Στα σοβαρά… - Φαιακία

Στα σοβαρά…

Τα συμ­βαί­νο­ντα ΣΤΟΝ χώρο της ακρο­δε­ξιάς έχουν και το
στοι­χείο της ιλα­ρό­τη­τας. Τα συμ­βαί­νο­ντα ΓΙΑ ΤΟΝ χώρο της ακρο­δε­ξιάς από μεριάς
πολι­τεί­ας είναι αρκε­τά πιο σοβα­ρά και κάποιες στιγ­μές δια­βαί­νουν τις πύλες της επικινδυνότητας…

Η ανα­γκαιό­τη­τα δικα­στι­κής κρί­σης για την νομι­μό­τη­τα συμμετοχής
ενός πολι­τι­κού σχή­μα­τος μετα­θέ­τει ανοι­χτά την αρμο­διό­τη­τα της λαϊ­κής βούλησης
σε όργα­να της πολι­τεί­ας, που η σύν­θε­ση, η δομή και η λει­τουρ­γία τους δεν
καθο­ρί­ζε­ται από αυτήν…Ούτε καν επη­ρε­ά­ζε­ται… Και αυτό, που μπο­ρεί να απο­τε­λεί αρετή
για την τήρη­ση και εφαρ­μο­γή των κανό­νων δικαί­ου δημιουρ­γεί εύλο­γο προβληματισμό
όταν έρχε­ται να καλύ­ψει ζητή­μα­τα, που άπτο­νται της λαϊ­κής πολι­τι­κής βούλησης. 

Εν πάση περι­πτώ­σει… Πόρ­ρω απέ­χου­με από το να έχουμε
νομι­κή γνώ­ση για συνταγ­μα­τι­κές επι­τα­γές. Ομως, σαν πολί­τες με ιστο­ρι­κή γνώ­ση κουβαλάμε
μνή­μες άλλων επο­χών, όπου το νομι­κό σύστη­μα ήταν το προ­κά­λυμ­μα εφαρ­μο­γής ‘νόμι­μων’
εγκλη­μά­των σε βάρος αγω­νι­στών και των οργα­νώ­σε­ών τους ή για την απαλ­λα­γή άλλων
σαφώς ένο­χων για δοσι­λο­γι­κές συναλλαγές…

Το κρά­τος, που έστη­σε τις διώ­ξεις, που έσπρω­ξε στον
εμφύ­λιο, στα ξερο­νή­σια, στις εκτε­λέ­σεις κ.λ.π. δεν ήταν ‘αυθαί­ρε­το’ νομι­κά… Εφάρμοζε
με ζήλο νόμους, που το ίδιο είχε φρο­ντί­σει να θεσπί­σει, όπως π.χ. τον 509, τον
375 κ.α.  

Ετσι, το παι­γνί­δι της νομι­μό­τη­τας μετα­τρέ­πο­νταν σε
γρί­φο, που μπο­ρού­σε να λυθεί πάντο­τε με ένα τρό­πο… Κατά το συμ­φέ­ρον της κυρίαρχης
μέσα στην κοι­νω­νία τάξης με όλες τις περ­γα­μη­νές δίκαι­ης κρίσης…

Παρέν­θε­ση: Η ΦΑΙΑΚΙΑ έχει θέση για την ΧΑ, τον φασισμό
και ναζι­σμό γενι­κό­τε­ρα… Και θεω­ρεί κυρί­αρ­χο και πρω­ταρ­χι­κό ζήτη­μα της αντιπαράθεσης
με τα κάθε είδους μορ­φώ­μα­τα τέτοιων ανθρω­ποει­δών… Μία συνε­χής πάλη, που πρέπει
να εμπνέ­ει και να συσπει­ρώ­νει όλο και περισ­σό­τε­ρους. Ιδιαί­τε­ρα στα χρό­νια, που
περ­νά­με και πιθα­νό­τα­τα και σε αυτά που έρχο­νται… Οπου η
de facto εξα­γρί­ω­ση του
καπι­τα­λι­σμού επι­βάλ­λει την ‘από­κλι­ση’ προς την αυταρ­χι­κή, την φασι­στι­κή εκδοχή
του… 

Η γενε­σιουρ­γός σχέ­ση του καπι­τα­λι­σμού προς τον φασισμό
δεν γίνε­ται ούτε άμε­σα ούτε αυτό­μα­τα κατα­νοη­τή από το μεγα­λύ­τε­ρο μέρος του
πλή­θους των αντι­φα­σι­στών… Αν αυτό συνέ­βαι­νε θα μιλού­σα­με για ένα ευρύ­τα­το και
μαζι­κό πολι­τι­κό κίνη­μα ανα­τρο­πής… Μάλ­λον απέ­χου­με… Αυτό όμως δεν καθι­στά ‘άχρη­στους’
ούτε υπο­τι­μη­τέ­ους αυτούς, που αισθά­νο­νται αντι­φα­σί­στες και πολε­μούν τον φασισμό
όπως ξέρουν και όπως μπο­ρούν… Ισα-ίσα, που μαζί αυτούς θα γεν­νη­θούν οι αυριανές
συσπει­ρώ­σεις για μεγα­λύ­τε­ρους και ουσια­στι­κό­τε­ρους αγώ­νες… Εστω και αν σήμε­ρα, κάποιοι
λάτρες της ‘καθα­ρό­τη­τας’ τους κατα­τάσ­σουν σε β’ δια­λο­γή… Κλί­νει η παρένθεση.

Δεν μας ενθου­σιά­ζει η ιδέα του νομι­κού αποκλεισμού
πολι­τι­κών σχη­μά­των… Επί του προ­κει­μέ­νου:
ο αντι­φα­σι­στι­κός
αγώ­νας πρέ­πει να δίνε­ται από τον λαό και την δική του πολι­τι­κή έκφρα­ση, της οποίας
κατα­λύ­της οφεί­λει να είναι ο λόγος και η δρά­ση των αντι­φα­σι­στι­κών δυνά­με­ων

Στην προ­κεί­με­νη περί­πτω­ση, ελά­χι­στη αμφι­βο­λία υπάρ­χει πως
η σχε­τι­κή νομο­θέ­τη­ση από την πλειο­ψη­φία της βου­λής εξυ­πη­ρε­τεί μικροπολιτικές
σκο­πι­μό­τη­τες μετε­κλο­γι­κών συνερ­γα­σια­κών σχημάτων…

Και από την άλλη: η νομο­θέ­τη­ση ‘α λα καρτ
ανοί­γει ασκούς του αιό­λου… Το επι­χεί­ρη­μα της αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας μπο­ρεί στο
μέλ­λον, όπως και στο παρελ­θόν να γίνει εργα­λείο μαζι­κών και άγριων διώξεων…
Κατά τα άλλα ‘νόμι­μων’…

 

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted