Για την Γαλλία και τον κόσμο…

Θα πει, κανείς, τι σχέ­ση έχουν όλα αυτά με την
σύγ­χρο­νη Τζι­χάντ, το ISIS και την μανία του αίμα­τος και της εξό­ντω­σης; Kαι όμως,
έχουν τερά­στια σχέ­ση. Είναι εντυ­πω­σια­κό το πόσο βαθύ­τε­ρα μετα­νε­ο­τε­ρι­κό είναι το κίνημα
του ISIS και πόσο σχε­τί­ζε­ται με την θραύ­ση των ολο­τή­των, με τις
κατα­στά­σεις-θραύ­σμα­τα και με την πλή­ρη «κατα­σκευή» διά­σπαρ­των εικόνων,
κατα­στά­σε­ων, βιω­μά­των και παθών με έντο­να εικο­νι­κή διά­στα­ση: το πόσο το ISIS
είναι καθα­ρό προ­ϊ­όν της υπε­ρί­σχυ­σης της μετα­νε­ο­τε­ρι­κής συν­θή­κης σε διεθνή
κλί­μα­κα. Κατά μια έννοια, το ISIS δεν
υπάρ­χει στον υλι­κό κόσμο, είναι ένα matrix. Δεν το εννοώ εδώ
συνω­μο­σιο­λο­γι­κά, με την έννοια που λένε διά­φο­ρες «Αρι­στε­ρές», ότι δηλα­δή το
τρο­φο­δό­τη­σαν ή το έφτια­ξαν οι ιμπε­ρια­λι­στι­κές υπη­ρε­σί­ες, η Τουρ­κία κλπ.
Ούτε αρνού­μαι την τρο­φο­δό­τη­ση και την ενί­σχυ­ση του ISIS από αυτές τις δυνάμεις.
Όμως αυτά δεν ερμη­νεύ­ουν ικα­νο­ποι­η­τι­κά την κοι­νω­νι­κή ύπαρ­ξη του ISIS, η οποία
είναι η άρνη­ση κάθε ουσί­ας και ο περιο­ρι­σμός της σε μια ανι­στο­ρι­κή, άχρο­νη και
συναι­σθη­μα­τι­κά επί­πε­δη, αν όχι ανύ­παρ­κτη εικόνα.

Η βασι­κή ταυ­τό­τη­τα του ISIS είναι η
κατα­σκευή μιας «διε­θνούς τηλε­ο­πτι­κής εικό­νας», ενός μεγα­θε­ά­μα­τος τρό­μου (σε αυτό
η Αλ Κάι­ντα υπήρ­ξε ο ατε­λής πρω­το­πό­ρος), που είναι το από­λυ­το αρνη­τι­κό και η
από­λυ­τη απόρ­ρι­ψη των δυτι­κών αξιών, πολύ περισ­σό­τε­ρο των δυτι­κών συναισθημάτων
και των δυτι­κών στά­σε­ων, αντι­λή­ψε­ων και βιω­μά­των, ο καθρέ­φτης της απόλυτης
άρνη­σής τους. Όσο ο ύστε­ρος δυτι­κός κόσμος –υπο­κρι­τι­κά– δια­τρα­νώ­νει την πίστη
του στην αξία της ανθρώ­πι­νης ζωής, την ελευ­θε­ρία, την ανο­χή, την
πολυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τα, την δια­φο­ρά, τόσο όσο και περισ­σό­τε­ρο το ISIS κατασκευάζει
εικο­νι­κά αλλά και με την πρα­κτι­κή του μαζι­κού αναί­τιου θανά­του την παρά­στα­ση της
«βαρ­βα­ρό­τη­τας», της πιο αιμα­τη­ρής δυνα­τόν απαν­θρω­πιάς, των αποκεφαλισμών
(πραγ­μα­τι­κών ή εικο­νι­κών) και εκτε­λέ­σε­ων, των βια­σμών κλπ. Ό,τι θα μπο­ρού­σαν να προ­σά­ψουν οι δυτι­κοί στο
αντί­θε­τό τους, στο «αρνη­τι­κό» τους, το ISIS σπεύ­δει να το ανα­κα­τα­σκευά­σει: ακόμη
και ο σαδι­σμός του ISIS είναι ένας προ­κλη­τι­κός τεχνη­τός σαδι­σμός με σχεδόν
πορ­νο­γρα­φι­κό περιε­χό­με­νο. Ισχύ­ει και αντί­στρο­φα: ό,τι παρου­σιά­ζουν ως
σύμ­βο­λο, αγλάι­σμα και έκφρα­σή τους, αυτό θα γίνε­ται και σαφέ­στε­ρα στρατιωτικός
στόχος.

