάπο­τε λέγα­με αόρι­στα : ένας άλλος κόσμος είναι εφι­κτός. Εδώ αχνο­φέγ­γει η αρι­στε­ρά του μέλ­λο­ντός μας για­τί εδώ αντι­πα­ρα­τί­θε­ται στον παγκο­σμιο­ποι­η­μέ­νο άξε­νο κόσμο του κεφα­λαί­ου ο δικός μας κοι­νός κόσμος, όπως θα έλε­γε ο Αλαίν Μπα­ντιού. Γι’ αυτό και είναι τρα­γι­κά αντι­φα­τι­κή και λαν­θα­σμέ­νη η συμ­με­το­χή αρι­στε­ρών στε­λε­χών σε κανά­λια, όπως αυτό του Καρα­τζα­φέ­ρη, που στιγ­μα­τί­ζουν τους πρό­σφυ­γες και καλούν σε ρατσι­στι­κές αντι­δρά­σεις το λαό. 


Όλη αυτή η κοι­νω­νι­κή ύλη της ταξι­κής πάλης και της αλλη­λεγ­γύ­ης στους πρό­σφυ­γες δεν μας επι­τρέ­πει να επα­να­λαμ­βά­νου­με μηχα­νι­κά αυτά που κάνα­με πάντα και απο­δεί­χθη­καν σε μεγά­λο βαθ­μό ατε­λέ­σφο­ρα. Και πρώ­τα απ’ όλα οφεί­λου­με μια εξή­γη­ση στους εαυ­τούς μας και την κοι­νω­νία για το πώς φτά­σα­με ως εδώ. Τι συνέ­βη με τον ΣΥΡΙΖΑ ; Βάδι­ζε όντως αντι­μνη­μο­νια­κά και μεταλ­λά­χθη­κε ; Δεν είχε υπο­λο­γί­σει, λόγω ενός αστό­χα­στου κοι­νο­βου­λευ­τι­σμού, ότι το αντι­μνη­μο­νια­κό μέτω­πο δεν είναι ανέ­ξο­δες δια­κη­ρύ­ξεις προς άγραν ψηφο­φό­ρων, αλλά θα πρέ­πει να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει μια μεγά­λη σύγκρου­ση, αβέ­βαι­ης έκβα­σης, με τον ευρω­παϊ­κό καπι­τα­λι­σμό της λιτό­τη­τας και τον ιμπε­ρια­λι­σμό που δια­λύ­ει την περιο­χή στην οποία γεω­στρα­τη­γι­κά ανή­κου­με ; Στε­λέ­χη της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας που ομι­λούν δημό­σια στην ουσία υιο­θε­τούν την ερμη­νεία της προ­δο­σί­ας, που δεν εξη­γεί τίπο­τε. Άλλες ομα­δο­ποι­ή­σεις που συμ­με­τεί­χαν στην πλειο­ψη­φία δεν ερμη­νεύ­ουν τα φαι­νο­με­νι­κά ανε­ξή­γη­τα ενώ η εμπει­ρία και η απο­τί­μη­ση από την άμε­ση εμπλο­κή τους στο ΣΥΡΙΖΑ είναι απο­λύ­τως ανα­γκαία συν­θή­κη για να προ­χω­ρή­σουν και να προ­χω­ρή­σου­με. Ιδιαί­τε­ρα οι σύντρο­φοι που ήταν κοντά στο εξω­θε­σμι­κό προ­ε­δρι­κό κέντρο πρέ­πει να βοη­θή­σουν να κατα­νο­ή­σου­με αν η μετάλ­λα­ξη του κατά δήλω­ση αντι­μνη­μο­νια­κού ΣΥΡΙΖΑ ήταν προ­δια­γε­γραμ­μέ­νη ή προ­σχε­δια­σμέ­νη. Αν δηλα­δή καθο­ρί­στη­κε από πρά­ξεις και παρα­λεί­ψεις που νομο­τε­λεια­κά οδή­γη­σαν στο τρί­το μνη­μό­νιο ή υπήρ­χε και μία εκ των προ­τέ­ρων απο­δο­χή αυτού που εν τέλει προ­έ­κυ­ψε. Γνω­ρί­ζου­με τα περισ­σό­τε­ρα στοι­χεία της περιό­δου πριν την ανά­λη­ψη της κυβέρ­νη­σης. Από κει και μετά πως εξε­λί­χθη­καν τα πράγ­μα­τα ; Επι­κρα­τεί σκο­τά­δι για όσα συνέ­βη­σαν στο εσω­τε­ρι­κό της κυβέρ­νη­σης και του προ­ε­δρι­κού κέντρου. 


Όσο με αφο­ρά προ­σω­πι­κά και αφο­ρά και πολ­λούς άλλους/ες – δεν μιλώ για σχέ­σεις εκπρο­σώ­πη­σης – δεν πιστεύω ότι η Λαϊ­κή Ενό­τη­τα βαδί­ζει στο σωστό δρό­μο. Δεν πιστεύω, δηλα­δή, ότι ένα μέτω­πο δυνά­με­ων που ανα­πα­ρά­γει φαι­νό­με­να κυριαρ­χί­ας και εξου­σια­στι­κές πρα­κτι­κές, που δομεί­ται σύμ­φω­να με το δίπο­λο ηγε­σία-βάση και επα­να­λαμ­βά­νει την τυπο­λο­γία του ΣΥΡΙΖΑ των δημό­σια εμφα­νών ή άτυ­πων – αλλά απο­λύ­τως υπαρ­κτών – ομα­δο­ποι­ή­σε­ων, οι οποί­ες ανα­φέ­ρο­νται στο προ­ε­δρι­κό κέντρο, απο­τε­λεί όχη­μα στο­χα­σμού για τη συγκρό­τη­ση μιας αρι­στε­ράς της επο­χής μας.
Στο κεί­με­νο με τις 87 υπο­γρα­φές (24/8/2015) επι­χει­ρή­σα­με μια «Κρι­τι­κή Απο­τί­μη­ση της Πορεί­ας του ΣΥΡΙΖΑ» ως προ­ϋ­πό­θε­ση για να οικο­δο­μη­θεί ένα «Κοι­νω­νι­κό και Πολι­τι­κό Κίνη­μα για το ΟΧΙ μέχρι τέλους». Κανέ­ναν δεν καλεί η Ιστο­ρία, όλοι όμως πρέ­πει να ανα­με­τρη­θού­με με τις ιστο­ρί­ες μας. Ιδιαί­τε­ρα μάλι­στα αν η κοι­νω­νία σπεύ­δει να δώσει ευλο­γο­φα­νείς εξη­γή­σεις που κλεί­νουν το μέλ­λον. Η άπο­ψη της προ­δο­σί­ας δεν εξη­γεί αντί­θε­τα ενι­σχύ­ει τη θέση ότι όλοι είναι ίδιοι. Εξί­σου σοβα­ρή συνέ­πεια θα είναι η εμπέ­δω­ση της αντί­λη­ψης ότι οι ταξι­κοί αντί­πα­λοι είναι ανί­κη­τοι. Η αλή­θεια είναι ότι δεν είναι «χάρ­τι­νοι τίγρεις», όμως το σημε­ρι­νό ευρω­παϊ­κό και παγκό­σμιο καπι­τα­λι­στι­κό οικο­δό­μη­μα έχει πολ­λές αντι­φά­σεις που οδη­γούν σε κατα­στρο­φι­κές κρί­σεις και ενδε­χο­μέ­νως θα δημιουρ­γή­σουν προ­ϋ­πο­θέ­σεις λαϊ­κών παρεμ­βά­σε­ων παγκό­σμια. Εν τού­τοις, δεν πρέ­πει να ξεχνά­με ότι, όπως το δια­τυ­πώ­νει η Ροσά­να Ροσά­ντα, «στο γύρι­σμα του αιώ­να, από την αρι­στε­ρά, ακό­μα και την πιο μετριο­πα­θή, δεν απο­μέ­νει τίποτε».




Ας επα­νέλ­θου­με στα ερω­τή­μα­τα που θέτου­με όλοι/ες ανα­ζη­τώ­ντας οδη­γί­ες καθη­με­ρι­νής χρή­σης και πορεί­ες πλεύ­σης. Θα θέσω ορι­σμέ­να σημεία που ανι­χνεύ­ουν και ένα πρα­ξια­κό δια ταύτα. 


Σημείο 1. Η σπου­δή οργα­νω­τι­κής συγκρό­τη­σης πολι­τι­κού φορέα – μετώ­που απλώς θα θεσμο­θε­τή­σει την υπαρ­κτή κατά­στα­ση βεβαιο­τή­των περιο­ρι­σμέ­νου βελη­νε­κούς, οι οποί­ες έχουν εν πολ­λοίς δια­ψευ­στεί και θα ανα­πα­ρά­γει το δίπο­λο πολι­τι­κό κέντρο/οργανώσεις που υλο­ποιούν τη γραμ­μή με τους γνω­στούς γρα­φειο­κρα­τι­κούς τρό­πους. Η de facto επι­βο­λή σήμε­ρα της τυπο­λο­γί­ας ΣΥΡΙΖΑ – με αρχη­γούς, υπαρ­χη­γούς και εκπρο­σώ­πους συνι­στω­σών – ανα­πα­ρά­γει τις κυρί­αρ­χες μορ­φές του κόμ­μα­τος – κρά­τους της μετα-δημο­κρα­τί­ας. Και απο­ρώ πως βαδί­ζου­με στη δημιουρ­γία φορέα χωρίς κανέ­να προ­βλη­μα­τι­σμό, ούτε καν ανα­φο­ρά, στα θέμα­τα του κρά­τους και στις θεω­ρί­ες για τον χαρα­κτή­ρα του κόμματος.


Σημείο 2. Η κοι­νω­νι­κή εμπλο­κή, η προ­σω­πι­κή συμ­με­το­χή σε υπαρ­κτά κινή­μα­τα που είναι πολ­λά, η ανα­ζή­τη­ση δρό­μων απο­γρα­φειο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης του συν­δι­κα­λι­σμού και συμ­βο­λής στην αυτο­ορ­γά­νω­ση της άτυ­πης εργα­σί­ας, η στο­χα­στι­κή ανα­ζή­τη­ση των κοι­νω­νι­κών χαρα­κτη­ρι­στι­κών και των αντι­λή­ψε­ων της σύγ­χρο­νης νεο­λαί­ας, είναι μια καθαρ­τή­ρια δια­δι­κα­σία. Ίσως μάλι­στα απο­δει­χθεί προ­νο­μια­κή οδός για την ανά­λη­ψη κοι­νω­νι­κής πρω­το­βου­λί­ας των αρι­στε­ρών που έχουν χάσει πολύ­τι­μο χρό­νο ζωής μέσα στα κομ­μα­τι­κά γρα­νά­ζια, τις φρά­ξιες και τους συσχε­τι­σμούς. Δυστυ­χώς η εμπει­ρία μου από τη συμ­με­το­χή στο κίνη­μα κατά της υφαρ­πα­γής της δημό­σιας περιου­σί­ας είναι ότι παλεύ­ου­με με ελά­χι­στες δυνά­μεις θέμα­τα τερά­στιας σημα­σί­ας για το μνη­μο­νια­κό σύστη­μα, που αν υλο­ποι­η­θούν θα υπο­θη­κεύ­σουν κάθε προ­σπά­θεια διε­ξό­δου της χώρας από την κρίση.


