«Νεκρό χρό­νο» κατα­γρά­φουν οι φίλοι της ΦΑΙΑΚΙΑΣ το τελευ­ταίο 15μερο… Δεν έχου­με τι να γρά­ψου­με, όταν η καθη­με­ρι­νό­τη­τα εξε­λίσ­σε­ται με γορ­γούς ρυθ­μούς; Όχι, δυστυ­χώς, δεν έχου­με να γρά­ψου­με τίπο­τε το δια­φο­ρε­τι­κό. Οι εξε­λί­ξεις δυστυ­χώς δικαιώ­νουν την πρό­βλε­ψη της χωρίς ορα­τό τέρ­μα κατρα­κύ­λας, φυσι­κό απο­τέ­λε­σμα μίας άγριας επι­θε­τι­κό­τη­τας των κρα­τού­ντων και ενός παρα­τει­νό­με­νου σαστί­σμα­τος των εξου­σια­ζό­με­νων… Είμα­στε το 99%, λένε οι αγα­να­κτι­σμέ­νοι πολί­τες της Ιμπε­ρια­λι­στι­κής καθέ­δρας μπρο­στά στον μητρο­πο­λι­τι­κό ναό του Θεού-χρή­μα­τος, υπαρ­κτού & εικο­νι­κού-. Καμία αντίρ­ρη­ση για το ποσο­στά των ποσο­τι­κών συσχε­τι­σμών… Το παι­γνί­δι, όμως δεν είναι απλό για να περι­γρά­φε­ται από το συντρι­πτι­κό 99-1… Ούτε καθα­ρό, ούτε ανοι­κτό… Στιγ­μές-στιγ­μές ανα­ρω­τιέ­ται κανείς πότε ο εργα­ζό­με­νος πολί­της ήταν περισ­σό­τε­ρο απο­ξε­νω­μέ­νος από την φυσι­κή του υπό­στα­ση: εκα­τό χρό­νια πριν ή σήμε­ρα; Ερώ­τη­μα, που έχει την σημα­σία του παρά τον συγκρι­τι­κά πλου­σιό­τε­ρο σημε­ρι­νό όγκο γνώ­σης και πλη­ρο­φό­ρη­σης… Βλέ­πε­τε το κλασ­σι­κό ζήτη­μα: ποιος-ποιον δεν έχει χάσει την σημα­σία του, όσες εξω­τε­ρι­κές μετα­μορ­φώ­σεις κι αν έχουν υπο­στεί οι κοι­νω­νι­κές σχέ­σεις. Ενας «ανί­κη­τος» εχθρός έχει παρει­σφρή­σει και στην πιο ετοι­μόρ­ρο­πη καλύ­βα του πιο απελ­πι­σμέ­νου κάτοι­κου του πλα­νή­τη… Τα υψη­λής συχνό­τη­τας τηλε­κύ­μα­τα μερι­μνούν για τον ιδε­ο­λο­γι­κό και πολι­τεια­κό μας μαρα­σμό… Δηλη­τη­ρί­α­ση πνεύ­μα­τος με ανε­πη­ρέ­α­στα τα σωμα­τι­κά κύτ­τα­ρα… Πλάϊ στην «ανί­κη­τη» εκστρα­τεία του συστή­μα­τος εξου­σί­ας για νοη­τι­κή και ηθι­κο­ϋ­παρ­ξια­κή εξου­θέ­νω­ση κατα­γρά­φε­ται και το έργο μιας 80ετίας ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κής απο­ψί­λω­σης στον όνο­μα των βρα­χυ­πρό­θε­σμων ανα­γκών της αγγι­τά­τσιας-προ­πα­γάν­δας. Μία πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ιδιαί­τε­ρα έντο­νη και συν­θλι­πτι­κή για την χώρα μας με προϊ­ού­σα κλι­μά­κω­ση κατά τα τελευ­ταία χρό­νια. Ο βαθειά επι­στη­μο­νι­κός, εκσυγ­χρο­νι­στι­κός και επα­να­στα­τι­κός λόγος του Μπά­τση π.χ., μοιά­ζει προϊ­στο­ρι­κό δεδο­μέ­νο στον χώρο της πολι­τι­κής δια­νό­η­σης, που σιω­πά κάτω από την πίε­ση των «καθα­ρών». Η μετα­φο­ρά του «διά­λο­γου» σε ζητή­μα­τα του απώ­τε­ρου μέλ­λο­ντος ικα­νο­ποιεί μόνον την ψυχο-υπαρ­ξια­κή ιδιο­τέ­λεια της καθα­ρό­τη­τας ορι­σμέ­νων και ουσια­στι­κά σαμπο­τά­ρει κάθε βήμα προς τα μπρός. Η διά­βρω­ση της προ­ο­δευ­τι­κής σκέ­ψης από κάθε είδους δογ­μα­τι­κούς ακρο­βα­τι­σμούς συνερ­γεί στην παγί­δευ­ση και την αδρα­νο­ποί­η­ση…
Αυτή η κρι­τι­κή βέβαια καθό­λου δεν υπο­τι­μά­ει τον ρόλο της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας ως καταλ­λη­λό­τε­ρου υπε­ρα­σπι­στή του συστή­μα­τος… Οι μετά το 1990 εξε­λί­ξεις την έχουν μάλι­στα βοη­θή­σει να πετά­ξει από πάνω της κάθε είδους φερεν­τζέ­δες και να ανα­δει­χθεί -στις πιο κρί­σι­μες ώρες της ανθρω­πό­τη­τας- σε γνή­σιο υπε­ρα­σπι­στή των αγο­ρών και των φιλε­λευ­θε­ρό­μορ­φων δογ­μά­των, που συνο­δεύ­ουν την σχε­τι­κή επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία… Η χώρα μας δεν ξεφεύ­γει από αυτό τον κανό­να… Σε όλη την δια­δρο­μή της μετα­πο­λι­τευ­τι­κής 40ετίας υπήρ­ξαν πάντο­τε αυτοί που ατο­μι­κά ή συλ­λο­γι­κά επέ­λε­γαν τον κατάλ­λη­λο διά­δρο­μο της μετάλ­λα­ξης από «σκλη­ρούς», «πού­ρους» και «αιμο­βό­ρους» ανα­τρο­πείς σε «ανα­νε­ω­μέ­νους» και «μοντέρ­νους» υπε­ρα­σπι­στές της …νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης ανα­γκαιό­τη­τας. Η κολυμ­βή­θρα τη σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας παρέ­σχε στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις το … εξα­γνι­στι­κό ύδωρ… Σε μία επο­χή, που το σύστη­μα υπο­χρε­ώ­νει και τους ίδιους τους υπε­ρα­σπι­στές του να μασά­νε τα λόγια τους για την ικα­νό­τη­τα ανα­προ­σαρ­μο­γής του σε όφε­λος της ανθρω­πό­τη­τας, απο­τε­λεί φτη­νό δογ­μα­τι­σμό το να «ανα­κα­λύ­πτεις» κοι­νω­νι­κό πρό­σω­πα στην αγρί­ως νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη σοσιαλ­δη­μο­κρατ­κι­κή εκδο­χή το συστή­μα­τος… Ατυ­χώς η υπε­ρά­σπι­σή μας παρα­παί­ει ανά­με­σα σε κωμι­κούς εξω­ραϊ­σμούς και τρα­γι­κά ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές φωνα­σκί­ες… Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος… 

Ανα­ζη­τεί­ται λόγος… Όχι για μας αλλά από μας… Καλού­μα­στε να καλύ­ψου­με τα κραυ­γα­λέα κενά της πολι­τι­κής μας αγωγής.