Η πολι­τι­κή αυτή είναι ουσια­στι­κά μια τεράστια
συμ­βο­λι­κή πρό­κλη­ση, που αλλη­λο­τρο­φο­δο­τεί­ται και με τις αντι­ι­σλα­μι­κές προκλήσεις
μιας τάσης της δυτι­κής δια­νό­η­σης. Το ISIS προ­σπα­θεί να πεί­σει στο επί­πε­δο της
εικό­νας, με τρό­πο που θυμί­ζει ται­νί­ες σπλά­τερ β’ δια­λο­γής αλλά και με πρακτικές
μαζι­κής δολο­φο­νι­κής μανί­ας, ότι ο δυτι­κός πολι­τι­σμός, σε κάθε του φιλελεύθερη,
δημο­κρα­τι­κή και ανθρω­πι­στι­κή διά­στα­ση, είναι ένα «ψέμα», ότι μπο­ρεί να
κατα­στρα­φεί, αν δεν έχει ήδη κατα­στρα­φεί, και ότι στην θέση του «κανέ­νας άλλος
κόσμος δεν είναι εφι­κτός». Πράγ­μα­τι, η ανα­φο­ρά στο υπό ίδρυ­ση Κρά­τος του Ισλάμ
εκ μέρους του ISIS είναι απο­λύ­τως ψευ­δής και προ­σχη­μα­τι­κή. Το ISIS δεν πιστεύει
σε κανέ­να κρά­τος του Ισλάμ και σε κανέ­να οργα­νω­μέ­νο κρά­τος γενι­κά: είναι μια
μηχα­νή σκέ­της απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης κρα­τών και κοι­νω­νιών στο όνο­μα του χάους και
πιστεύ­ει βαθιά στο χάος και την απο­διορ­γά­νω­ση του πολι­τι­σμού σε κάθε νοη­τή του
εκδο­χή. Η βία μόνη της δεν μπο­ρεί να οικο­δο­μή­σει κρα­τι­κές οντό­τη­τες – ούτε καν η
φασι­στι­κή βία δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει χωρίς μια συγκολ­λη­τι­κή ιδε­ο­λο­γία και συνοχή,
και ο κατα­στρο­φι­κός «ισλα­μι­σμός» του ISIS δεν είναι καθό­λου μια τέτοια
συγκολ­λη­τι­κή ιδε­ο­λο­γία. Το ISIS είναι ό,τι πλη­σιέ­στε­ρο από άπο­ψη μηδενιστική
προς τον ναζι­σμό και ιδί­ως τον ναζι­σμό του τέλους του πολέ­μου, αλλά δεν
συνο­δεύ­ε­ται από τα συγκολ­λη­τι­κά κοι­νο­τι­στι­κά και εθνι­κι­στι­κά ιδεολογικά
χαρα­κτη­ρι­στι­κά που διεί­παν τα φασι­στι­κά κινή­μα­τα, τα χαρα­κτη­ρι­στι­κά που
μετέ­τρε­ψαν αυτά τα κινή­μα­τα σε βιώ­σι­μες ηγε­μο­νι­κές κρα­τι­κές οντό­τη­τες για κάποιο
διά­στη­μα και αντιρ­ρό­πη­σαν κάπως τον μηδε­νι­σμό του φασισμού.

Συνε­πώς, το ISIS, θυμί­ζο­ντας μορ­φώ­μα­τα όπως οι
αιμα­τη­ρές αιρέ­σεις ή η Καμπό­τζη του Πολ Ποτ, προς το χει­ρό­τε­ρο, προ­σπα­θεί να
πεί­σει ότι το Τέλος της Ιστο­ρί­ας έχει επέλ­θει αλλά με μια έννοια πολύ
δια­φο­ρε­τι­κή από εκεί­νη του Φρ. Φου­κου­γιά­μα: το Τέλος της Ιστο­ρί­ας δεν είναι η
εγε­λια­νή ολο­κλή­ρω­ση των σκο­πών της, η ολο­κλή­ρω­ση μιας ανε­κτής οικουμενικής
κρα­τι­κής και πολι­τι­στι­κής οργά­νω­σης, αλλά η πλή­ρης ματαί­ω­ση της Ιστο­ρί­ας και των σκοπών
της, η πλή­ρης ματαί­ω­ση της οργα­νω­μέ­νης κοι­νω­νί­ας. Η πλή­ρης ματαί­ω­ση του
ανθρω­πι­σμού, της ελευ­θε­ρί­ας, της ανο­χής, της δημο­κρα­τί­ας οφεί­λει να παγιω­θεί ως
«εικό­να», προ­τού παγιω­θεί ως καθη­με­ρι­νό­τη­τα. Η διαρ­κής σφα­γή και εξό­ντω­ση χωρίς τέλος, η οποία
δεν μπο­ρεί να ανα­χθεί , από όσο γνω­ρί­ζω, σε καμία εκδο­χή του Ισλάμ, χρησιμοποιεί
το Ισλάμ και τον Θεό ως πρό­σχη­μα, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι με μια
αντι­δρα­στι­κή έννοια «αθεϊ­στι­κή», με την έννοια της πλή­ρους απώ­λειας νοήματος
και, άρα, και της απώ­λειας νοή­μα­τος της συνέ­χι­σης της ανθρώ­πι­νης ζωής. Αυτό
που πρώ­ι­μα υπο­στή­ρι­ξε ο Α. Γκλυκ­σμάν στο βιβλίο του για την Αλ Κάι­ντα «Ο
Ντο­στο­γιέφ­σκι στο Μαν­χά­ταν» το 2001, μοιά­ζει να κολ­λά­ει στο ISIS και την
μηδε­νι­στι­κή του φύση, αν και ο Γκλυκ­σμάν στέ­κε­ται μόνο στην φιλο­σο­φι­κή θεμελίωση
ενός δια­νοη­τι­κού φαι­νο­μέ­νου χωρίς υλι­κή θεμε­λί­ω­ση. Όπως, επί­σης, μια συσχέτιση
με τον Νετσά­γιεφ θα αδι­κού­σε ακό­μη και αυτόν τον Νετσά­γιεφ. Το ISIS είναι πολλά
βήμα­τα μηδε­νι­στι­κό­τε­ρο από την Αλ Κάι­ντα και τον ουα­χα­μπι­τι­σμό, που την
δια­κα­τεί­χε. Δεν στο­χεύ­ει σε καμία θεο­κρα­τία αλλά μόνο στην κατα­στρο­φή των μη
θεο­κρα­τιών και, ενδε­χο­μέ­νως, και των θεο­κρα­τιών. Υπό αυτήν την έννοια, το ISIS,
αφού κατα­κτά για να κατα­στρέ­ψει την πρό­τε­ρα οργα­νω­μέ­νη κοι­νω­νία αλλά και την
ιστο­ρι­κή χρο­νι­κό­τη­τα (η κατα­στρο­φή της Παλ­μύ­ρας ως εμβλη­μα­τι­κής ιστορικότητας
της Μέσης Ανα­το­λής δεν είναι τυχαία), οδη­γεί σε μια απο­λύ­τως μετανεοτερική
κατά­στα­ση μόνι­μα «παρο­ντι­κή και ενε­στώ­σα», δηλα­δή μόνι­μα κατα­στρο­φι­κή της
Ιστορίας/Παρελθόντος

Επί­σης, είναι ένα οικου­με­νι­κό «κρά­τος» χωρίς καμία
εδα­φι­κό­τη­τα και, άρα, δεν μπο­ρεί να κατα­στρα­φεί πολε­μι­κά. Είναι μάλ­λον μεγάλη
αυτα­πά­τη η θέση ότι μέσω του ιμπε­ρια­λι­στι­κού πολέ­μου μπο­ρεί να κατα­στρα­φεί το
ISIS ως εικο­νι­κό κίνη­μα ή ως εδα­φι­κή συγκρό­τη­ση. Μπο­ρεί, βεβαί­ως, να
απο­δυ­να­μω­θεί επι­χει­ρη­σια­κά και στρα­τιω­τι­κά, αλλά, αν ισχύ­ει η υπό­θε­σή μου, θα
μπο­ρεί να ανα­γεν­νη­θεί ξανά μέσα στα κέντρα του δυτι­κού κόσμου, για­τί στρατολογεί
ανθρώ­πους είτε από την ίδια την Δύση είτε ανθρώ­πους που έχουν βιώ­σει την
κατα­στο­λή, τον απο­κλει­σμό ή/και την ίδια την απώ­λεια πνευ­μα­τι­κού νοή­μα­τος στην
ίδια την Δύση, την γενι­κευ­μέ­νη αλλο­τρί­ω­ση. Πρό­κει­ται για ένα διε­θνές δίκτυο
–όπως και η Αλ Κάι­ντα– που αντλεί την δυνα­μι­κή του από την υπαρ­ξια­κή και ηθική
φθο­ρά της Δύσης ως του κυρί­αρ­χου διε­θνώς οικου­με­νι­κού πολι­τι­στι­κού δικτύου.
Μαζεύ­ει από τα δυτι­κά καπι­τα­λι­στι­κά κέντρα την αίσθη­ση του απο­κλει­σμού και της
από­γνω­σης (ανερ­γία, γκε­το­ποί­η­ση), την αίσθη­ση της ταπει­νω­τι­κής υπο­βο­λής στον
δυτι­κό «ανθρωπιστικό/φιλάνθρωπο» ρατσι­σμό, την αίσθη­ση μιας εξεγερσιακότητας
χωρίς σκο­πό και στρα­τη­γι­κό στό­χο, την αυτο­μα­ταί­ω­ση, παρά την υπερ­προ­βο­λή του,
του λόγου περί «δικαιω­μά­των» και «πολυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τας», την νεο­λαία που όχι
απλώς «απο­κλεί­ε­ται» κοι­νω­νι­κά, αλλά δεν βρί­σκει κανέ­να νόη­μα στις φθαρ­μέ­νες και
πολύ αντι­φα­τι­κά ισχύ­ου­σες πια αξί­ες της Δύσης και του Δια­φω­τι­σμού και δεν έχει
κανέ­να μέλ­λον. Μαζεύ­ει αυτό το διαρ­ρηγ­μέ­νο βίω­μα, αυτό το ξερί­ζω­μα και αυτό το
μίσος, και το μετα­γρά­φει σε «θάνα­το», χωρίς να αντι­πα­ρα­θέ­τει πραγ­μα­τι­κά μια
ισλα­μι­κή κοι­νό­τη­τα ή όποια άλλη πολι­τι­σμι­κή ή πολιτική
κοινότητα.

Εδώ, μπο­ρού­με να θυμη­θού­με ότι και ο φασισμός
μάζε­ψε το διά­χυ­το κοι­νω­νι­κό «ξερί­ζω­μα», αλλά το ενέ­τα­ξε στην φυλε­τι­κή ρατσιστική
κοι­νό­τη­τα, συνέρ­ρα­ψε το ένστι­κτο του θανά­του με το δικαί­ω­μα στην ζωή των πιο
«ισχυ­ρών». Εδώ πια, η λει­τουρ­γι­κή κοινότητα,
όποιας μορ­φής, έχει πεθά­νει ως προσ­δο­κία προ πολ­λού. Αφού δεν μπο­ρεί να
υπάρ­ξει παρά μόνο μια ψευ­δο­κοι­νό­τη­τα του θανά­του, είναι προ­φα­νές ότι αυτή η
απου­σία κοι­νό­τη­τας δεν γεν­νά ούτε στα­θε­ρό και εδα­φι­κά προσ­διο­ρι­σμέ­νο κρά­τος ούτε
καθε­στώ­τα δικαιω­μά­των, τα οποία έχουν την ύπαρ­ξη κρά­τους ως ενύπαρκτη
υπο­χρε­ω­τι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση, όπως ξέρου­με. Πράγ­μα­τι, πέρα από οπλαρ­χη­γούς και
μαχη­τές, το ISIS, από όσο γνω­ρί­ζω, όπου επι­κρα­τεί στην Μέση Ανα­το­λή καταστρέφει
και δεν δημιουρ­γεί διοι­κη­τι­κές και κοι­νω­νι­κές δομές. Δεν αφο­μοιώ­νει τίπο­τε και
κανέ­ναν, δεν απαι­τεί καμία συναί­νε­ση πέρα από την συναί­νε­ση στον θάνατο.
Αφο­μοιώ­νει θετι­κά-σε αντί­θε­ση με κάθε προη­γού­με­νο ένο­πλο αντι­δυ­τι­κό κίνη­μα- μόνο
την κατη­γο­ρία της «τρο­μο­κρα­τί­ας» και την γιγα­ντώ­νει ως επι­θυ­μη­τή από αυτό
αρνη­τι­κή εικό­να, την στέλ­νει πίσω με περη­φά­νεια. Είναι σαν να μας λένε, «από
τρο­μο­κρα­τία δεν έχε­τε δει ακό­μη τίπο­τε». «Είμα­στε οι υπερ­τρο­μο­κρά­τες». «Ζήτω ο
θάνα­τος», όπως θα έλε­γε παλιό­τε­ρα ο στρα­τη­γός του Φράν­κο Μίλαν
Αστράυ.

Βεβαί­ως, πέρα από αυτήν την μηδε­νι­στι­κή μηχανή
θανά­του, κυκλο­φο­ρούν και άλλες αντα­γω­νι­στι­κές στην πιά­τσα κρα­τι­κές μηχανές
θανά­του. Η εθνι­κι­στι­κή-νόμι­μη μηχα­νή θανά­του, η οποία θα ενερ­γο­ποιού­νταν πλήρως
από μια πολύ δεξιά κυβέρ­νη­ση, όπως αυτή ενδε­χο­μέ­νως της Λεπέν στην Γαλ­λία ή από
χώρες όπως η Ουγ­γα­ρία. Αλλά και η «ομα­λή φιλελεύθερη»-νόμιμη μηχα­νή θανά­του του
Ολάντ/Σαρκοζί και της κεντροαριστεράς/κεντροδεξιάς , η οποία επί χρό­νια έχει
εξο­ντώ­σει χιλιά­δες ανθρώ­πους στην Μ. Ανα­το­λή και Αφρι­κή (Λιβύη, Μάλι, Κεντρική
Αφρι­κή κ.α.) με τις στρα­τιω­τι­κές επεμ­βά­σεις της, σε χώρες όπου η ανθρώ­πι­νη ζωή
για τους Δυτι­κούς μετρά πολύ λιγό­τε­ρο από ό,τι η ζωή στις μητρο­πό­λεις ή που
παρα­κο­λου­θεί τους πρό­σφυ­γες να πνί­γο­νται στην Μεσό­γειο. Η βιο­ε­ξου­σία των μη
μηδε­νι­στών και του ριζο­σπα­στι­κού κέντρου είναι και αυτή συχνά μια έμπρακτα-
μηδε­νι­στι­κή-εξου­σία- στο όνο­μα του δημο­κρα­τι­κού έθνους, της δημο­κρα­τί­ας, των
δικαιω­μά­των, του ευρω­παϊ­σμού, του ανθρω­πι­σμού κλπ. Η τρί­τη εκδο­χή αντιμετώπισης
του μηδε­νι­σμού από την Δύσης αυτή της δημο­κρα­τι­κής- σοσιαλιστικής-πατριωτικής
αντί­στα­σης στον μηδε­νι­σμό, της προ­στα­σί­ας της δημο­κρα­τι­κής ή ακό­μη παρα­πά­νω της
σοσια­λι­στι­κής «πόλε­ως» ένα­ντι του μηδε­νι­σμού , δεν έχει δεί­ξει ακόμη
ικα­νο­ποι­η­τι­κά το δικό της πρό­σω­πο. Ένας βασι­κός λόγος είναι η εξαιρετική
δυσκο­λία της σύγ­χρο­νης Αρι­στε­ράς να περά­σει από τον «φιλε­λευ­θε­ρι­σμό των
δικαιω­μά­των» σε μια νέα σύν­θε­ση της εθνι­κής δημο­κρα­τι­κής κοι­νό­τη­τας. Κατά κάποιο
τρό­πο, η κατα­στρο­φή της εθνι­κής κρα­τι­κής κοι­νω­νί­ας, την οποία υπαι­νίσ­σο­νται ή
δια­κη­ρύσ­σουν πολ­λών ειδών ελευ­θε­ρια­κά ή αντιε­θνι­κι­στι­κά ρεύ­μα­τα δεν βρί­σκει μια
ιδε­α­τή ριζο­σπα­στι­κή εκπλή­ρω­ση («κοσμό­πο­λις») αλλά μια απόλυτα
μηδενιστική.

Η πτώ­ση του αυτο­κρα­το­ρι­κού limes και οι «νέοι βάρβαροι»
στον 21ο αιώνα

Μια
πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που ανα­δει­κνύ­ει η άνο­δος του ISIS τα τελευ­ταία δύο χρό­νια, και
την οποία έχου­με αμε­λή­σει να προ­σεγ­γί­σου­με εννοιο­λο­γι­κά αλλά και υπαρξιακά,
είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της «πτώ­σης της Δύσης», της «παρακ­μής της Δύσης», όπως θα
έλε­γε και θα διέ­βλε­πε παλιό­τε­ρα ο Όσβαλντ Σπέν­γκλερ, μέσα στα δικά του
εννοιο­λο­γι­κά προ­βλή­μα­τα και αντι­φά­σεις και μέσα στον σαφή πρω­σι­κό συντηρητισμό
του, της πιθα­νής ανό­δου ενός «Νέου Μεσαί­ω­να», ο οποί­ος μπο­ρεί εν μέρει να
κατα­νοη­θεί μέσα από το λου­ξεμ­βουρ­για­νό σχή­μα «σοσια­λι­σμός ή βαρ­βα­ρό­τη­τα», αλλά,
σίγου­ρα, αν δεν ανα­σχε­θεί, θα μετα­το­πί­σει ριζι­κά το πεδίο όπου κατα­νο­ού­με την
αντί­θε­ση Δεξιά-Αρι­στε­ρά ή την ταξι­κή πάλη εδώ και δύο αιώ­νες, θα την καταστήσει
«τυφλό σημείο» (πράγ­μα που μάλ­λον υπέ­θε­τε στην επο­χή της και η Λούξεμπουργκ).
Αυτό από το οποίο δρα­πε­τεύ­ουν με την ψυχή στο στό­μα οι πρό­σφυ­γες και οι
μετα­νά­στες της Συρί­ας, του Κουρ­δι­στάν και του Ιράκ δεν είναι μόνο η αιματηρή
κοι­νω­νι­κή απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση που προ­κά­λε­σαν οι δυτι­κές ιμπε­ρια­λι­στι­κές επεμβάσεις
κατά Ιράκ και Συρί­ας και το τρί­κο­πο μαχαί­ρι «βομ­βαρ­δι­σμοί των ποικίλων
ιμπεριαλιστών/σφαγή του ISIS/καταστολή του Άσαντ», αυτή είναι μια μόνο πλευρά.
Είναι το αντί­κρυ­σμα του «αρνη­τι­κού καθρέ­φτη της Δύσης», της πλή­ρους αποτυχίας
μιας αυτο­θέ­σμι­σης στην περιο­χή είτε βάσει της αστι­κής δημο­κρα­τί­ας μέσω
ιμπε­ρια­λι­στι­κών επεμ­βά­σε­ων ή εξε­γέρ­σε­ων είτε βάσει του αυταρ­χι­κού αραβικού
εθνι­κι­σμού (καθε­στώ­των ανό­μοιων μετα­ξύ τους αλλά με κοι­νή δυτι­κή αντήχηση,
γενε­α­λο­γία και πηγές) και της γιγά­ντω­σης τοπι­κά-μετά την απο­τυ­χία και του ίδιου
του ισλα­μι­κού φοντα­με­ντα­λι­σμού- ενός διε­θνούς μηδε­νι­στι­κού κινή­μα­τος, το οποίο
γεν­νιέ­ται και τρέ­φε­ται από την πολι­τι­κή, ηθι­κή και πολι­τι­στι­κή αυτοκαταστροφή
της Δύσης.

Μια αυτο­κα­τα­στρο­φή, η οποία συν­δυά­ζει στα πλαί­σια μιας
«αυτο­κρα­το­ρί­ας της παρακ­μής» την πλή­ρη απο­δυ­νά­μω­ση και εγκα­τά­λει­ψη της
κοι­νω­νι­κής και της δημο­κρα­τι­κής διά­στα­σης των κοι­νω­νιών και την τάση κατάρρευσης
προ­στα­τευ­τι­κών κάπως καθο­λι­κο­τή­των, όπως η ταξι­κή συλ­λο­γι­κό­τη­τα ή/και το
δημο­κρα­τι­κό έθνος-κρά­τος του 20ου αιώ­να. Είναι τρα­γι­κό να λέγε­ται, αλλά η κύρια
μηδε­νι­στι­κή διά­στα­ση δεν πηγά­ζει σήμε­ρα κυρί­ως (προς το παρόν) από μια γιγάντωση
του κλασ­σι­κού υπε­ρε­θνι­κι­σμού φασι­στι­κού τύπου αλλά από μια διε­θνή ώθη­ση μέσω του
τεχνο­κρα­τι­κού φιλε­λευ­θε­ρι­σμού στην απο­τυ­χία τόσο του κλασ­σι­κού έθνους-κράτους
όσο και των συσ­σω­μα­τώ­σε­ων που επε­χεί­ρη­σαν να το υπερ­βούν (π.χ. ΕΕ και άλλες
οικο­νο­μι­κές ολο­κλη­ρώ­σεις του κεφα­λαί­ου). Από μια γιγά­ντω­ση ενός οικουμενικού
ολο­κλη­ρω­τι­σμού, πλαστικού/τεχνοκρατικού στην καθε­στω­τι­κή καπι­τα­λι­στι­κή του
εκδο­χή και αιμα­το­βαμ­μέ­να ατσά­λι­νου στην εκδο­χή του μηδε­νι­σμού του
ISIS.

Το
βασι­κό πρό­βλη­μα των κοι­νω­νιών, που υπά­γο­νται στην πολι­τι­σμι­κή «Αυτο­κρα­το­ρία της
Δύσης» (όπου σιγά-σιγά εντάσ­σο­νται με τον ιδιαί­τε­ρο τρό­πο τους και τα μη δυτικά
ιμπε­ρια­λι­στι­κά κέντρα», τύπου Ρωσί­ας ή Κίνας, μπαί­νο­ντας και αυτά στο πεδίο του
προ­βλή­μα­τος) δεν εξα­ντλεί­ται στην «κατα­σκευή φρα­χτών» για τους ξένους, όσο και
αν αυτή η κατα­σκευή δεν είναι ηθι­κά και πολι­τι­κά παρα­δε­κτή για ανθρώ­πους που
είναι θύμα­τα των ίδιων των ιμπε­ρια­λι­στι­κών επεμ­βά­σε­ων, είναι μια πρακτική
πολι­τι­κά ανή­θι­κη, αφού δεν σέβε­ται τις συνέ­πειες των πρα­κτι­κών της. Το βασικό
πρό­βλη­μα είναι η εσω­τε­ρι­κή καθε­στω­τι­κή απο­δό­μη­ση του τεί­χους και του «συνό­ρου»
(με την ρωμαϊ­κή έννοια του limes) της Δύσης απέ­να­ντι στην βαρ­βα­ρό­τη­τα, βασικά
μια βαρ­βα­ρό­τη­τα εσω­τε­ρι­κή στην Δύση και όχι εισα­γό­με­νη από τα μη δυτικά
πολι­τι­στι­κά και κοι­νω­νι­κά μορ­φώ­μα­τα (όπως οι εκδο­χές του Ισλάμ).

Το τεί­χος αυτό που καταρ­ρέ­ει είναι ένα
προ­στα­τευ­τι­κό τεί­χος, ένα τεί­χος συμπε­ρί­λη­ψης και όχι ένα τεί­χος αποκλεισμού:
είναι οι υπό διά­λυ­ση κοι­νω­νι­κοί δεσμοί στην Δύση. Η συστηματική
κατα­στρο­φή του κοι­νω­νι­κού κρά­τους επί δεκα­ε­τί­ες από την πολύ­μορ­φη νεοφιλελεύθερη
αστι­κή εξου­σία , η συστη­μα­τι­κή μετα­μόρ­φω­ση της αστι­κής δημο­κρα­τί­ας σε έναν
νοση­ρό κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό, ελεγ­χό­με­νο από το μονο­πω­λια­κό κεφά­λαιο και τους
διε­θνείς χρη­μα­τι­στι­κούς ομί­λους, η μαζι­κή ανερ­γία, η σκλη­ρή απώ­θη­ση των μαζών
από την πολι­τι­κή συμ­με­το­χή και η απώ­λεια νοή­μα­τος στην πολι­τι­κή και κοινωνική
αντι­προ­σώ­πευ­ση (στην οποία η διε­θνής Αρι­στε­ρά μετέ­χει, όντας μέρος του
προ­βλή­μα­τος και όχι της λύσης), η άνοδος
ενός μη δημο­κρα­τι­κού και τελεί­ως άψυ­χου και ναρ­κισ­σι­στι­κού ατο­μι­κι­σμού χωρίς
καμία συλ­λο­γι­κή συν­δή­λω­ση ή προσ­δο­κία, είναι φαι­νό­με­να, τα οποία είτε
θα πρέ­πει να οδη­γή­σουν στο ορα­τό μέλ­λον –με την συνει­δη­τή παρέμ­βα­ση των όποιων
ριζο­σπα­στι­κών δυνά­με­ων προ­κύ­ψουν– σε μια πολύ­μορ­φη κοι­νω­νι­κή εξέ­γερ­ση, στην
άρνη­σή της άρνη­σης του Δια­φω­τι­σμού και σε μια προ­σπά­θεια ανά­κτη­σης των
κοι­νω­νι­κών και κρα­τι­κών δομών από τις υπο­τε­λείς τάξεις είτε θα σημά­νουν το τέλος
της ταξι­κής πάλης, όπως την ξέρα­με, την ματαί­ω­ση του σοσια­λι­σμού και της αστικής
δημο­κρα­τί­ας ως εναλ­λα­κτι­κών δυνα­το­τή­των και το άνοιγ­μα μιας απροσδιόριστης
χρο­νι­κά Νέας Μεσαιωνικής
Περιό­δου, χωρίς ορα­τή διέ­ξο­δο και χωρίς πια την προσ­δο­κία μιας
ενερ­γη­τι­κής αυτο­θέ­σμι­σης εντός του πολι­τι­σμού. Προ­φα­νώς, το τέλος της προσ­δο­κί­ας της
αυτο­θέ­σμι­σης θα σημά­νει και το τέλος του δυτι­κού πολι­τι­σμού, όπως τον
ξέρου­με. Το τι θα επα­κο­λου­θή­σει είναι αδύ­να­το να προ­βλε­φθεί και
αχαρ­το­γρά­φη­το. Όπως φαί­νε­ται, λοι­πόν, η απο­δό­μη­ση του προ­στα­τευ­τι­κού για τον
πολι­τι­σμό συνό­ρου είναι εσω­τε­ρι­κή στον δυτι­κό πολι­τι­σμό, όπως εσω­τε­ρι­κοί είναι
και οι «νέοι βάρ­βα­ροι». Δεν είναι οι από­γο­νοι των Ερού­λων, των Γεπι­δών και των
Βησι­γότ­θων, των Ούν­νων και των Αλα­νών, είναι αυτοί που είτε ως πολί­τες είτε ως
ανι­θα­γε­νείς κάτοι­κοι της Δύσης είτε ως απο­δέ­κτες των δυτι­κών πολι­τι­κών βγαίνουν
αξια­κά από το πλέγ­μα του δυτι­κού πολι­τι­σμού, χάρη στην ματαί­ω­ση και την
από­γνω­ση, χάρη στην «πλα­στό­τη­τα» πια του­λά­χι­στον της εκφο­ράς αυτών των αξιών,
και κινού­νται προς έναν σκο­τα­δι­στι­κό μηδε­νι­σμό. Φεύ­γουν από το «φως» και πάνε
συνει­δη­τά στο σκο­τά­δι, φεύ­γουν από την παρηκ­μα­σμέ­νη «πόλιν» και πάνε ηθελημένα
στην κόλα­ση. Η ζωή τους απο­κτά νόη­μα απο­κλει­στι­κά τώρα πια ως
«θάνα­τος».

Η αντι­με­τώ­πι­ση αυτών των ανθρώ­πων δεν μπο­ρεί να είναι
κυρί­ως στρατιωτική/μιλιταριστική, καθώς η από­γνω­ση και ο ναρκισσιστικός
ατο­μι­κι­σμός που παρά­γει αυτήν την στά­ση είναι ανθρω­πο­λο­γι­κές και πολιτιστικές
ποιό­τη­τες και όχι στρα­τιω­τι­κά ή αστυ­νο­μι­κά μεγέ­θη. Καμία στρα­τιω­τι­κή δύνα­μη δεν μπο­ρεί να σταματήσει
ούτε τον ήρωα ούτε τον μηδε­νι­στή: και οι δύο είναι απί­στευ­τα αποτελεσματικοί,
καθώς έχουν ξεγρά­ψει την ζωή τους ορι­στι­κά, έχουν δια­βεί τον υπαρξιακό
Ρου­βί­κω­να. Όσο η Ευρώ­πη θα θωρα­κί­ζε­ται μέσα στα σύνο­ρά της και θα ζει την
πλα­στή εκπλή­ρω­ση και τελι­κά την κατάρ­ρευ­ση ή και πρα­κτι­κή διά­ψευ­ση των αξιών
της, όσο ο φιλε­λεύ­θε­ρος ολο­κλη­ρω­τι­σμός θα χάνει την αξιο­πι­στία του, τόσο τα ISIS
με αυτήν ή με άλλη μορ­φή θα ανα­γεν­νώ­νται και θα ανα­πα­ρά­γο­νται. Η αυτοκρατορία
έχει από και­ρό κατα­στρέ­ψει τα τεί­χη της, δηλα­δή τους κοι­νω­νι­κούς και ψυχικούς
δεσμούς που την προ­στά­τευ­σαν. Έχει κατα­στή­σει τους «βάρ­βα­ρους» , που
κατα­σκη­νώ­νουν πια και ποτί­ζουν τα άλο­γά τους εντός των τει­χών της, μια
αυτο­εκ­πλη­ρού­με­νη προ­φη­τεία. Άλλω­στε, και οι «βάρ­βα­ροι» στην Ρώμη, σε σημαντικό
βαθ­μό, προ­τού γίνουν εξο­λο­θρευ­τές άγγε­λοι του ρωμαϊ­κού πολι­τι­σμού, διή­γαν ως
σύμ­μα­χοι και μισθο­δο­τού­με­νοι εντός του limes, μελε­τώ­ντας καθη­με­ρι­νά τα κενά και
τις ελλεί­ψεις του.

Το βασι­κό πρό­βλη­μα, αν θεω­ρη­θεί ότι η
προ­ο­πτι­κή ενός Νέου Μεσαί­ω­να μοιά­ζει να γίνε­ται υπαρ­κτή ως ιστο­ρι­κή δυνατότητα,
είναι το γεγο­νός ότι στην φάση που εισέρ­χε­ται ένας πολι­τι­σμός σε θεσμι­κή και
κοι­νω­νι­κή διά­λυ­ση στον Μεσαί­ω­να ούτε έχει επί­γνω­ση του τέλους του ως ιστορικής
τάσης ούτε και μπο­ρεί να ορί­σει την ταυ­τό­τη­τα αυτής της επι­κεί­με­νης φάσης ως
πραγ­μα­τι­κά «μεσαιω­νι­κής». Ο Μεσαί­ω­νας είναι μια έννοια που συγκρο­τεί­ται συνήθως
εννοιο­λο­γι­κά a posteriori, όταν τελειώ­νει αυτή η φάση. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ο
Μεσαί­ων της Ευρώ­πης (για­τί ιστο­ρι­κά υπάρ­χουν και πολ­λοί άλλοι) συγκρο­τή­θη­κε όχι
απλώς ως βίω­μα αλλά ως έννοια στην επο­χή του Δια­φω­τι­σμού: σαν ο Μεσαί­ω­νας να υπήρ­ξε μια αρνη­τι­κή κατάσταση,
μια φάση που υπήρ­ξε απλώς για να αντι­κα­τα­στα­θεί ακρι­βώς από τον Δια­φω­τι­σμό ως
άρνη­ση της άρνη­σης, όπως θα έλε­γε κάποιος σοβα­ρός εγε­λια­νός. Ένας από
τους λόγους αυτής της κατά­στα­σης, της μη ανα­γνώ­ρι­σης του πιθα­νού Μεσαί­ω­να, είναι
η μη επί­γνω­ση του βάθους της παρακ­μής που έχει επέλ­θει, όταν έχει επέλ­θει. Ο
άλλος και βασι­κό­τε­ρος είναι η αδυ­να­μία να προσ­διο­ρί­σεις το αν και πότε θα
επα­νέλ­θει ως ορί­ζο­ντας ένα δια­φω­τι­στι­κό ιδε­ώ­δες κάποιας μορ­φής, αφού αυτό που
υπήρ­ξε έχει ήδη δια­γρα­φεί στον ιστο­ρι­κό ορί­ζο­ντα της επο­χής και οι συν­θή­κες του
νέου δεν έχουν ούτε αχνά προ­δια­γρα­φεί. Συχνά το παλιό τελειώ­νει και το νέο αργεί
να γεν­νη­θεί: τα μεσο­δια­στή­μα­τα είναι οι επο­χές των τερά­των Αυτή η αδυναμία
κρί­σης για τον Νέο Μεσαί­ω­να σχε­τί­ζε­ται άμε­σα και με τα παρό­ντα και διογκούμενα
φαι­νό­με­να «παρακ­μής της Δύσης» αλλά και την αβέ­βαιη, ακό­μη, τρο­πή τους. Είναι
γύρω μας αυτά τα φαι­νό­με­να, δεν χρειά­ζε­ται να πάμε μακρυά για να τα ανακαλύψουμε
ή να ψάξου­με κάποια εκτε­νή βιβλιο­γρα­φία, αρκεί να βαδί­σου­με στους δρό­μους της
πόλης.

