Αφγανιστάν: το νέο Βιετνάμ

Από την προ­ε­κλο­γι­κή περί­ο­δο στις ΗΠΑ, πριν ακό­μη ο Ομπά­μα επι­λε­γεί ως υπο­ψή­φιος των Δημο­κρα­τι­κών τονί­ζα­με, ότι ο φιλει­ρη­νι­σμός του είναι …μισός. Μπο­ρεί –σε αντί­θε­ση με την Χίλα­ρι Κλί­ντον- να υπο­στή­ρι­ζε την άμε­ση (;) απε­μπλο­κή από το Ιράκ αλλά παρου­σιά­ζο­νταν ήδη ως ένθερ­μος οπα­δός της επέ­κτα­σης του πολέ­μου στο Αφγα­νι­στάν και ως προς αυτό, ο Αμε­ρι­κα­νός Πρό­ε­δρος απο­δει­κνύ­ε­ται συνε­πής. Η απο­στο­λή 21000 πρό­σθε­των στρα­τιω­τών αντι­στοι­χεί σε μία από­το­μη αύξη­ση του στρα­τιω­τι­κού δυνα­μι­κού των ΗΠΑ στο Αφγα­νι­στάν κατά περί­που 30%, φτά­νο­ντας έτσι τις 68000. Παράλ­λη­λες πιέ­σεις ασκού­νται προς τους συμ­μά­χους για να συντο­νί­σουν τον βημα­τι­σμό τους προς την κατεύ­θυν­ση της εντο­νό­τε­ρης συμ­με­το­χής. Οι τελευ­ταί­οι δεν κρύ­βουν την απο­γο­ή­τευ­ση αλλά και την ανη­συ­χία τους από τις κλι­μα­κού­με­νες επι­τυ­χί­ες των Ταλι­μπάν. Στο πολι­τι­κό επί­πε­δο εκτι­μά­ται ως ιδιαί­τε­ρα απο­τε­λε­σμα­τι­κή η πει­θώ τους πάνω σε χιλιά­δες νέους Αφγα­νούς για να δώσουν την ζωή τους στον «ιερό» πόλε­μο. Στον στρα­τιω­τι­κό τομέα, η κατο­χή Αφγα­νι­κού εδά­φους μέχρι τα περί­χω­ρα της Καμπούλ με από­λυ­το έλεγ­χο της ζωής των περιο­χών τους (έχουν ήδη εγκα­τα­στή­σει και Ισλα­μι­κά δικα­στή­ρια). Ο ηγέ­της τους, Μολά Ομάρ σαρ­κά­ζει την στρα­τιω­τι­κή κατά­στα­ση των Δυτι­κών, δίνο­ντας …εγγύ­η­ση για ομα­λή απο­χώ­ρη­σή τους, όπως έκα­ναν οι Μον­τζα­χε­ντίν με τους Σοβιε­τι­κούς, πριν από 20 χρό­νια.
Ουσια­στι­κά απο­τυ­χη­μέ­νες είναι και οι προ­σπά­θειες των Δυτι­κών σε πολι­τι­κό επί­πε­δο. Η «Εθνι­κή Επι­τρο­πή για την Ειρή­νη και την Συνεν­νό­η­ση» που άρχι­σε την δρά­ση της υπό την ηγε­σία του Σιμπ­γκα­του­λάχ Μοτζα­ντε­ντί (παλιού πολε­μι­στή της Τζι­χάντ) έχει οδη­γη­θεί σε πατα­γώ­δη απο­τυ­χία. Κάποιοι παλιοί Ταλι­μπάν, που θα ήθε­λαν ενδε­χο­μέ­νως να συνερ­γα­στούν με την επι­τρο­πή διστά­ζουν έντο­να εξαι­τί­ας αδυ­να­μί­ας προ­στα­σί­ας από την εκδί­κη­ση των Ταλι­μπάν αλλά και από την γρα­φειο­κρα­τία και την δια­φθο­ρά της κυβέρ­νη­σης.
Πρα­κτι­κά, οκτώ χρό­νια από την ήττα των Ταλι­μπάν, οι αμε­ρι­κα­νοί πίστευαν σε ένα γρή­γο­ρο τέλος του πολέ­μου. Τρα­γι­κό σφάλ­μα, όπως ομο­λο­γούν και τα εγκυ­ρό­τε­ρα ΜΜΕ στις ΗΠΑ. Αντί­θε­τα, όλο και περισ­σό­τε­ρο αρχί­ζει να πλα­νιέ­ται το φάντα­σμα του Βιετ­νάμ πάνω από τοα άγρια βου­νά του Αφγανιστάν.