Με αφορμή έναν πίνακα (που δεν ήταν ζωγραφικής)

Με αφορ­μή έναν πίνα­κα (που δεν ήταν ζωγραφικής)

H πρώ­τη αφο­ρά που η Αργε­ντι­νή αθέ­τη­σε το δημό­σιο χρέ­ος της ήταν το 1827, μόλις 11 χρό­νια μετά την δια­κή­ρυ­ξη της ανε­ξαρ­τη­σί­ας της από την Ισπανία.

Ο Ιση­με­ρι­νός και η Βενε­ζου­έ­λα έχουν αθε­τή­σει τα χρέη τους δέκα φορές.

Τέσ­σε­ρις άλλες χώρες έχουν τα έχουν αθε­τή­σει εννέα φορές συνο­λι­κά, σύμ­φω­να με τα στοι­χεία από Carmen Reinhart και Kenneth Rogoff, δύο εμπει­ρο­γνω­μό­νων για το δημό­σιο χρέος.

Προ­σο­χή : αν δεί­τε ότι στην Ελλά­δα υπάρ­χει μια “κου­κι­δί­τσα” το 2014, μη δ’ωσετε ιδιαί­τε­ρη σημα­σία και μην το πάρε­τε σοβα­ρά υπ’ όψη σας.

Τα στοι­χεία δεν έχουν επι­και­ρο­ποι­η­θεί μετά το “πρω­το­γε­νές πλεόνασμα”.

Το ενδια­φέ­ρον αυτό γρά­φη­μα δημο­σιεύ­θη­κε στο Economist.

Έτσι για να μη νομί­ζουν μερι­κοί ότι το πήρα­με από κάτι κιτά­πια δια­φό­ρων κακε­ντρε­χών αντιε­ξου­σια­στι­κών κύκλων, που έχουν εμμο­νές με την ανα­τρο­πή και τις επα­να­στα­τι­κές διαδικασίες.

Προς θεού μακρυά από εμάς τέτοιες τακτικές.

Παρου­σιά­ζε­ται λοι­πόν σε μια ιστο­ρι­κή ανα­δρο­μή 214 ετών, δηλα­δή από το 1800 και δώθε, πότε και που η οικο­νο­μί­ες των χωρών παρου­σί­α­σαν πτώχευση.

Αυτή είναι η μια πλευ­ρά, αν κάποιος θέλει να δει το ζήτη­μα σαν “στα­τι­στι­κο­λό­γος”, όπως γίνε­ται σήμε­ρα κατά κόρον.

Αν όμως θέλει να δει κανείς και να διε­ρευ­νή­σει σε βάθος το πρό­βλη­μα, τις αιτί­ες του, τις εκδη­λώ­σεις του και το τι κρύ­βε­ται πίσω από αυτό κ.λ.π. τότε θα μπο­ρεί να δώσει και μια άλλη ερμη­νεία στον πίνα­κα αυτό.

Εύκο­λα θα δια­πι­στώ­σει ότι στην ουσία πρό­κει­ται για μια δια­δι­κα­σία, που συνι­στά σε παγκό­σμιο επί­πε­δο μια προ­σφι­λή για τον καπι­τα­λι­σμό τακτι­κή όπου ο δανει­σμός των χωρών και συνε­πώς το χρέ­ος, που εκεί­νες “απο­δέ­χο­νται”, αν όχι ανα­γκα­στι­κά του­λά­χι­στον υπο­χρε­ω­τι­κά, παρά τις πραγ­μα­τι­κές τους ανά­γκες, απο­τε­λεί μια επι­κερ­δή επι­χεί­ρη­ση για τους δανειστές.

Υπάρ­χει λοι­πόν μια σχέ­ση εξάρ­τη­σης, όχι όμως όπως προ­φα­νώς τη φαντά­ζε­στε, αλλά πολύ πιο πολύ­πλο­κη. Δεν πρό­κει­ται λοι­πόν για την αναμ­φι­σβή­τη­τη εξάρ­τη­ση στην οποία περιέρ­χο­νται οι χώρες που δανεί­ζο­νται. Η δια­δι­κα­σία αυτή δημιουρ­γεί και μια εξάρ­τη­ση για τους δανει­στές, ακρι­βώς όπως και τα τυχε­ρά παι­γνί­δια. Εδώ συμ­βαί­νει στους πάμ­φτω­χους να ξύνουν κάθε μέρα από ένα χαρ­τά­κι και δεν θα συμ­βαί­νει στους τζογαδόρους !

