Για τον Ριζοσπαστισμό…. - Φαιακία

Για τον Ριζοσπαστισμό….

…μιλά­ει το σημεί­ω­μα του Κώστα Λαπα­βί­τσα, που μας κοι­νο­ποί­η­σε ο πάντο­τε φίλ­τα­τος Στέ­φα­νος Πάντος… Βρί­σκου­με το κεί­με­νο εξαι­ρε­τι­κά ενδια­φέ­ρον αφού επι­χει­ρη­μα­το­λο­γεί για την ανα­γκαιό­τη­τα ριζο­σπα­στι­κής αντι­με­τώ­πι­σης της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας από την αρι­στε­ρά, που όσο δεν το κάνει εκχω­ρεί πεδίο “λαϊ­κι­σμού” και “προ­ο­δευ­τι­κό­τη­τας” στην άκρα δεξιά… Σας το προτείνουμε…


Ριζο­σπα­στι­σμός και ΣΥΡΙΖΑ
Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ το ριζο­σπα­στι­κό κόμ­μα που
χρειά­ζε­ται αυτή τη στιγ­μή η Ελλάδα;
Καί­ριο το ερώ­τη­μα και κατάλ­λη­λη η στιγ­μή για να απα­ντη­θεί, ιδί­ως μετά τη
δια­μόρ­φω­ση του ευρω­ψη­φο­δέλ­τιου που προ­κά­λε­σε τόσες αντι­δρά­σεις. Πρώ­τα όμως μια
χρή­σι­μη παρατήρηση.


Η Γαλ­λία είναι χώρα στυ­λο­βά­της της Ευρώ­πης που δοκι­μά­ζε­ται μέσα στο σκληρό
πλαί­σιο της ΟΝΕ. Μπο­ρεί να μην έχει υπάρ­ξει ακό­μη έντο­νη κρί­ση, αλλά η παραγωγή
χωλαί­νει, η ανερ­γία είναι σχε­τι­κά υψη­λή, το εξω­τε­ρι­κό έλλειμ­μα μεγα­λώ­νει, η
λιτό­τη­τα δημιουρ­γεί προ­βλή­μα­τα στο κρά­τος πρό­νοιας και το κυριό­τε­ρο δεν υπάρχει
προ­ο­πτι­κή ανά­πτυ­ξης. Ποια είναι η αντί­δρα­ση της γαλ­λι­κής πολιτικοικονομικής
ελίτ; Υπάρ­χει έντο­νη δημό­σια συζή­τη­ση στα υψη­λό­τε­ρα κλι­μά­κια για τη διά­λυ­ση της
ΟΝΕ, με συμ­με­το­χή μερι­κών από τα βαρύ­τε­ρα ονό­μα­τα του γαλ­λι­κού κατεστημένου,
όπως ο Φραν­σουά Εζμπούρ και ο Φιλίπ Βιλέν. Τι κάνει το πολι­τι­κό σύστημα;
Ακρι­βώς επει­δή τα λαϊ­κά στρώ­μα­τα αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι οι οικο­νο­μι­κές δυσκολίες
είναι συν­δε­δε­μέ­νες με την ΟΝΕ, το πολι­τι­κό σύστη­μα δε διστά­ζει να θέσει ανοιχτά
θέμα εξό­δου. Μόνο που ο φόβος της Αρι­στε­ράς στο θέμα αυτό έχει επι­τρέ­ψει στην
Άκρα Δεξιά να κυριαρ­χή­σει τόσο που δυστυ­χώς μπο­ρεί να σημειώ­σει θρί­αμ­βο στις
ευρωεκλογές.


Συγκρί­νε­τε την κατά­στα­ση με την Ελλά­δα. Η χώρα μας έχει κυριο­λε­κτι­κά ρημαχτεί
μέσα στο πλαί­σιο της ΟΝΕ με τη συστη­μα­τι­κή καθο­δή­γη­ση της ΕΕ. Ποια είναι η
αντί­δρα­ση της ελλη­νι­κής ελίτ; Δει­λία ακό­μη και στη σκέ­ψη ότι θα μπο­ρού­σε να
εξε­τα­στεί ανοι­χτά η απο­χώ­ρη­ση από τη νομι­σμα­τι­κή ένω­ση. Τι κάνει το πολιτικό
σύστη­μα;  Αντί να συζη­τή­σει το θέμα σοβα­ρά, χρη­σι­μο­ποιεί το ευρώ για να
τρο­μο­κρα­τεί τον ελλη­νι­κό λαό.


