Ξανά η κυβέρνηση του Ισραήλ “αγωνίζεται” με …συνέπεια, πάθος και αποφασιστικότητα για να σπείρει, να συντηρήσει και να αναδείξει τα αντισημιτικά αισθήματα, όπου γης. Το “οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδούς αντί οδόντος” στη πρώτη γραμμή… και με το παραπάνω… Κατά την Χιτλερική λογική: Εναν εσείς, είκοσι εμείς… Πάνω από 100 νεκροί σε ελάχιστες μέρες… Και ανάμεσά τους παιδιά…Πολλά παιδιά… Ποτίζεται συστηματικά το δέντρο της ανθρώπινης βλακείας και κτηνωδίας, που έχει γερό κλαδί του τον αντισημιτισμό…
Ετσι, αυτές τις ώρες, που τα ένστικτα ξεσαλώνουν, η παρουσία των 30-40 Ισραηλινών σε κεντρική Πλατεία του Τελ Αβίβ, με αντιπολεμικά, φιλειρηνικά συνθήματα είναι ήλιος ελπίδας και ανθρωπιάς… Και έχουν υπάρξει αρκετοί ισραηλινοί, που μέσα στο σκοτάδι του απόλυτου Σιωνιστικού φανατισμού έχουν σταθεί υπερασπιστές της ανθρώπινης υπόστασης Θυμηθείτε π.χ. τον πυρηνικό επιστήμονα Βανούνου, που πλήρωσε τις καταγγελίες του για τα πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ, καταδικασμένος σε πολυετή φυλάκιση σαν “προδότης”… Θυμηθείτε την γιαγιά που επιβίωσε του Αουσβιτς και αγωνίστηκε στην πρώτη γραμμή πάνω στο καραβάνι ενάντια στον αποκλεισμό της Γάζας… Θυμηθείτε το κίνημα ειρήνη τώρα, που σε δύσκολες ώρες δήλωσε την παρουσία του ενάντια στις σφαγές Παλαιστινίων…
Είναι λίγοι πλέον… Εχουν μείνει ίσια- ίσα ο κεντρικός τους πυρήνας… Δεν είναι εύκολο στη δίνη του μιλιταρισμού, του εθνικισμού και της εμπράγματης τρομοκρατίας να κρατάς δυνατή τη φωνή της συνείδησής σου προς την κοινωνία… Είναι εξαιρετικά δύσκολο, να τα βάζεις με τις ορδές των υπερορθόδοξων, που οραματίζονται το μοναδικό έθνος επί της Γης…
Ενώνουν, λοιπόν, τη φωνή τους αυτοί οι ελάχιστοι δακτυλοδυκτούμενοι, με όλα τα θύματα της πολύχρονης σύρραξης… Τους συγγενείς σφαγμένων και διαμελισμένων ένθεν κακείθεν, που κατάφεραν να κρατήσουν τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά τους σε λειτουργία… Δύσκολο, αφού τέτοιες κτηνωδίες γεννούν και θρέφουν μίση αιώνων… Χρειάζεται πολύ σοφία για να καταλάβει κανείς ότι τέτοιες σφαγές, τέτοιος πόνος, τέτοια εξόντωση δεν γεννάει πρόοδο αλλά δυναμώνει την πιο σκληρή φασιστική αντιδραστικότητα;;;
Ενώνουν, λοιπόν, τη φωνή τους αυτοί οι ελάχιστοι δακτυλοδυκτούμενοι, με όλα τα θύματα της πολύχρονης σύρραξης… Τους συγγενείς σφαγμένων και διαμελισμένων ένθεν κακείθεν, που κατάφεραν να κρατήσουν τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά τους σε λειτουργία… Δύσκολο, αφού τέτοιες κτηνωδίες γεννούν και θρέφουν μίση αιώνων… Χρειάζεται πολύ σοφία για να καταλάβει κανείς ότι τέτοιες σφαγές, τέτοιος πόνος, τέτοια εξόντωση δεν γεννάει πρόοδο αλλά δυναμώνει την πιο σκληρή φασιστική αντιδραστικότητα;;;
“Αν εμείς, που έχουμε χάσει ένα παιδί, έναν αδελφό, μία μάνα μπορούμε να στρατευθούμε για την υπόθεση της ειρήνης τότε η Ειρήνη είναι εφικτή” λένε…
ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ !!!