Ο σκο­πός λοι­πόν του πίνα­κα δεν είναι να θορυ­βή­σει εκεί­νους που τζο­γά­ρουν και επεν­δύ­ουν πάνω σε αυτό το “προ­ϊ­όν” και να τους απο­τρέ­ψει από τη συνέ­χι­ση αυτής της εξάρ­τη­σης, αλλά απε­να­ντί­ας να τους δια­βε­βαιώ­σει ότι τελι­κά, με ελά­χι­στες και μόνον εξαι­ρέ­σεις, τα χρή­μα­τά τους δεν κιν­δυ­νεύ­ουν και ότι είναι σε σίγου­ρες μεριές τοπο­θε­τη­μέ­να, παρά τις όποιες δια­κυ­μάν­σεις θα παρα­τη­ρού­σε κανείς μετα­ξύ των δια­φό­ρων χωρών.

Αυτό δεν σημαί­νει ότι κάποιοι, κάπο­τε, δεν έχα­σαν κάποια χρή­μα­τα. Χαμέ­νοι πάντα θα υπάρ­χουν μετα­ξύ των επεν­δυ­τών. Αλλιώς δεν θα μπο­ρού­σαν να κερ­δί­ζουν κάποιοι άλλοι όλο και περισ­σό­τε­ρα. Αυτό άλλω­στε καθι­στά το παι­γνί­δι ενδια­φέ­ρον. Να αυξά­νει πάντα ο τζό­γος, και να γίνε­ται όλο και πιο δύσκο­λος. Είναι ακρι­βώς αυτό που τον κάνει πιο ελκυστικό.

Το μόνο σίγου­ρο είναι ότι ο μόνι­μος χαμέ­νος που πλη­ρώ­νει πάντα τα “κερα­τιά­τι­κα” και τον “βαρ­κά­ρη” είναι απο­κλει­στι­κά και μόνο οι λαοί των χωρών που παρου­σιά­ζο­νται στον πίνακα.

Αυτά όλα γίνο­νται εφι­κτά μόνον χάρις την ύπαρ­ξη, μιας στρα­τιάς υπαλ­λή­λων, που λει­τουρ­γούν ως υπο­τα­κτι­κοί και δού­λοι των δανει­στών, ελπί­ζο­ντας ότι θα πάρουν κάποιο ξερο­κόμ­μα­το, για να ικα­νο­ποι­ή­σουν τη πεί­να τους.

Άλλη δου­λειά ούτε ξέρουν, αλλά ούτε και θέλουν να κάνουν, για­τί τους πέφτει “ζόρι­κια”.

Όσο για τον εγω­ι­σμό και την ανα­σφά­λεια τους, αυτά τα ικα­νο­ποιού­νται με το να ακο­λου­θούν από πίσω τον ισχυ­ρό και πονη­ρό αφέ­ντη και να βρί­σκο­νται πάντα στα σκο­τει­νά μέρη, από τον ίσκιο που αφή­νει η σκιά του.

Θυμί­ζουν κάτι ρακέν­δυ­τους πλη­βεί­ους στο μεσαί­ω­να, που όπο­τε δεν κάθο­νταν έξω από τα τεί­χη των φρου­ρί­ων, περι­μέ­νο­ντας νηστι­κοί με το στό­μα ανοι­κτό, μπας και πέσει “οτι­δή­πο­τε” από τις πολε­μί­στρες, είχαν στη ζού­λα την ευκαι­ρία να κάθο­νται γύρω από τα τρα­πέ­ζια των ευγε­νών και να περι­μέ­νουν κανέ­να κόκ­κα­λο μαζί με τα χορ­τά­τα σκυλιά.

Τι είναι λοι­πόν αυτό που καθι­στά τού­το το συλ­λο­γι­σμό αυτο­νό­η­το, χωρίς στα­τι­στι­κά δεδο­μέ­να, επι­στη­μο­νι­κή και θεω­ρη­τι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση, πιστο­ποί­η­ση, evidence based, ISO και ο,τι άλλο θέλε­τε από αυτές τις για­πί­στι­κες, ακα­δη­μαϊ­κές και πανε­πι­στη­μια­κές μπα­ρού­φες, που μέχρι τώρα με τον έναν ή τον άλλο τρό­πο (ενι­σχυ­τι­κά ή αντι­πο­λι­τευ­τι­κά), μόνο τη διαιώ­νι­ση του καπι­τα­λι­σμού εξυ­πη­ρε­τούν; Είναι απλά η δια­πί­στω­ση, ότι αν αυτή δεν ήταν μια επι­κερ­δής επι­χεί­ρη­ση, ποιος ηλί­θιος θα εξα­κο­λου­θού­σε να την “κρα­τά­ει” ανοι­χτή από το 1800 μέχρι σήμε­ρα και δεν θα την είχε κλείσει ;;;;;

Πως άλλω­στε θα μπο­ρού­σε να εξη­γή­σει κανείς το γεγο­νός ότι παρά τη πτώ­χευ­ση, αυτοί δεν χάνουν τα λεφτά τους ;

Και δεν τα χάνουν για­τί αν τα ‘χαναν δεν τα ξανάβαζαν !!

Και σίγου­ρα δεν ισχύ­ει η άπο­ψη που θα μπο­ρού­σαν να εκφρά­σουν οι δια­νοη­τές – επι­στή­μο­νες δημο­σιο­γρά­φοι της νεώ­τε­ρης εξε­λιγ­μέ­νης γενιάς, σαν τον Πρε­τε­ντέ­ρη, τον Πρω­το­σάλ­τε, τον Μπά­μπη κι τους άλλους τους δευ­τε­ρο- κλάσ(α)τους, που “συνω­στί­ζο­νται” (έκφρα­ση Ρεπού­ση) στα παρά­θυ­ρα των ειδή­σε­ων σαν τις κου­τσο­μπό­λες, αλλά και όπου αλλού βρουν για να συγ­χνω­τι­στούν, ως αγέλη :

Οι δανει­στές βρέ­θη­καν στη δει­νή θέση (πως, πότε, που και για­τί 😉 να τοπο­θε­τή­σουν τα χρή­μα­τά τους (προ­φα­νώς για καθα­ρά ανθρω­πι­στι­κούς λόγους) και τώρα κιν­δυ­νεύ­ουν να τα χάσουν !

Αυτός βέβαια ο ισχυ­ρι­σμός είναι πολύ χρή­σι­μος για­τί δημιουρ­γεί και λογι­κο­φα­νή παρά­γω­γα, όπως :

Φταί­νε αυτοί που δανεί­στη­καν (ήθε­λαν δεν ήθε­λαν) και που φάγαν (όλοι μαζί) τα λεφτά ! Εκεί­νοι που δάνει­σαν τα λεφτά τους έχουν κάθε δικαί­ω­μα να κάνουν ο,τι είναι ανθρω­πί­νως (και απαν­θρώ­πως) δυνα­τόν να τα πάρουν πίσω, για­τί φυσι­κά τους ανήκουν !

Και μετά απ΄’ όλα αυτά αν μπο­ρεί­τε, πέστε ότι δεν είναι σωστά. Προς θεού μη πάρε­τε υπ’ όψη σας αυτά που βρί­σκο­νται μέσα στις παρεν­θέ­σεις. Είναι τα μόνα που δεν χρειάζονται.

Βέβαια υπάρ­χουν και άλλες ερμη­νεί­ες που σε καμιά περί­πτω­ση δεν έχω τη πρό­θε­ση να τις αμφι­σβη­τή­σω, μόνο που επει­δή δεν ξέρω “από τέτοια”, έχω πολ­λά ερωτηματικά.

Δεν είναι η πρώ­τη φορά – όπως φαί­νε­ται – που βρε­θή­κα­με σε πτώχευση.

Αυτό που έχει σημα­σία είναι ότι παρά τη πτώ­χευ­ση, στην οποία βρε­θή­κα­με – πάντα σύμ­φω­να με τον πίνα­κα το 2014 – εξα­κο­λου­θού­με να “είμα­στε όρθιοι” να λέμε ότι δεν πτω­χεύ­σα­με, ότι έχου­με “πλε­ό­να­σμα”, να το μοι­ρά­ζου­με από τη μια και να αυξά­νου­με τα φορο­λο­γι­κά – εισπρα­κτι­κά μέτρα από την άλλη, και τέλος να επι­μέ­νου­με παρά τη πτώ­χευ­ση να θέλου­με να πληρώσουμε.

Τώρα πως γίνο­νται αυτά να συμ­βαί­νουν σε επί­πε­δο “μακρο­οι­κο­νο­μί­ας”, όταν σε επί­πε­δο μικρο­οι­κο­νο­μί­ας δεν συμ­βαί­νουν ούτε μετα­ξύ τσο­πα­να­ραί­ων που έχουν λιγου­λά­κι μυα­λό και πολύ τσί­πα, είναι κάτι που χρειά­ζε­ται συν­δυα­σμέ­νη κοι­νω­νιο­λο­γι­κή και οικο­νο­μο­λο­γι­κή έρευνα.

Κάτι άλλο που δεν είμαι σε θέση επί­σης να αντι­λη­φθώ και που φαντά­ζο­μαι ότι οφεί­λε­ται στη γενι­κό­τε­ρη άγνοιά μου σε οικο­νο­μι­κά θέμα­τα, είναι το για­τί και πως μπο­ρού­με: να σβή­σου­με ένα μέρος και ποιο ή πόσο από το χρέ­ος μας ;

να δια­πραγ­μα­τευ­τού­με το χρέ­ος μας ολό­κλη­ρο ή αυτό που θα μεί­νει μετά από το σβή­σι­μο, αν φυσι­κά γίνει αποδεκτό ;

να σκί­σου­με το μνη­μό­νιο και να αφή­σου­με τη δανεια­κή σύμ­βα­ση και το χρέος ;

να αφή­σου­με να κάνουν αυτή τη δου­λειά, εκεί­νους που έκα­ναν όλη τη “βρώ­μι­κη δουλειά” ;

να εξα­κο­λου­θού­με να συζη­τά­με για το χρέ­ος και τη δια­πραγ­μά­τευ­ση του με ή χωρίς μνη­μό­νιο, με ή χωρίς δανεια­κή σύμ­βα­ση, τη στιγ­μή που εξα­κο­λου­θεί να ισχύ­ει το “σύμ­φω­νο οικο­νο­μι­κής σταθερότητας” ;

τι νόη­μα έχει η συζή­τη­ση για το χρέ­ος και τη δια­χεί­ρι­ση ή δια­πραγ­μά­τευ­ση του, όταν δεν αμφι­σβη­τεί­ται ο ρόλος των τρα­πε­ζών και συγκε­κρι­μέ­να της ΕΚΤ, που θεω­ρη­τι­κά έχει το ρόλο του τελι­κού δανει­στή και τον κύριο λόγο για τη δια­χεί­ρι­ση – τη δια­γρα­φή του χρέ­ους, και που αντί­θε­τα εξα­κο­λου­θεί υπη­ρε­τώ­ντας τα συμ­φέ­ρο­ντα μιας και μόνο κυβέρ­νη­σης της γερ­μα­νι­κής, να συμπε­ρι­φέ­ρε­ται ως θεμα­το­φύ­λα­κας των συμ­φε­ρό­ντων του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συστή­μα­τος και του διε­θνούς κεφα­λαί­ου, ακο­λου­θώ­ντας τις εντο­λές και τις υπο­δεί­ξεις των “αγο­ρών” ;

να εξα­κο­λου­θού­με να μην ξέρου­με πόσο είναι το πραγ­μα­τι­κό χρέ­ος, ποιοι και πως το δημιούργησαν ;

ακό­μη κι αν δεχτού­με ότι κάτι τέτοιο δεν ενδια­φέ­ρει τους δανει­στές, αφού αυτοί το μόνο που ξέρουν είναι τι λεφτά τους χρω­στά­με και από πότε και όχι για­τί και πως τους τα χρω­στά­με, για­τί δεν ενδια­φέ­ρει εμάς σαν χώρα να το ξέρου­με για να ξεκα­θα­ρί­σου­με τους εσω­τε­ρι­κούς μας λογα­ρια­σμούς και να εμφα­νι­στού­με διε­θνώς ως κρά­τος που έχει τη πρό­θε­ση και τη πυγ­μή να τιμω­ρεί και να απο­φα­σί­ζει με αξιο­πρέ­πεια, ποιες από τις διε­θνείς του υπο­χρε­ώ­σεις δημιουρ­γή­θη­καν από νόμι­μα κρα­τι­κά και δημό­σια συμ­φέ­ρο­ντα και ποιες από παρά­νο­μα ιδιω­τι­κά. Κατά συνέ­πεια ποιες από αυτές προ­τί­θε­ται να τηρή­σει επει­δή υπο­χρε­ού­ται και ποιες όχι ;

να εξα­κο­λου­θού­με να προ­τεί­νου­με διά­φο­ρες παλι­κα­ρί­σιες λύσεις, που θα ακο­λου­θή­σου­με αν δεν γίνουν δεκτές οι από­ψεις μας, όταν απο­φεύ­γου­με παντε­λώς ακό­μη και τη συζή­τη­ση για το εθνι­κό νόμι­σμα, που έχει κατα­ντή­σει “ταμπού” ;

τι χει­ρό­τε­ρο ακό­μη περι­μέ­νου­με να συμ­βεί ώστε να αντι­λη­φθού­με ότι η “χώρα” μας δεν έχει ουσια­στι­κά πλέ­ον “εθνι­κό χώρο” και όποιο τυχόν “χώρο” έχει πλέ­ον, αυτός δεν ορί­ζε­ται από εμάς, και ότι αυτό που ορί­ζου­με ως ¨εμάς” δεν είμα­στε εμείς, δηλα­δή ο ελλη­νι­κός λαός, αλλά οι “δια – κυβερνώντες” ;

Θα μου πεί­τε τι σχέ­ση έχουν όλα αυτά τα ερω­τή­μα­τα με τον πίνα­κα του Economist ;

Αν είναι λογι­κή συνέ­πεια μιας οικο­νο­μο­τε­χνι­κής ερμη­νεί­ας του πίνα­κα ή απο­τέ­λε­σμα της πολυ­λο­γί­ας μου ;

Έχουν τόση σχέ­ση με τον πίνα­κα, όσο έχει κι εκεί­νος με την καθη­με­ρι­νή συμ­φο­ρά που ζούμε !

Αυτή είναι η απά­ντη­σή μου.

Για το τέλος σας άφη­σα κάτι που κάνει τα πιο πάνω ακό­μη πιο τρα­γι­κά. Πρό­σφα­τα διά­βα­σα ένα περι­στα­τι­κό που δια­δρα­μα­τί­στη­κε στις Ινδί­ες, τη χώρα που πολ­λοί παρου­σιά­ζουν ως μια χώρα θαύ­μα, βλέ­πο­ντας τους ανο­δι­κούς δεί­κτες ανά­πτυ­ξης, λες και μ’ αυτούς στα­μά­τη­σαν ως δια μαγεί­ας οι κοι­νω­νι­κές ανισότητες.

Έτσι λοι­πόν μια μέρα η ζωή του Dialu Nial άλλα­ξε για πάντα, όταν ένα χέρι τον έβα­λε κάτω κρα­τώ­ντας τον από το λαι­μό, μέσα σε ένα δάσος. Ήταν ένας από τους απα­γω­γείς του, που στο άλλο του χέρι κρά­τα­γε ένα τσε­κού­ρι και τον ρώτη­σε κυνι­κά τι προ­τι­μού­σε να χάσει : τη ζωή του, το χέρι του ή το πόδι του.

Έξι μέρες νωρί­τε­ρα, ο Nial ήταν ένας από τους 12 νεα­ρούς άνδρες που παρά τη θέλη­σή τους, πάρ­θη­καν βίαια για να χτί­σουν τού­βλα σ’ ένα προ­ά­στιο σε μια από τις μεγα­λύ­τε­ρες πόλεις της Ινδί­ας το Hyderabad.

Κατά τη διάρ­κεια του ταξι­διού, μερι­κοί βρή­καν την ευκαι­ρία να ξεφύ­γουν. Ο Nial όμως και ένας φίλος του δεν τα κατά­φε­ραν, πιά­στη­καν και αυτή ήταν η τιμω­ρία τους. Έτσι κατέ­λη­ξε να χάσει το χέρι του. Αν νομί­ζε­τε ότι αυτά συμ­βαί­νουν μόνο σε χώρες του τρί­του ή γενι­κά του “άλλου κόσμου” ή αν πιστεύ­ε­τε επί­σης ότι αυτό που σας προ­στα­τεύ­ει είναι το γυα­λί ή το πλά­σμα της τηλε­ό­ρα­σης από τα υπό­λοι­πα πλά­σμα­τα, να ξέρε­τε ότι κάνε­τε λάθος.

Συμ­βαί­νουν και στις καλ­λί­τε­ρες οικο­γέ­νειες, ακό­μη και στις χώρες που μέχρι τώρα ήταν στο απυ­ρό­βλη­το για­τί οι ίδιες πυρο­βο­λού­σαν τις υπόλοιπες.

Σήμε­ρα επι­βε­βαιώ­νε­ται η βασι­κή αρχή ότι : “ο οφει­λέ­της είναι ο δού­λος του δανει­στή” Έτσι κατά τη διάρ­κεια των τελευ­ταί­ων τεσ­σά­ρων δεκα­ε­τιών, το συνο­λι­κό ποσό του χρέ­ους ακό­μη και στην Αμε­ρι­κή έχει φτά­σει από 2,2 τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια δολά­ρια περί­που, σε σχε­δόν 60 τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια δολά­ρια. Οι περισ­σό­τε­ροι, όσοι είμα­στε τυχε­ροί και δια­τη­ρού­με ακό­μη μια θέση εργα­σί­ας, δου­λεύ­ου­με ως «δου­λο­πά­ροι­κοι του χρέ­ους” ολό­κλη­ρη τη ζωή μας, και ποτέ δεν ξέρου­με ούτε θα μάθου­με καν τα ονό­μα­τα ή τα πρό­σω­πα εκεί­νων που κάνου­με πλού­σιους, μέχρι να ξοφλή­σου­με σιγά, σιγά τα χρέη μας.

Στο άντρο του καπι­τα­λι­σμού και του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και της ελεύ­θε­ρης οικο­νο­μί­ας στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες, όπως έγρα­ψαν μόλις την περα­σμέ­νη εβδο­μά­δα, οι New York Times, ο πλού­τος σ’ ένα «τυπι­κό νοι­κο­κυ­ριό» έχει μειω­θεί κατά 36 τοις εκα­τό κατά την τελευ­ταία δεκαετία …

Συνυ­πο­λο­γί­ζο­ντας και τον πλη­θω­ρι­σμό, το εισό­δη­μα για ένα τυπι­κό αμε­ρι­κά­νι­κο νοι­κο­κυ­ριό έφτα­νε το 2003 στα 87.992 $. Δέκα χρό­νια αργό­τε­ρα, ήταν μόνο $ 56.335, ή 36 τοις εκα­τό λιγό­τε­ρο. Η ίδια μελέ­τη Russell Sage δια­πί­στω­σε επί­σης ότι το 94 % του πλη­θυ­σμού είχε λιγό­τε­ρο πλού­το, ενώ το 4 % περισσότερο.

Σύμ­φω­να με τα Ηνω­μέ­να Έθνη, 85 πλου­σιό­τε­ροι άνθρω­ποι έχουν περισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα από τους φτω­χό­τε­ρους 3,5 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ανθρώ­πους στον πλα­νή­τη μαζί. Και το 1,2 δις από αυτούς τους φτω­χούς ανθρώ­πους ζουν με λιγό­τε­ρο από 1,25 δολά­ρια την ημέρα.

Σύμ­φω­να με μια άλλη νέα έκθε­ση του ΟΗΕ σχε­δόν 21 εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι εργά­ζο­νται ως σκλά­βοι στη σύγ­χρο­νη επο­χή, έχουν πέσει θύμα­τα ανθρώ­πι­νης εμπο­ρί­ας, κατα­να­γκα­στι­κής εργα­σί­ας και σεξουα­λι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης. Η παρά­νο­μη αγο­ρά εκμε­τάλ­λευ­σης ανθρώ­πων παρά­γει δισε­κα­τομ­μύ­ρια δολά­ρια κέρ­δη σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο.

Η έκθε­ση της Διε­θνούς Οργά­νω­σης Εργα­σί­ας (ΔΟΕ), η οποία βασί­ζε­ται στις πλη­ρο­φο­ρί­ες που συγκε­ντρώ­θη­καν σε μια έρευ­να του 2012, δια­πί­στω­σε επί­σης ότι τα ετή­σια κέρ­δη που απορ­ρέ­ουν από την κατα­να­γκα­στι­κή εργα­σία είναι τρεις φορές υψη­λό­τε­ρα από τις προη­γού­με­νες εκτι­μή­σεις του οργανισμού.

Υπο­λο­γί­στε λοι­πόν ότι τα 21 εκα­τομ­μύ­ρια θύμα­τα κατα­να­γκα­στι­κής εργα­σί­ας παρά­γουν περισ­σό­τε­ρα από 150 δισε­κα­τομ­μύ­ρια $ παρά­νο­μα κέρ­δη που υπερ­βαί­νουν τον πλη­θυ­σμό και το ΑΕΠ πολ­λών χωρών στον παγκο­σμιο­ποι­η­μέ­νο κόσμο μας.

Αυτή λοι­πόν είναι μια άλλη ανά­γνω­ση των στα­τι­στι­κών και των στοι­χεί­ων που μας πλημ­μυ­ρί­ζουν και μας βου­λιά­ζουν κάθε μέρα και περισ­σό­τε­ρο στο τέλ­μα της αδρά­νειας με βάρ­κα την υπερ – παρα – πληροφόρηση !!!!!