«Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ, αγαπητέ Αλέξη»

Σημα­ντι­κό πολι­τι­κό και επί­και­ρο κεί­με­νο του Διο­νύ­ση Τσα­κνή αυτό, που ακο­λου­θεί και αντι­γρά­φου­με από τον ιστό­το­πο Nooz.gr… Κεί­με­νο με επι­χει­ρή­μα­τα αξί­ζει να δια­βα­σθεί από όλους και ιδιαί­τε­ρα εκεί, που απευθύνεται…

Αξιό­τι­με κ. Πρωθυπουργέ

Αγα­πη­τέ Αλέ­ξη
Δεν ανή­κω στους κακό­πι­στους. Φιλύ­πο­πτος -λόγω και ηλι­κί­ας ίσως- μπο­ρεί. Ανυ­πο­ψί­α­στος ποτέ. Στο δίλημ­μα αισιό­δο­ξος ή απαι­σιό­δο­ξος, απα­ντώ συνή­θως, καλά πλη­ρο­φο­ρη­μέ­νος αισιό­δο­ξος και αφή­νω πάντο­τε το χρό­νο ή τη ζωή που θα ‘λεγε κι ο Χαρί­λα­ος να απο­δεί­ξει αν και κατά πόσο οι ελπί­δες κι οι προσ­δο­κί­ες δικαιώ­νο­νται ή αν μένουν φρού­δες και ανεκ­πλή­ρω­τες.

Ο πήχυς, μπή­κε ψηλά και σε μια περί­πτω­ση διά­ψευ­σης, η πτώ­ση γίνε­ται πιο επώ­δυ­νη. Πτώ­ση που αφο­ρά στη συλ­λο­γι­κή απο­γο­ή­τευ­ση και στην επα­να­δια­τύ­πω­ση μιας επι­κίν­δυ­νης γενί­κευ­σης: «Δε βαριέ­σαι, όλοι ίδιοι είναι».

Δάκρυ­σα, όταν μετά την ορκω­μο­σία σου ως πρω­θυ­πουρ­γού, πήγες στο θυσια­στή­ριο της Και­σα­ρια­νής για να απο­τί­σεις φόρο τιμής στους 200 κομου­νι­στές- θύμα­τα της Ναζι­στι­κής θηριω­δί­ας.

Συμ­με­ρί­στη­κα τη συγκί­νη­σή σου στην τελευ­ταία απο­στρο­φή του λόγου σου, στην παρου­σί­α­ση των προ­γραμ­μα­τι­κών δηλώ­σε­ων της κυβέρ­νη­σής σου, παρά το ότι τις βρή­κα στο σύνο­λό τους μικρό­τε­ρες των προσ­δο­κιών μου.

Χαι­ρέ­τη­σα τη δήλω­σή σου για τις κόκ­κι­νες γραμ­μές που θα έθε­τες στους με ιτα­μό τρό­πο συμπε­ρι­φε­ρό­με­νους συνο­μι­λη­τές σου.

Χάρη­κα την απά­ντη­σή σου στο φερέ­φω­νο των δανει­στών, που σ’ επι­σκέ­φτη­κε στο γρα­φείο σου τη δεύ­τε­ρη μέρα της ανά­λη­ψης των καθη­κό­ντων σου. Ντα­ής σε μπλουμ –αν δεν κάνω λάθος στο όνο­μά του.

Και δεν ήμουν μόνος! Εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι σ΄ αυτόν τον τόπο, αισθάν­θη­καν έστω μια ανά­τα­ση, ανε­ξαρ­τή­τως αν σε στή­ρι­ξαν εκλο­γι­κά, ή αν πίστε­ψαν στο σύνο­λο των δεσμεύ­σε­ών σου.

Μια φωνή επι­τέ­λους, ένα όχι, που δε θα μεί­νει απλώς, στη φρα­στι­κή δια­τύ­πω­ση, αλλά θα πάρει σάρ­κα και οστά στα έργα.


Σύντρο­φοί μου του ΣΥΡΙΖΑ!

Δεν έχω δια­βά­σει στη ζωή μου πιο άθλια ελλη­νι­κά. Έμοια­ζε σα να είχα βάλει το κεί­με­νο της συμ­φω­νί­ας στο google translator.

Θυμή­θη­κα τα δια­φη­μι­στι­κά μηνύ­μα­τα παγί­δες, που δεχό­μα­στε στο ηλε­κτρο­νι­κό μας ταχυ­δρο­μείο: «Χαι­ρε­τι­σμούς, τη διεύ­θυν­ση ηλε­κτρο­νι­κού ταχυ­δρο­μεί­ου σας συν­δέ­ε­ται με τον αριθ­μό των εισι­τη­ρί­ων: 5647. Έχε­τε στρα­το­λο­γή­σειως δικαιού­χος για μια προ­σω­πι­κή δωρεά, από την κα Έβε­λυν Ήρα Curry απα­ντή­σει αμέ­σως για περισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρί­ες.»

Τέτοιο ακρι­βώς.

Προ­τί­μη­σα λοι­πόν, παρά το ότι δεν κατέ­χω την Αγγλι­κή τόσο καλά όπως η κα Πανα­ρί­τη ή ο κ. υπουρ­γός περί τα οικο­νο­μι­κά, να το δια­βά­σω απ το πρω­τό­τυ­πο. Κατά­λα­βα περισ­σό­τε­ρα!

Απο­κλείω εκ προ­οι­μί­ου τέτοια αμορ­φω­σιά στο οικο­νο­μι­κό επι­τε­λείο. Προ­φα­νώς και άλλοι λόγοι πρυ­τά­νευ­σαν, όσον αφο­ρά στην ασά­φεια της μετά­φρα­σης του κει­μέ­νου, δεδο­μέ­νου ότι όλοι οι ιθα­γε­νείς αυτού του τόπου δεν γνω­ρί­ζουν φαρ­σί την γλώσ­σα των επι­τρό­πων και των ανά την υφή­λιο σπου­δαγ­μέ­νων υπουρ­γών και των παρα­τρε­χά­με­νών τους.

Όχι, δε θα ανα­λύ­σω τα άρθρα της συγκε­κρι­μέ­νης συμ­φω­νί­ας, ούτε θα προ­σπα­θή­σω να βρω τι κρύ­βε­ται πίσω απ’ τις λέξεις, όσο κι αν η πρό­κλη­ση για  ομοιο­κα­τα­λη­ξία (λόγω δια­στρο­φής του επαγ­γέλ­μα­τος) με ωθεί. Το έκα­ναν άλλοι και με περισ­σή επάρ­κεια. Άσκο­πο να επα­να­λαμ­βά­νει κανείς το προ­φα­νές.

Διό­τι, βλέ­που­με πως οι δανει­στές, κέρ­δι­σαν κατά κρά­τος στην πρό­σφα­τη σύνο­δο η δε περί­φη­μη λίστα με τις θέσεις της Ελλά­δας μοιά­ζει με εκπτω­τι­κό κου­πό­νι. Δεν είναι άλλω­στε, τυχαία η χαρά των απο­δε­κτών της. Των θεσμών δηλα­δή και … λέγε με Τρόι­κα –αν με εννο­είς.

Ούτε καν για τις 85 καθα­ρί­στριες δεν υπήρ­ξε τόλ­μη! Οπό­τε, ας μη μιλή­σου­με καλύ­τε­ρα ούτε για την προ­στα­σία της πρώ­της κατοι­κί­ας απ’ τα Τρα­πε­ζι­τι­κά γερά­κια, ούτε για τις 100 δόσεις σε εφο­ρία και ταμεία, ούτε για τα 3000.000 νοι­κο­κυ­ριά, που μετε­τρά­πη­σαν σε κάποια…

Πολ­λώ δε μάλ­λον για τις συντά­ξεις, τους μισθούς, τους εργα­ζό­με­νους στην πρώ­ην ΕΡΤ, την επα­να­πρό­σλη­ψη των οποί­ων είχα­τε κάνει προ­ε­κλο­γι­κή σας σημαία.

Δια­κιν­δυ­νεύ­ο­ντας τον χαρα­κτη­ρι­σμό του πολι­τι­κά αφε­λούς, λέω, ότι θα μπο­ρού­σα να απο­δε­χτώ τους συμ­βι­βα­σμούς (θα συμ­φω­νού­σα και με πιο ακραί­ους χαρα­κτη­ρι­σμούς) ως μέρος ενός σχε­δί­ου που στό­χο έχει να επιρ­ρί­ψει στους Ευρω­παί­ους εκβια­στές την ευθύ­νη σε ένα μελ­λού­με­νο ναυά­γιο στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και να δικαιώ­σει εν τέλει, μια καλά προ­ε­τοι­μα­σμέ­νη ρήξη. Too good to be true που θα έλε­γαν στη γηραιά Αλβιώ­να. Όμως, έστω και ως υπό­θε­ση εργα­σί­ας, το κρα­τώ.

Τέσ­σε­ρις μήνες ζητή­σα­τε; Τέσ­σε­ρις και εκα­τόν τέσ­σε­ρις θα είμα­στε δίπλα κι απέ­να­ντί σας, ίσκιος σας και κρι­τής σας, με κου­βέ­ντες καθα­ρές, χωρίς φιο­ρι­τού­ρες και νεο­λο­γι­σμούς. Και τότε η ζωή θα δεί­ξει και θα δεί­ξει με τρό­πο από­λυ­τα σαφή και εκκω­φα­ντι­κό συνά­μα.

Σύντρο­φοί μου της κομου­νι­στι­κής Αρι­στε­ράς.
Προ­σπερ­νάω τον εύκο­λο χαρα­κτη­ρι­σμό –που ήδη ακούω στ’ αφτιά μου- περί πολι­τι­κής αφέ­λειας που τάχα με δια­κα­τέ­χει. Ως κομου­νι­στής όμως, προ­σπα­θώ πάντα να βρω τη χαρα­μά­δα και να τη μετα­τρέ­ψω σε ρήγ­μα. (Σας θυμί­ζει κάτι αυτή η φρά­ση σύντρο­φοι; Δεν είναι δική μου πάντως.)

Παρα­τη­ρώ­ντας τις δια­θέ­σεις του κόσμου, ακό­μα και το θυμι­κό του, επι­διώ­κω να το μετα­βάλ­λω σε συνει­δη­τή στά­ση, δίνο­ντας στο συναί­σθη­μα την πολι­τι­κή του διά­στα­ση, μετα­τρέ­πο­ντάς το δηλα­δή, σε συνει­δη­τό. (Ούτε αυτή η δια­τύ­πω­ση είναι δική μου, αν σας θυμί­ζει κάτι).

Δεν ήταν επα­να­στά­τες με θεω­ρη­τι­κή κατάρ­τι­ση οι εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες στρα­τιώ­τες που γύρι­σαν τα όπλα τους στους στρα­τη­γούς το ’17 στη Ρωσία. Απελ­πι­σμέ­νοι άνθρω­ποι του λαού ήταν, αφε­λείς και πλα­νε­μέ­νοι ίσως μέχρι πρό­τι­νος, που χάρις στη δου­λειά των ελά­χι­στων μπολ­σε­βί­κων, μεγα­λούρ­γη­σαν και έγρα­ψαν ιστο­ρία.

Κι ας μην ξεχνά­με: Το 36% του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήταν όπως θα θέλα­με ίσως, εντο­λή για ρήξη. Το γεγο­νός ότι μπο­ρεί όχι μόνο το 36 αλλά και το υπό­λοι­πο 64 να μετα­τρα­πεί σε τέτοια, καθό­λου δεν απο­κλεί­ε­ται μέσα σε συν­θή­κες έντα­σης της ταξι­κής πάλης. Η προη­γού­με­νη παρά­γρα­φος, προς επίρ­ρω­ση των ισχυ­ρι­σμών μου.

Game over δηλα­δή; Το σίγου­ρο είναι πως το παι­χνί­δι θα έχει ορι­στι­κά κρι­θεί σε βάρος μας, αν σταυ­ρώ­σου­με τα χέρια, σταυ­ρώ­νο­ντας παράλ­λη­λα συλ­λή­βδην και μια κυβέρ­νη­ση καθό­λου ομοιο­γε­νή, όσον αφο­ρά του­λά­χι­στον, στην πολι­τι­κή προ­έ­λευ­ση του καθε­νός υπουρ­γού ξεχω­ρι­στά.

Το θέμα δεν είναι να χει­ρο­κρο­τή­σου­με αυτά­ρε­σκα τους εαυ­τούς μας, σε περί­πτω­ση μιας ορι­στι­κής υπα­να­χώ­ρη­σης, (όσο κι αν αυτή δια­φαί­νε­ται) αλλά να συμ­βάλ­λου­με έτσι ώστε να την απο­τρέ­ψου­με. Κι αυτό θα γίνει στους δρό­μους και τις πλα­τεί­ες, στους χώρους δου­λειάς και πολι­τι­κής ζύμω­σης. Αυτό απαι­τεί η σημε­ρι­νή συγκυρία.