Η ίδια η κοι­νω­νι­κή κατα­στρο­φή της χώρας τα τελευταία
χρό­νια (όπως και άλλων χωρών), η απο­δό­μη­ση της δημο­κρα­τί­ας, η «δου­λο­ποί­η­ση» της
μισθω­τής εργα­σί­ας, η πολύ­μορ­φη ανά­δυ­ση του ατο­μι­κι­σμού, ατο­μι­κού ή συλλογικού,
χωρίς καμία πραγ­μα­τι­κή συλ­λο­γι­κή δέσμευ­ση και υπευ­θυ­νό­τη­τα, η άνο­δος του
περι­θω­ρί­ου και της κατα­να­γκα­στι­κής παρα­βα­τι­κό­τη­τας, η απο­σύν­θε­ση των εθνικών
γλωσ­σών, αλλά και εκεί­να ακό­μη τα αγω­νιώ­δη δήθεν αναρ­χι­κά συν­θή­μα­τα στους
τοί­χους που καλούν σε μια εξέ­γερ­ση όχι κατά της άρχου­σας τάξης αλλά συνολικά
«κατά του πολι­τι­σμού» και πάνε μαζί με την κατα­στρο­φή των πόλε­ων είναι επαρκή
δείγ­μα­τα όχι μόνο της βαθιάς και δομι­κής κρί­σης του σύγ­χρο­νου καπι­τα­λι­σμού, αλλά
συνο­λι­κό­τε­ρα του δυτι­κού πολι­τι­στι­κού παρα­δείγ­μα­τος ως παγκό­σμιου ηγεμονικού
παρα­δείγ­μα­τος εδώ και δύο αιώ­νες. Είναι το έδα­φος όπου, αν δεν αντι­στρα­φεί η
γενι­κή κοι­νω­νι­κή κατεύ­θυν­ση, θα τρα­φούν τα ISIS του μέλ­λο­ντος, μετα­τρέ­πο­ντας την
δυστο­πι­κή επι­στη­μο­νι­κή φαντα­σία σε μια καθη­με­ρι­νή αβί­ω­τη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, όπου το
ένστι­κτο του θανά­του θα έχει πλή­ρως επικρατήσει.

Ξανα­γυρ­νάω εκεί όπου άρχι­σα: η μαζι­κή επίθεση
σε μια πόλη που ορί­ζε­ται συμ­βο­λι­κά ως «πόλη του έρω­τα» δεν μπο­ρεί παρά να
ανα­δει­κνύ­ει την μαζι­κή άνο­δο του ενστί­κτου του θανά­του ως ιστο­ρι­κή τάση. Όμως,
εδώ, οι «τρο­μο­κρά­τες» μπο­ρεί , πάνω στην φού­ρια τους να κατα­σκευά­σουν την
φρι­κια­στι­κή αντιει­κό­να, να λαθεύ­ουν στον ορι­σμό του στό­χου. Όπως η αντιεικόνα
και η βού­λη­ση κατα­στρο­φής είναι εξαι­ρε­τι­κά ακραία και υπερ­βαί­νει ηθε­λη­μέ­να κατά
πολύ την θετι­κή προ­βο­λή του αντι­πά­λου (την «πόλη του έρω­τα»), έτσι και οι
σκο­τα­δι­στές της μετα­νε­ο­τε­ρι­κής επο­χής μπο­ρεί να κρα­τά­νε μέσα τους μνη­σί­κα­κα μια
εικό­να της θετι­κής προ­βο­λής του στό­χου τους, η οποία πρέ­πει να κατα­στρα­φεί χάριν
του παρελ­θό­ντος της , ανε­ξάρ­τη­τα από το γεγο­νός ότι έχει ήδη από και­ρό πεθάνει
(χτυ­πάς το Παρί­σι για μια ιδιό­τη­τα που πιθα­νόν δεν έχει πιά). Με αυτήν την
έννοια, τόσο οι «τρο­μο­κρά­τες» όσο και οι «σταυ­ρο­φό­ροι» δεν ξέρουν σχε­δόν ποτέ
ποιόν ή τι ακρι­βώς πυρο­βο­λούν. Ακο­λου­θώ­ντας τα αμε­ρι­κά­νι­κα αστυ­νο­μι­κά, πρώτα
σκο­τώ­νουν και μετά κοι­τά­νε το πρό­σω­πο του νεκρού. Το αίμα δεν στα­μα­τά­ει να κυλά,
αλλά και δεν παύ­ει να προ­κα­λεί οψι­γε­νείς εκπλή­ξεις. Όπως το θύμα του ISIS μπορεί
να είναι ένας «ξένος» στην δυτι­κή μητρό­πο­λη, ακό­μη και ένας πιστός του Κορανίου,
έτσι και ο νεκρός μαχη­τής του ISIS μπο­ρεί να είναι, αν αφαι­ρέ­σου­με την βάρβαρη
πανο­πλία του, ο συμπα­θής νεα­ρός της διπλα­νής πόρτας…