Τι είναι, λοι­πόν, ο ριζο­σπα­στι­σμός στην Ελλά­δα σήμερα;


Από την αρχή της κρί­σης ορί­στη­κε από δύο απο­λύ­τως συν­δε­δε­μέ­να ζητή­μα­τα: το
χρέ­ος και το ευρώ.


Η άπο­ψη ότι το χρέ­ος μπο­ρεί να αντι­με­τω­πι­στεί συναι­νε­τι­κά με μέτρα όπως, η
μερι­κή δια­γρα­φή, η επι­μή­κυν­ση και η μεί­ω­ση επι­το­κί­ων, είναι βαθιά συντηρητική
και τη συμ­με­ρί­ζε­ται η κυβέρ­νη­ση. Η άπο­ψη, από την άλλη, ότι το χρέ­ος θα
αντι­με­τω­πι­σθεί με
ʽμο­νο­με­ρή δια­γρα­φήʼ στε­ρεί­ται περιε­χο­μέ­νου διότι
το χρέ­ος είναι μια συμ­βα­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση δυο μερών τα οποία πρέ­πει τελι­κά να
συμ­φω­νή­σουν για να δια­γρα­φεί. Η ριζο­σπα­στι­κή θέση είναι ότι το χρέ­ος θα
αντι­με­τω­πι­σθεί με μονο­με­ρείς ενέρ­γειες του δανει­ζό­με­νου, δηλα­δή της Ελλάδας,
επι­τυγ­χά­νο­ντας τη δια­γρα­φή μεγά­λου μέρους του, πράγ­μα για το οποίο απαιτείται
δημο­κρα­τι­κή συμ­με­το­χή, άνοιγ­μα των βιβλί­ων και πολι­τι­κή αποφασιστικότητα.
Η άπο­ψη ότι το ευρώ δεν απο­τε­λεί ουσια­στι­κό πρό­βλη­μα και ότι η κρί­ση θα
αντι­με­τω­πι­σθεί με φιλο­λαϊ­κά μέτρα, αλλά πάντα εντός της ΟΝΕ, είναι και
συντη­ρη­τι­κή και ανε­δα­φι­κή. Η άπο­ψη, από την άλλη, ότι το νόμι­σμα είναι
παρά­πλευ­ρη δυσκο­λία και ότι η κρί­ση θα αντι­με­τω­πι­σθεί ουσια­στι­κά με ανατροπή
του καπι­τα­λι­σμού είναι ενδια­φέ­ρου­σα για θεω­ρη­τι­κές ασκή­σεις σε πανεπιστημιακά
αμφι­θέ­α­τρα, αλλά δε συνι­στά υπεύ­θυ­νη πολι­τι­κή. Η ριζο­σπα­στι­κή θέση είναι ότι το
ευρώ απο­τε­λεί την κορω­νί­δα ενός πλέγ­μα­τος θεσμι­κών σχέ­σε­ων που λει­τουρ­γούν υπέρ
του μεγά­λου κεφα­λαί­ου και δημιουρ­γούν ασφυ­ξία στην οικονομία.


Φυσι­κά, ούτε η βαθιά δια­γρα­φή του χρέ­ους, ούτε η έξο­δος από την ΟΝΕ, αποτελούν
από μόνες τους τη λύση για τα προ­βλή­μα­τα της χώρας. Είναι όμως η βάση για τις
ριζο­σπα­στι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις που απαι­τού­νται ώστε γρή­γο­ρα να έρθει ανά­πτυ­ξη και
να μειω­θεί η ανερ­γία, όπως δημό­σια ιδιο­κτη­σία στις τρά­πε­ζες, δυνα­μι­κό πρόγραμμα
δημο­σί­ων επεν­δύ­σε­ων και βαθιά ανα­δια­νο­μή του εισο­δή­μα­τος και του πλούτου.


Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα νέο πολι­τι­κό μόρ­φω­μα σε ολό­κλη­ρη την Ευρώ­πη, το οποίο
εμπε­ριέ­χει πολ­λές δυνά­μεις, μερι­κές ριζο­σπα­στι­κές και άλλες όχι. Ο χαρακτήρας
του δεν έχει ακό­μη ξεκα­θα­ρι­στεί. Η δια­δι­κα­σία αυτή περιέ­χει συνε­χείς ζυμώσεις
και επε­ξερ­γα­σί­ες σχέ­σε­ων, απε­λευ­θε­ρώ­νο­ντας παράλ­λη­λα πολι­τι­κή δυνα­μι­κή σε
εθνι­κό επί­πε­δο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μονα­δι­κή δύνα­μη της Αρι­στε­ράς που δημιουργεί
τη δυνα­τό­τη­τα για να συντε­θεί ένα νέο πολι­τι­κό τοπίο. Για το λόγο αυτό
προ­σφέ­ρει ελπί­δα σε όσους πραγ­μα­τι­κά επι­ζη­τούν την κοι­νω­νι­κή ανα­τρο­πή και δεν
την αντι­λαμ­βά­νο­νται ως θέμα φιλο­λο­γι­κής ανα­ζή­τη­σης. Για τον ίδιο λόγο αποτελεί
κίν­δυ­νο για το ελλη­νι­κό κατε­στη­μέ­νο που του επι­τί­θε­ται οξύ­τα­τα και συστηματικά
απο­φεύ­γο­ντας τη συζή­τη­ση για την πολι­τι­κή ουσία.


Δυστυ­χώς, μέχρι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κατα­φέ­ρει να μετα­τρέ­ψει την πρόταση
μονο­με­ρών ενερ­γειών στο χρέ­ος και εξό­δου από την ΟΝΕ σε ταμπού για τον ίδιο. Ο
φόβος του ευρώ, η επι­δί­ω­ξη συναι­νε­τι­κών λύσε­ων για το χρέ­ος, η συνεχής
προ­σκόλ­λη­ση στο ευρω­παϊ­κό πλαί­σιο είναι κακός οδη­γός. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφεί­λει να
δηλώ­σει με παρ­ρη­σία ότι η έξο­δος από την ΟΝΕ είναι μια εξέ­λι­ξη που κάλλιστα
μπο­ρεί να τεθεί  από τα πράγ­μα­τα, ιδί­ως αν γίνουν οι απαραίτητες
μονο­με­ρείς ενέρ­γειες στο θέμα του χρέ­ους. Ακό­μη περισ­σό­τε­ρο, οφεί­λει να είναι
έτοι­μος – με σχέ­διο – για να δια­χει­ρι­στεί αυτή την προοπτική.


Η αντί­λη­ψη ότι οι εκλο­γές κερ­δί­ζο­νται με τη μετα­κί­νη­ση προς το κέντρο είναι
κακή πολι­τι­κή θεω­ρία και ακό­μη χει­ρό­τε­ρη πολι­τι­κή πρα­κτι­κή σε περιό­δους κρίσης.
Η μετα­κί­νη­ση προς το κέντρο εξυ­πη­ρε­τεί μόνο τις καθε­στη­κυί­ες δυνά­μεις, το
λεγό­με­νο ‘σύστη­μα’, που έχει ήδη επα­να­κάμ­ψει θρα­σύ­τα­τα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να
κερ­δί­σει τις εκλο­γές και, ακό­μη περισ­σό­τε­ρο, αν θέλει να βγά­λει την Ελλά­δα από
την κρί­ση σε προ­ο­δευ­τι­κή κατεύ­θυν­ση, πρέ­πει να δώσει όρα­μα στα λαϊ­κά στρώματα.
Αυτό θα γίνει μόνο αν υπάρ­ξει απο­φα­σι­στι­κός ριζο­σπα­στι­σμός που θα συσπειρώσει
και άλλες ευρύ­τε­ρες δυνάμεις.


Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέ­πει να απο­δεί­ξει ότι είναι το ριζο­σπα­στι­κό κόμ­μα που χρειά­ζε­ται η
Ελλά­δα. Τα περι­θώ­ρια τελειώ­νουν και οι ευθύ­νες είναι πολύ μεγά­λες. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ
συνο­λι­κά ως κόμ­μα δεν κατα­φέ­ρει να δώσει ριζο­σπα­στι­κή προ­ο­πτι­κή στον ελληνικό
λαό, θα απο­τύ­χει, ανοί­γο­ντας το δρό­μο για τη σκλη­ρή συντη­ρη­τι­κή παλι­νόρ­θω­ση που
ήδη δια­φαί­νε­ται.
 

Πηγή :
costaslapavitsas.blogspot.gr

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted