EKΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙRbnb ΥΠΑΡΧΕΙ και η ΜΟΝΑΞΙΑ

Mία πολε­ο­δο­μι­κή προσέγγιση

Βρέ­θη­καν μου­μιο­ποι­η­μέ­νες, νεκρές από ασι­τία και
αφυδάτωση.

Η δυσο­σμία τρά­βη­ξε το ενδια­φέ­ρον των περιοίκων
βδο­μά­δες μετά τον οδυ­νη­ρό μακρό­συρ­το θάνα­τό τους.

Σε τού­το τον τόπο, αν δεν βρω­μί­σει κάτι, κανείς δεν
ασχολείται.

Απο­μο­νω­μέ­νες, περι­φρο­νη­μέ­νες από θεούς κι ανθρώπους,
έκα­ναν μήνες να φανούν, ν’ ακουστούν. 

Κανείς δεν ενδια­φέρ­θη­κε, κανείς δεν αναρωτήθηκε.

Ο νεα­ρός μπα­κα­λό­γα­τος της γει­το­νιάς είχε περά­σει να
τους αφή­σει μια σακού­λα με προμήθειες.

Η σακού­λα έμει­νε κρε­μα­σμέ­νη στην πόρ­τα άθιχτη. 

Η μια γριού­λα τού είχε ζητή­σει ν’ ανοί­ξει την εξώθυρα
για­τί είχε σπά­σει το πόδι της και αδυ­να­τού­σε να κινηθεί.

Ο νεα­ρός δεν ανέ­λα­βε την ευθύνη.

Στα σχο­λειά και στην κοι­νω­νία η αρχή που διδάσκεται
είναι:

– Μακριά από κάθε ανά­λη­ψη ευθύ­νης, σβή­στε κάθε πρόθεση
προ­σω­πι­κής υπέρ­βα­σης, κάθε εκδή­λω­ση προ­σω­πι­κής δια­φο­ρο­ποι­η­μέ­νης θαρραλέας
άποψης.

-Κοι­τά­τε το κώλο σας μην σας την φορέ­σει κανένας,
προ­πα­ντός την πάρ­τη σας οι εχθροί είναι παντού!

Πέρα­σε, ξεχάστηκε. 

Η γει­το­νιά κοι­τά­ζει τα τρο­χο­φό­ρα που περ­νούν και
μέγι­στη έγνοια είναι να βρε­θεί θέση για παρκάρισμα.

Όλα αυτά ξερι­ζώ­θη­καν βίαια ξεκι­νώ­ντας από πολύ παλιά. 

Η πολε­ο­δο­μι­κή “ανά­πτυ­ξη” της απο­μό­νω­σης στη
Δύση της μοναξιάς. 

Η πόλη της κοι­νό­τη­τας στην ανατολή.

Η στρε­βλή επέ­κτα­ση της πόλης και των χωριών του
νησιού, χωρίς οργα­νω­μέ­νο ουσια­στι­κό σχέ­διο, μόνο με πονη­ριές και τεχνά­σμα­τα που
φαί­νο­νται ανώ­δυ­να αλλά είναι κατα­στρο­φι­κά,* ακο­λού­θη­σε εκεί­νη την ευγενική
προ­σπά­θεια της Επι­χεί­ρη­σης πολε­ο­δο­μι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης στις αρχές της δεκαετίας
του 80’, που είχε παρου­σια­στεί στην ΕΟΚ σαν υπό­δειγ­μα αλλά εγκαταλείφθηκε
αισχρά στη συνέ­χεια χάριν της του­ρι­στι­κής μονοκαλλιέργειας.**

Το σύστη­μα AirBnb, το τελευ­ταίο φρού­το της διάλυσης
-φαι­νό­με­νο που εξα­πλώ­θη­κε ασύ­δο­τα- είναι ένας μόνο από τους παρά­γο­ντες της
κοι­νω­νι­κής αποξένωσης.

Εύκο­λη, φτη­νή λύση, χωρίς γρα­φειο­κρα­τι­κές επί­πο­νες και
απαι­τη­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες, χωρίς ελέγ­χους και προδιαγραφές.

Ήρθε σαν συνέ­πεια της απόρ­ρι­ψης κάθε ιδέας
πολε­ο­δο­μι­κού σχε­δια­σμού, της περι­φρό­νη­σης για τις συν­θή­κες και την οργά­νω­ση της
ζωής των κατοίκων.

Με πασα­λείμ­μα­τα, απο­θή­κες, σώτο σκά­λες, σοφί­τες μη
αμπι­τά­ντε, πατά­ρια, “επι­σκευά­ζο­νται” προς επι­κερ­δή ενοι­κί­α­ση σε πόλη και
προ­ά­στια διώ­χνο­ντας τους ντό­πιους στο που­θε­νά, καθώς και τους
“απέ­να­ντι” φοι­τη­τές, για­τρούς, νοσο­κό­μες, δημό­σιους υπάλ­λη­λους, αφού
οι χρή­σι­μες επι­φά­νειες μπλο­κά­ρο­νται κι έχουν λιγο­στέ­ψει δραματικά. 

Εδώ, το κρά­τος δεν τολ­μά ούτε να δώσει “ορο­φή”
σ’ αυτή τη χρή­ση, αλλά ούτε καν να φέρει στη δημο­σιό­τη­τα την ποσό­τη­τα των
κλι­νών και των δια­με­ρι­σμά­των του AirBnb.

Όλα για τον του­ρι­σμό, που δεν είναι καμία βαριά
βιο­μη­χα­νία -όπως ηλι­θί­ως γρά­φε­ται- αλλά ένα υπη­ρε­σια­κό σύστη­μα παρο­χής με
σαθρές υπο­δο­μές που, όταν πέσει καμιά ντου­φε­κιά κατά λάθος στο Αιγαίο η την
Κύπρο, πολ­λοί από τους “βιο­μή­χα­νους” θα γυρί­σουν να σπέρ­νουν τα
χωρά­φια τους που τώρα είναι αποτιλιές.

Βιώ­νου­με μια βάρ­βα­ρη επί­θε­ση στο νησί από εμε­τι­κούς νέο-αποικιοκράτες,
όπως η Ikos, η Fraport κ.α. Οι πρώ­τοι κατέ­λα­βαν το Βίδο και χτί­ζουν μες στη
θάλασ­σα της Δασιάς, ενώ οι δεύ­τε­ροι μετά το αερο­δρό­μιο θέλουν να αρπά­ξουν το
Γυμναστήριο… 

Πανη­γύ­ρι με ξένα κόλ­λυ­βα τη δημό­σια περιου­σία, όπου η
τοπι­κή εξου­σία τους έστρω­σε χαρ­τί με ροδοπέταλα.

Έτσι περιο­ρι­σμέ­να, θα κάνου­με κεί­νο και τ’ άλλο να
τρα­βή­ξου­με δρά­σεις και γιορ­τού­λες λες και πρό­κει­ται για δυο σπι­τό­που­λα εκτός
σχεδίου.

Ενώ η όποια συλ­λο­γι­στι­κή πρέ­πει να ξεκι­νά από την
οργα­νι­κή ένω­ση των οχυ­ρών άμυ­νας με το εσω­τε­ρι­κό της πόλης.

Ποιας πόλης άραγε;

Με ποιες παρα­γω­γι­κές και υπη­ρε­σια­κές κατευθύνσεις
κυρί­αρ­χες και μη, με τι ανθρώ­πι­νο υλι­κό και ποιας οικο­νο­μι­κής επιφάνειας;

Έχει ανά­γκη αυτός ο κόσμος όλα αυτά τα αμέτρητα
καφε­νεία με τους φρε­ντο­τσί­νους, τα άπε­ρολ σπριτζ και τα μοχί­τα, την ίδια ώρα
που η λαϊ­κή αγο­ρά των μικρο­πα­ρα­γω­γών οδεύ­ει στον αφα­νι­σμό και τα κιόσκια
εγκαταλείπονται; 

Για να δου­λευ­τεί και να μπει στην πρά­ξη ένα
αντι­κεί­με­νο αυτού του μεγέ­θους, πρέ­πει πρώ­τα να γνω­ρί­σου­με τη σύν­θε­ση και τις
ανά­γκες της πόλης και του γηγε­νούς πλη­θυ­σμού της και μετά να δού­με πώς θα
κατευ­θυν­θούν τα του­ρι­στι­κά καραβάνια.

Πρέ­πει να κατα­γρα­φούν οι χρή­σεις, οι ιδιο­κτη­σί­ες, οι
κατοι­κί­ες, ο ενερ­γός πλη­θυ­σμός και οι από­μα­χοι, και μετά να μπουν με χαρ­τί και
μολύ­βι η οργά­νω­ση του περι­φρο­νη­μέ­νου δημό­σιου χώρου και η σύν­δε­σή του με τη ζωή
και το εσω­τε­ρι­κό των κτιρίων.

Να ιεραρ­χη­θούν οι προ­τε­ραιό­τη­τες, να ξεκινήσει
ρεα­λι­στι­κός σχε­δια­σμός με στό­χους κύρια για την βελ­τί­ω­ση της ζωής και του
περι­βάλ­λο­ντος των μονί­μων κατοίκων

Χωρίς αξιο­ποί­η­ση των υπαρ­χό­ντων κοινόχρηστων
επι­φα­νειών σε πόλη και “χωριά”, που η οικι­στι­κή τους εξά­πλω­ση είναι
τερα­το­γέ­νε­ση του αστι­κού μοντέ­λου κατοι­κί­ας, δεν θα προ­χω­ρή­σει τίπο­τε και όλα
θα μεί­νουν στο τέλ­μα της συνή­θους φανφάρας.

Και για­τί όχι εύρε­ση και­νούρ­γιων κοι­νό­χρη­στων χώρων
για να ανα­σά­νου­με, να μιλή­σου­με, να αλλη­λο­βοη­θη­θού­με, να αλληλοσυμπληρωθούμε,
να πεθά­νου­με με κάποιον δίπλα μας να μας κρα­τά το χέρι και όχι στην ερη­μιά της
εγκα­τά­λει­ψης όπως οι δύο κυρίες.

Ας πάψουν να επι­δει­κνύ­ουν οι ναρ­κι­σευό­με­νες αρχές ένα
ψεύ­τι­κο πρό­σω­πο της Κέρ­κυ­ρας που υπάρ­χει μόνο στο ακα­τοί­κη­το -πού­λε­γε και η
Μαλ­βί­να- μυα­λου­δά­κι τους .

Σ.Σ.:

*Είχα επι­ση­μά­νει με σει­ρά τεσ­σά­ρων άρθρων μου το
φθι­νό­πω­ρο του 21, με αφορ­μή το Σολά­ρι, την αλλοί­ω­ση και την κατα­στρο­φή που
φέρ­νουν αυτές οι νομι­κο­πο­λε­ο­δο­μι­κές ντρί­πλες (astuces).

** Εκεί­να τα χρό­νια στα τέλη των 70’s η τοπική
οργά­νω­ση του Κου­κουέ είχε τολ­μή­σει να επε­ξερ­γα­στεί θέσεις κατά της
μονο­καλ­λιέρ­γειας του του­ρι­σμού, πρό­γραμ­μα στο οποίο συμ­με­τεί­χα. Πάνε δεκαετίες
που αυτή η ουσια­στι­κή πολι­τι­κή, έχει ριφθεί στον κάλα­θο των άχρη­στων, όπως και
πολ­λά άλλα άλλω­στε, μετα­ξύ των οποί­ων η μαρ­ξι­στι­κή σκέ­ψη κι ανάλυση.

*** Παρα­θέ­τω τρία στά­δια επε­ξερ­γα­σί­ας του ίδιου πίνακα
του Βαν Γκογκ που κολ­λά­ει στην περί­πτω­ση με τίτλους από αρι­στε­ρά πρός τα δεξιά
:

Mελέ­τη για έναν Ξεχαρβαλωμένο

Ξεχαρ­βα­λω­μέ­νος

Στην πύλη της αιωνιότητας