60 χρόνια από τότε, που έφυγε ο Ναζίμ Χικμέτ…

Αν η μισή μου καρ­διά για­τρέ… έγρα­φε στο ποί­η­μά του στη­θάγ­χη για την αγάπη
του, την χαρά του από την νίκη της Κινέ­ζι­κης επα­νά­στα­σης και τον πόνο του για τις
μαζι­κές εκτε­λέ­σεις πατριω­τών στην Ελλά­δα. Πάντα η καρ­διά μου στην Ελλάδα
του­φε­κί­ζε­ται…

Παρό­μοιος και ο δικός του ο δρό­μος… Αγώ­νες, φυλακή,
εξο­ρί­ες, βασα­νι­στή­ρια, αρρώ­στιες. Και ύστε­ρα, από το 1951 υπε­ρο­ρία… Στην Μόσχα
θα ζήσει το μεγα­λύ­τε­ρο διά­στη­μα της ζωής του, ταξι­δεύ­ο­ντας και δίνοντας
δια­λέ­ξεις σε διά­φο­ρα μέρη. Ενερ­γός στην υπε­ρά­σπι­ση της ειρή­νης και αντίθετος
στην διά­δο­ση των πυρη­νι­κών όπλων.

Τι όμορ­φο που ‘ναι να σε συλλογιέμαι 

Να γρά­φω όλο για σένα 

Να σε κοι­τά­ζω πλα­για­σμέ­νος έτσι ανάσκελα 

Μες στο κελί μου

Ποι­ή­μα­τά του έχουν μελο­ποι­η­θεί από τον συμπα­τριώ­τη του
και γνω­στό μας για τα φιλι­κά του αισθή­μα­τα προς τον Ελλη­νι­κό λαό Ζουλφού
Λιβα­νε­λί. Φυσι­κά γνω­στές είναι και οι μελο­ποι­ή­σεις των Μάνου Λοΐ­ζου και Θάνου
Μικρούτσικου…

Κρα­τά­με την συγκί­νη­ση εκεί­νων των χρόνων…