Η μάνα του Χρι­στού 

Πως οι δρό­μοι ευω­δά­νε με βάγια στρω­μέ­νοι 
ηλιο­πά­τη­τοι δρό­μοι και γύρω μπα­ξέ­δες! 
Η χαρά της γιορ­τής όλο πιό­τε­ρο αξαί­νει 
και μακριά­θε βογκά­ει και μακριά­θε ανε­βαί­νει. 

Τη χαρά σου, Λαο­θά­λασ­σα, κύμα το κύμα, 
των αλλώ­νε τα μίση και­ρό τηνε θρέ­φαν 
κι αν η μαύ­ρη σου κάκη­τα δίψαε το κρί­μα, 
να που βρή­κε το θύμα της, άκα­κο θύμα! 

Α! πώς είχα σα μάνα κ΄εγώ λαχτα­ρή­σει 
(ήταν όνει­ρο κ΄΄εμεινεν, άχνα και πάει) 
σαν και τ΄άλλα σου αδέρ­φια να σ΄είχα γεν­νή­σει 
κι΄από δόξες αλάρ­γα κι αλάργ΄από μίση! 

Ένα κόκ­κι­νο σπί­τι σ΄αυλή με πηγά­δι… 
και μιά δρά­να γιο­μά­τη τσα­μπιά κεχρι­μπά­ρι… 
νοι­κο­κύ­ρης καλός να γυρ­νάς κάθε βρά­δυ, 
το χρυ­σό, σιγα­λό και γλυ­κό σαν το λάδι. 

Κι άμ΄ανοίγεις την πόρ­τα με πριό­νια στο χέρι, 
με τα ρού­χα γεμα­τα ψιλό ροκα­νί­δι, 
(άσπρα γένια, άσπρα χέρια) η συμ­βία περι­στέ­ρι 
ν΄ανασενει βαθιά τ΄όλο κέδρον αγέ­ρι. 

Κι αφού λίγο στα­θείς και το σπί­τι γεμί­σει 
τον καλό σου τον ίσκιο, Πατέ­ρα κι Αφέ­ντη, 
η ακρι­βή σου να βγαί­νει νερό να σου χύσει, 
ο ανυ­πό­μο­νος δεί­πνος με γέλια ν΄αρχίσει. 

Κι ο κατά­χρο­νος θάνα­τος θα΄τανε μέλι 
και πολ­λή φύτρα θ΄άφηνες τέκνα κι αγγό­νια 
καθε­νού και κοπά­δι, χωρά­φι κι αμπέ­λι, 
τ΄αργαστήρι εκει­νού, που την τέχνη σου θέλει. 

Κατε­βά­ζω στα μάτια τη μαύ­ρη ομπό­λια, 
γιά να πάψει κι ο νους με τα μάτια να βλέ­πει… 
Ξεφα­ντώ­νουν τ΄αηδόνια στα γύρω περ­βό­λια, 
λεϊ­μο­νιάς σε κυκλώ­νει λεπτή μοσκο­βό­λια. 

Φευ­γεις πάνου στην άνοι­ξη, γιέ μου καλέ μου, 
Άνοι­ξή μου γλυ­κιά, γυρι­σμό που δεν εχεις. 
Η ομορ­φιά σου βασί­λε­ψε κίτρι­νη γιέ μου, 
δε μιλάς, δεν κοι­τάς, πώς μαδιέ­μαι, γλυ­κέ μου! 

Καθώς κλαί­ει, σαν της πέρ­νουν το τέκνο, η δαμά­λα, 
ξεφω­νί­ζω και νόη­μα δεν έχουν τα λόγια. 
Στύ­λω­σέ μου τα δυό σου τα μάτια μεγά­λα: 
τρέ­χουν αίμα τα στή­θια, που βύζα­ξες γάλα. 

Πώς αδύ­να­μη στά­θη­κε τόσο η καρ­διά σου 
στα λαμπρά Γερο­σό­λυ­μα Καί­σα­ρας νά μπεις! 
Αν τα πλή­θη αλα­λά­ζα­νε ξώφρε­να (αλιά σου!) 
δεν ηξέ­ραν ακό­μα ούτε ποιό τ΄όνομά σου! 

Κει στο πλά­γι δαγκά­ναν οι οχτροί σου τα χεί­λη… 
Δολε­ρά ξεση­κώ­σα­νε τ΄άγνωμα πλή­θη 
κι όσο ο γήλιος να πέσει και νά΄ρθει το δεί­λι, 
το σταυ­ρό σου καρ­φώ­σαν οι οχτροί σου κ΄οι φίλοι. 

Μα για­τί να στα­θείς να σε πιά­σουν! Κι΄ακόμα, 
σα ρωτήσανε:”Ποίος ο Χρι­στός;” τ είπες”Να με”! 
Αχ! δεν ξέρει, τι λέει το πικρό μου το στόμα!