Σημείο 3. Η ανά­λη­ψη πολι­τι­κών πρω­το­βου­λιών δια­λό­γου για τη βαθύ­τε­ρη κατα­νό­η­ση μεγά­λων μετώ­πων από κοι­νού με κοι­νω­νι­κά εμπλε­κό­με­νους άμε­σα φορείς και πρό­σω­πα, επι­τρέ­πει να εντά­ξου­με σημα­ντι­κά εθνικά/λαϊκά προ­βλή­μα­τα στις ευρω­παϊ­κές και διε­θνείς ανα­τρο­πές που συμ­βαί­νουν σήμε­ρα σε βάρος των λαϊ­κών τάξε­ων. Για παρά­δειγ­μα, το αγρο­τι­κό ζήτη­μα αφο­ρά, ταυ­τό­χρο­να με τη συγκέ­ντρω­ση της παρα­γω­γής σε λίγα χέρια, στη χρη­μα­τι­στι­κο­ποί­η­ση της αγρο­τι­κής οικο­νο­μί­ας, στην παγκό­σμια κυριαρ­χία μέσω συμ­φω­νιών όπως η TTIP των παρα­γω­γι­κών μονο­πω­λί­ων που ελέγ­χουν τους σπό­ρους και των αλυ­σί­δων που ελέγ­χουν την παρα­γω­γή και δια­νο­μή. Στην πρό­σφα­τη Σύσκε­ψη για τη σωτη­ρία του πλα­νή­τη από την Κλι­μα­τι­κή Αλλα­γή στο Παρί­σι πρω­το­στά­τη­σαν οι αγρό­τες και οι ιθα­γε­νείς, παρου­σιά­ζο­ντας την ήδη υπαρ­κτή δια­τρο­φι­κή κρί­ση και τα μεταλ­λαγ­μέ­να, που συμ­βα­δί­ζει με την άρση των κανό­νων για τη δια­τρο­φι­κή ασφά­λεια. Οι αγρο­τι­κοί αγώ­νες θα συνα­ντή­σουν οργα­νι­κά την κοι­νω­νία μόνο στη βάση των παρα­πά­νω εθνι­κών και παγκό­σμιων θεμάτων.


Σημείο 4. Στην Ευρω­παϊ­κή Ένω­ση έχει ανοί­ξει μια συζή­τη­ση για τις πολι­τι­κές λιτό­τη­τας και το δημό­σιο χρέ­ος. Πρό­κει­ται για το plan B, που βρί­σκε­ται ακό­μα στα σπάρ­γα­να από πλευ­ράς κοι­νω­νι­κών συσχε­τι­σμών αλλά και για το θέμα του φερό­με­νου ως Δημό­σιου Χρέ­ους της χώρας μας που έχου­με όλα τα νομι­κά και ηθι­κά όπλα να αμφι­σβη­τή­σου­με. Τι σκε­φτό­μα­στε και πως παρεμ­βαί­νου­με σε όλα αυτά εντός και εκτός της Ελλάδας ;


Σημείο 5. Το λεγό­με­νο πρό­γραμ­μα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα ευχο­λό­γιο αρι­στε­ρών θέσε­ων που γρά­φτη­κε με καλές προ­θέ­σεις μακράν της κοι­νω­νί­ας και σε πλή­ρη απο­σύν­δε­ση από τους εθνι­κούς και ευρω­παϊ­κούς συσχε­τι­σμούς δυνά­με­ων. Ορι­σμέ­νοι σύντρο­φοι θεω­ρούν ότι το πρό­βλη­μά του έγκει­ται στη μη απο­δο­χή του plan B. Έχω πει επα­νει­λημ­μέ­να ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διέ­θε­τε plan Α και ότι plan Α και plan B πρέ­πει ν’ απο­τε­λούν ενιαίο σχέ­διο. Σε κάθε περί­πτω­ση τα προ­γράμ­μα­τα και οι δια­κη­ρύ­ξεις του ΣΥΡΙΖΑ γρά­φτη­καν και δημο­σιο­ποι­ή­θη­καν στο έδα­φος μιας ορα­τής ανά­λη­ψης της δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας και ενός ακραί­ου κυβερ­νη­τι­σμού. Τι σημαί­νει σήμε­ρα πρό­γραμ­μα; Νέες ασκή­σεις επί χάρ­του και φλο­γε­ρές δια­κη­ρύ­ξεις ρήξης με θεούς και δαί­μο­νες; Αλλά γι’ αυτό χρειά­ζε­ται να συζη­τή­σου­με αναλυτικά.

Η «ανα­δια­παι­δα­γώ­γη­σή» μας δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Η ενερ­γός κοι­νω­νι­κό­τη­τα, δηλα­δή η άλλη όψη της «ενερ­γού απαι­σιο­δο­ξί­ας» χρειά­ζε­ται αφο­σί­ω­ση, πίστη και χρό­νο. Η επα­νί­δρυ­ση της αρι­στε­ράς είναι ιστο­ρι­κό στοί­χη­μα που προ­ϋ­πο­θέ­τει «επα­νά­στα­ση ενά­ντια στα ίδια μας τα νιά­τα» , όπως θα έλε­γε ο Μίλαν Κούντερα. 


Post Views: 4
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted